Εμφανίστηκε τεθλιμμένος στην κάμερα, με γιακάδες σηκωμένους και «δόντια σφιγμένα», όπως είπε. Μελετημένη σκηνική παρουσία. Δεν είχε προλάβει να αλλάξει καν. Ίδιο λουκ με τον τόπο της τραγωδίας, όπου απέφυγε φυσικά να εμφανιστεί δίπλα στον υπουργό, που προόριζε ήδη για κρέμασμα. Είχε να μας ανακοινώσει το «πόρισμα» και ως κυβερνήτης όφειλε να το κάνει προσωπικά. Σαν πρόσωπο με πρόσωπο εξομολόγηση.
«Τραγικό» μεν το λάθος, αλλά «ανθρώπινο». Όχι, δεν αναφερόταν σε εκείνους που τον ψήφισαν. Ένοχος, ένας σταθμάρχης. Έφυγε και ο βουρκωμένος υπουργός, «κάτι που τον τιμά», οπότε ο ίδιος θα μείνει πάλι άσπιλος. Όπως τότε που δεν μάθαινε για τις «μελέτες του θανάτου» για τις ΜΕΘ. Όπως τις προάλλες που τον ξεγέλασε ο ανιψιός, που οργάνωνε παρακολουθήσεις πίσω από την πλάτη του.
Βεβαίως, ως «θεσμικός» έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Θα αφήσει στα δικά της χέρια την τελική ετυμηγορία. Θα μας φτιάξει όμως μια «υπερκομματική επιτροπή εμπειρογνωμόνων». Αυτό είναι λίγο δυσεξήγητο, εκτός αν ήθελε να παραδεχτεί ότι αυτοί που έχριζε άλλοτε ως «εμπειρογνώμονες» για να τον σιγοντάρουν σε επιτροπές δίχως νόημα ήταν κομματικοί.
Καθαρός, λοιπόν, ο «πορισματοφόρος» επιτελάρχης. Το επιβεβαίωσαν, άλλωστε, πάραυτα και τα «ανεξάρτητα ΜΜΕ», που άρχισαν να κατακεραυνώνουν τον σταθμάρχη. Ποδοπατώντας τη λογική απλών ανθρώπων που μέσα στη βουβή θλίψη της μέρας αναρωτιόνταν πώς είναι δυνατόν ο κεντρικός σιδηροδρομικός άξονας της χώρας, οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων δηλαδή, να εξαρτάται από την κατάσταση της υγείας ή τις διαθέσεις ενός ανθρώπου.
Αλλά τέτοια άλματα λογικής είναι πολύ μεγάλα για να τα πιάσει ο κοινός νους των μη αρίστων. Όπως δεν κατάλαβε κανείς από σας τους κοινούς θνητούς και τις κατά καιρούς θυμοσοφίες του πανεπιστήμονα υπουργού, που τώρα θα αναλάβει να υλοποιήσει ταχέως εκκρεμούσες εργολαβίες για τα τρένα.
Οταν η επικοινωνία μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, η μετωπική της σύγκρουση με τη λογική είναι αναπόφευκτη. Και η επικοινωνία του είχε έναν μόνο στόχο: να μας υποσχεθεί ότι «ποτέ ξανά» δεν θα ζήσουμε τέτοια μαυρίλα. Αρκεί, βεβαίως, να τον ψηφίσουμε. Γιατί πώς αλλιώς να τηρήσει την υπόσχεσή του; Ήταν τόσο φτηνά προεκλογική η εμφάνισή του, που μπροστά της έμοιαζε πλέον πταίσμα η άλλη, η ματαιωθείσα φιέστα, που είχε στήσει για το μεσημέρι ακριβώς μετά τη μοιραία νύχτα.
