Του Κλέαρχου Τσαουσίδη
"Κίνδυνος, ακυβερνησία, χάος, ανησυχία" είναι μερικά μόνον από τα ουσιαστικά που χρησιμοποίησαν οι μνημονιακές εφημερίδες και λοιπά ΜΜΕ, στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών.
Και αυτό το βιολί συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μεχρισότου να καταλήξει και η Ιταλία σε ένα κυβερνητικό σχήμα ίδιο κι απαράλλαχτο με αυτό του Μόντι, χωρίς τον Μόντι. Με τον Μπερσάνι στη θέση του Σαμαρά και τους Μπερλουσκόνι, Βέντολα στις θέσεις Βενιζέλου, Κουβέλη (ελπίζω να μην παρεξηγηθεί κανείς, όλοι νεοφιλελεύθεροι είναι).
Το ρεζουμέ όλων των πανικόβλητων και διαπλεκόμενων ΜΜΕ ήταν ότι για το αποτέλεσμα φταίει το εκλογικό σύστημα και ότι κινδυνεύει η Ευρωζώνη από την ανάκαμψη Μπερλουσκόνι και τον τυφώνα Μπέπε Γκρίλο (τον οποίον αβασάνιστα κάποιοι κατατάσσουν στην ακροδεξιά). Ένα εκλογικό σύστημα που θεσπίστηκε επί Μπερλουσκόνι το 2005 και οι "κεντροαριστερές" κυβερνήσεις που μεσολάβησαν "δεν πρόκαναν" να αλλάξουν!
Η "γουρουνιά"
Αν δούμε όμως τι πήραν χάρη στο ληστρικό εκλογικό σύστημα τα μνημονιακά κόμματα της Ιταλίας θα αντιληφθούμε αυτό που κι εδώ στην Ελλάδα επιδιώκει το νεοφιλελεύθερο μπλοκ Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜ.ΑΡ.
Ο συνασπισμός του Πιέρ Λουίτζι Μπερσάνι παίρνει 340 έδρες στην ιταλική Βουλή με 29,54%, δηλαδή το 55% των εδρών, ενώ ο συνασπισμός του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, με μόλις 0,36 της εκατοστιαίας μονάδας λιγότερο (29,18%) πήρε το 19,6% των εδρών (124)! Αυτό ήταν προφανώς μια χαρά και δημοκρατικότατο διότι τα νεοφιλελεύθερων συμφερόντων ΜΜΕ μας έλεγαν, όσο έτρεχαν τα αποτελέσματα, ότι ο κ. Μπερσάνι, αν και πρώτος, δυστυχώς χάνει την πλειοψηφία στη Γερουσία, εξαιτίας του εκλογικού νόμου που έχουν βαφτίσει "γουρουνιά". Εκεί τους πείραξε ο εκλογικός νόμος: στη Γερουσία...
Τελικά, ο μεν Μπερσάνι με 31,63% παίρνει 113 από τα 315 αιρετά μέλη της Γερουσίας και ο "ευνοημένος" Μπερλουσκόνι , με 30,72%, 116. Δηλαδή; Πόσες έπρεπε να πάρει ο Μπερσάνι με κάτω από το 1/3 των ψήφων;
Φυσικά, κουβέντα δεν γίνεται για το γεγονός ότι ο τρίτος στη σειρά, Μπέπε Γκρίλο, με ποσοστά που υπολείπονται ελάχιστα αυτών των Μπερσάνι, Μπερλουσκόνι (25,55% στη Βουλή και 23,79% στη Γερουσία) έλαβε αντιστοίχως μόλις 108 έδρες στη Βουλή και 54 στη Γερουσία.
Ακυβερνησία βλέπουν λοιπόν οι νεοφιλελεύθεροι και "λησμονούν" ότι η μεταπολεμική Ιταλία δεν είχε ποτέ τέτοιο πρόβλημα με εκλογικό σύστημα την απλή αναλογική και κυβερνήσεις συνεργασίας.
Θεωρώ περιττό να πω, με μπόλικη δόση συνωμοσιολογίας, ότι η εκτόξευση του Μπερλουσκόνι στο 29,18 % στη Βουλή (όταν όλες οι αλάνθαστες δημοσκοπήσεις αλλά και τα exit polls του έδιναν κάτω από το 20%) είναι σαφές αποτέλεσμα της παρέμβασης Μέρκελ στην προεκλογική περίοδο. Τα απαξιωτικά σχόλια για τον άλλοτε εκ δεξιών της Καβαλιέρε, εκνεύρισαν τους συντηρητικούς Ιταλούς και τους επανέφεραν στην κοίτη τους. Αλλιώς, πρώτο κόμμα θα ήταν τα Πέντε Αστέρια του Γκρίλο...
Και φυσικά αυτός είναι ο πανικός του Βερολίνου και της γραφειοκρατίας της Ε.Ε.: μην ξαναγίνουν εκλογές!
Νέος επικίνδυνος
Σε λίγο (αρχής γενομένης από την Ελλάδα ή την Ιταλία;), θα ακουστούν φωνές για να τεθούν προϋποθέσεις νομιμότητας ώστε να μπορεί ένα κόμμα να συμμετάσχει σε εκλογές. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ενεργούμενα των κερδοσκόπων χαρακτήριζαν προηγουμένως επικίνδυνους τον Μπερλουσκόνι και τον Τσίπρα και τώρα τον Μπέπε Γκρίλο και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα στήνουν το σκηνικό εξωραϊσμού του Μπερλουσκόνι για να στηριχτούν στις γεροντικές του πλάτες, αφού ο Παπαδήμος Μόντι απλώς πάτωσε.
Το βασικό επιχείρημα των ταραγμένων μερκελιστών είναι ότι το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών συνιστά κίνδυνο για την Ευρωζώνη και τις αγορές. Τι συνάγεται από αυτό; Μήπως ότι όταν οι λαοί "είναι ανώριμοι", δεν χρειάζονται πλέον εκλογές;
Αυτό που πρέπει να απασχολήσει φαντάζομαι την ευρωπαϊκή αριστερά είναι το ελάχιστο ποσοστό που έλαβε το υπό τον κ. Ινγκράιο σχήμα, μένοντας εκτός Βουλής. Και φυσικά δεν είναι σοβαρή ανάλυση αυτή που τοποθετεί στην Αριστερά το κόμμα του Μπερσάνι, το οποίο συγκυβερνούσε ώς τώρα με τον Μπερλουσκόνι στην κυβέρνηση Μόντι. Το μόρφωμα του συνασπισμού του κ. Μπερσάνι (με τον κ. Βέντολα μέσα) θυμίζει το όραμα του κ. Μπίστη για μια κεντροαριστερά πλήρως κουρντισμένη στις εντολές του νέου γερμανικού Ράιχ και των κερδοσκόπων που το χρηματοδοτούν.
