Αν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο έχουν βάλει σκοπό να διαλύσουν τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, με πρώτες-πρώτες τις δημοκρατίες της νότιας Ευρώπης, σίγουρα βρίσκονται σε καλό δρόμο. Και αν στους στόχους των Βρυξελλών και του Βερολίνου είναι η υπερενίσχυση ενός κύματος καλπάζοντος ευρωσκεπτικισμού, βρίσκονται σε ακόμη καλύτερο δρόμο. Ας συνεχίσουν λοιπόν την προσπάθεια. Μπορούν και περισσότερα. Και καλύτερα…
Είναι το πρόγραμμα αυστηρής λιτότητας που επιβλήθηκε στους Ιταλούς (δίχως μνημόνιο πάντως, και ασφαλώς πολύ ηπιότερο από το δικό μας) που «ψήφισε» προχθές στην Ιταλία. Και έφερε τα γνωστά τερατώδη αποτελέσματα. Και είναι επίσης η αυθάδης παρέμβαση επιφανών εκπροσώπων της ευρωπαϊκής ελίτ στα εσωτερικά των γειτόνων μας. Εκεί όπου ο Σόιμπλε, ο Σουλτς και κάμποσοι άλλοι επεχείρησαν να υποδείξουν στους Ιταλούς τι να ψηφίσουν και τι να μην ψηφίσουν. Τα καλά τα δικά μας δηλαδή. Ε, λοιπόν, ο εκλεκτός τους Μάριο Μόντι καταβαραθρώθηκε. Όσο για τον Μπερσάνι, απέναντι στον οποίον επεδείκνυαν «ευμενή ανοχή», ίσα που διεσώθη. Κατάφεραν λοιπόν οι ευρωπαϊκές κεφαλές να νεκραναστήσουν τον Μπερλουσκόνι και να αναδείξουν σε ρυθμιστή της πολιτικής κατάστασης τον απίθανο Γκρίλο. Πάλι καλά δηλαδή που οι Ιταλοί γλιτώσανε (κάτι που εμείς δεν καταφέραμε) την απειλή του νεοφασισμού.
Ας πάνε τώρα να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά η Μέρκελ και οι ομόφρονές της. Όταν πρόκειται για την Ιταλία, μέλος της G8, την τρίτη σε μέγεθος οικονομία της Ευρωζώνης. Και να πεις ότι μαθαίνουν από τα παθήματά τους; Α, μπα, συνεχίζουν και μετεκλογικά τις χονδροειδείς υποδείξεις. Για το τι είδους κυβέρνηση πρέπει να σχηματιστεί στην Ιταλία, από ποιους και πότε.
Βρίσκονται σε καλό δρόμο λοιπόν αν σκοπός τους είναι να διαλύσουν τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Σειρά έχουν η Πορτογαλία και η Ισπανία. Αν όχι και η Γαλλία. Όσο για την «ευρωπαϊκή ιδέα», βρίσκεται ήδη σε άτακτη υποχώρηση στη συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών. Έπεσε, βλέπεις, στα χέρια της Μέρκελ…
Απέναντι στις γερμανικές εμμονές
Η περίπτωση της Ιταλίας αποδεικνύει βεβαίως, και για τους τελευταίους δύσπιστους, πως η κρίση είναι συστημική. Πως πρόκειται για βαθιά δομική κρίση της Ευρωζώνης. Εδώ η Ιταλία με τη θηριώδη πρωτογενή παραγωγή, καθαρά βιομηχανική χώρα, και παραπαίει. Οι δε πολίτες της περνούν των παθών τους τον τάραχο. Και αντιδρούν με τον άτσαλο τρόπο που αντέδρασαν. Μονάχα η ευρωπαϊκή ηγεσία δεν μπορεί να το καταλάβει ή δεν θέλει να το παραδεχθεί. Κι όλ' αυτά επειδή οι Γερμανοί και κάποιοι από τους πειθήνιους «ακολούθους» τους εννοούν να τραβούν την Ευρώπη προς τα πίσω. Να επιβάλλουν σκληρή δημοσιονομική λιτότητα καθαρά τιμωρητικού χαρακτήρα. Να επιτρέπουν στις αγορές να επικυριαρχούν επί της πολιτικής. Να εμποδίζουν τη λήψη των μέτρων εκείνων που θα ανακούφιζαν τις οικονομίες των χωρών και θα έδιναν ανάσα στους λαούς.
Επικρατεί στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα η αντίληψη ότι τα δεινά των λαών της θα αμβλυνθούν από το φθινόπωρο, μετά τις γερμανικές εκλογές. Οπότε η Μέρκελ θα έχει πιθανότατα εξασφαλίσει τη επανεκλογή της και θα απεμπλακεί από την υποχρέωση να δίνει εξετάσεις αυστηρότητας στους ψηφοφόρους της. Μακάρι να ήταν έτσι, αν και ως τότε δεν ξέρω ποιοι και πόσοι από τους πληττόμενους λαούς θα έχουν αντέξει. Φοβάμαι ότι και μετά τις γερμανικές εκλογές δεν πρόκειται ν' αλλάξει τίποτα. Δεδομένου ότι η πολιτική την οποία έχουν επιλέξει και την οποία επιβάλλουν στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι προϊόν της βαθύτατα συντηρητικής τους αντίληψης για τα ευρωπαϊκά πράγματα. Η θρησκευτικού χαρακτήρα προσήλωση στην σκληρή λιτότητα, η διάλυση μέχρις ακυρώσεως των εργασιακών σχέσεων, η επικυριαρχία των αγορών, και ως συνέπεια η μονιμότητα της εγκατάστασης του γερμανικού imperium, όλ' αυτά βρίσκονται στον σκληρό πυρήνα της ιδεολογίας τους. Οπότε δύσκολο, πολύ δύσκολο να «διορθωθεί» το παραμικρό.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ν' αλλάξουν από μόνοι τους οι Γερμανοί. Το ζήτημα είναι να υποχρεωθούν να το κάνουν. Δεν είναι άραγε τώρα η ώρα για ένα ισχυρό διεκδικητικό μέτωπο των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου; Μέτωπο που δυναμικά θα απαιτήσει την «άλλη» πολιτική; Αν όχι τώρα, πότε;
Και δεν είναι μήπως η ώρα για τη συντονισμένη, μαζική, επιθετικά διεκδικητική έκφραση των λαϊκών κινημάτων του ευρωπαϊκού Νότου; Έτσι ώστε η λαϊκή οργή να μην καταξοδεύεται σε στείρες επιλογές εκτόνωσης τύπου Γκρίλο ή και Μπερλουσκόνι. Αλλά να γονιμοποιείται πολιτικά και να παράγει. Αν όχι τώρα, πότε;
Κι εδώ αναδύεται ο ρόλος, το χρέος αλλά και οι ευθύνες της Αριστεράς. Της Αριστεράς που στην Ιταλία δεν τα κατάφερε. Όμως αλλού, στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, μπορεί να τα καταφέρει. Και χρωστάει να τα καταφέρει. Αν όχι τώρα, πότε;…
