Τις τελευταίες μέρες παρακολούθησα δύο πολιτικές εκδηλώσεις με θέμα την απάντηση των αντιμνημονιακών δυνάμεων στη λαίλαπα που επιβάλλουν οι δανειστές. Την πρώτη τη διοργάνωσε η κίνηση ιδεών “Πράττω” του Νίκου Κοτζιά, με τη συμμετοχή του Γιάννη Δραγασάκη και του Σταύρου Λυγερού, και τη δεύτερη, οι διαγραφέντες από τον Φώτη Κουβέλη βουλευτές Οδυσσέας Βουδούρης και Πάρις Μουτσινάς, με τη συμμετοχή του Νίκου Παππά, του Ανδρέα Νεφελούδη και του Νίκου Κοτζιά.
Η ΑΓΩΝΙΑ και η δυνατότητα πολιτικής ενότητας και έκφρασης των πλειοψηφικών στην κοινωνία πολιτικών δυνάμεων με απόψεις για την ταχύτατη έξοδο από τα καταστροφικά δεσμά του Μνημονίου δέσποζε και στις δύο εκδηλώσεις. Η αναγνώριση του ηγεμονικού ρόλου που αντικειμενικά έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ήταν καθολική. Ο ελληνικός λαός βιώνει μια έκτακτη κατάσταση. Και το ερώτημα, όπως αναφέρει ο Καρλ Σμιτ, σημείωσε ο Νίκος Κοτζιάς, είναι ποιος (και πώς) απαντάει στην έκτακτη κατάσταση. Πρέπει να ενώσουμε την κατακερματισμένη πλειοψηφία για να σταματήσουμε την καταστροφή από μια κυβέρνηση που ασκεί τύποις τα κυβερνητικά καθήκοντα. Η ανάγκη ενός μεγάλου πολιτικού μετώπου με προγραμματικές θέσεις και σχέδιο 10 και 100 ημερών θα έδινε ελπίδα και πίστη για την αλλαγή στον ελληνικό λαό.
ΑΥΤΟ πάνω-κάτω ήταν το περιεχόμενο των δύο πολιτικών εκδηλώσεων. Οι ζυμώσεις στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς δυναμώνουν και είναι φυσικό, καθώς η πατρίδα μας κινδυνεύει και κάθε μέρα που συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου, τα εργαλεία για την ανάκαμψη λιγοστεύουν και ο χρόνος επανόδου στην κανονική ζωή μεγαλώνει επικίνδυνα. Τι κάνουμε λοιπόν; Τι κάνουν όλες αυτές οι αριστερές πολιτικές κινήσεις για να φτάσουν σε μια ενότητα που θα ανατρέψει τις κυβερνώσες μειοψηφίες; Ομολογώ πως δεν έλαβα απάντηση.
ΘΕΛΟΥΝ να ενταχθούν στο κομμάτι ΕΚΜ του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να πολλαπλασιαστεί η πιθανότητα ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών; Είναι έτοιμοι να ενωθούν, όλες αυτές οι κινήσεις και οι προσωπικότητες, και να ζητήσουν διάλογο με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για το μεγάλο Μέτωπο που οραματίζονται μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο; Δεν κατάλαβα -από όσα άκουσα- κάτι τέτοιο. Δεν είδα την κίνηση της κ. Κατσέλη να παρίσταται και να εκφράζει άποψη. Είδα μόνο τον Στέφανο Τζουμάκα και κάμποσους ανεξάρτητους σήμερα πασοκογενείς να παρακολουθούν.
ΑΝ Η ΛΥΣΗ ένταξής τους στον ΣΥΡΙΖΑ εκτιμούν πως αλλοιώνει τις ιδιαιτερότητες που έχουν ή θέλουν να διατηρήσουν, μήπως μπορούν να συζητήσουν μεταξύ τους και να καταρτίσουν ένα δικό τους ψηφοδέλτιο για να εκφραστούν καλύτερα και να αποτελέσουν έναν πολύτιμο πολιτικό εταίρο και συνομιλητή στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει με σύμμαχες πολιτικές δυνάμεις; Δεν είδα μέχρι σήμερα τέτοιες διαθέσεις. Άλλωστε, γνωρίζουν ότι η πόλωση των επόμενων εκλογών (συν το εκλογικό σύστημα), όποτε και αν γίνουν, δεν θα αφήσει μεγάλα εκλογικά περιθώρια για να μπουν στη Βουλή.
ΣΥΝΕΠΩΣ, εδώ προκύπτει η ανάγκη σαφών επιλογών και μάλιστα το ταχύτερο δυνατόν. Θα πείτε: Καλά, έστω ότι καταλήγουν πως η ρεαλιστικότερη προοπτική είναι να ζητήσουν διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είσαι σίγουρος ότι θα θελήσει να μπει σε τέτοιες διεργασίες; Δεν το ξέρω. Υποθέτω πως δεν θα είναι εύκολο. Εκτός της εγγραφής νέων μελών, όπου δεν υπάρχει κανένας όρος (!), για όλα τα άλλα κάποιοι απαιτούν οι συνεργαζόμενοι, ακόμα και οι ψηφοφόροι, να περάσουν οντισιόν για να αποδείξουν την αριστερή τους ταυτότητα. Η μόνη λύση θα ήταν αν το συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ, το ΕΚΜ, μπορεί να διευρυνθεί με αυτές τις δυνάμεις, καθώς η πολιτική πραγματικότητα εκεί ακριβώς τις οδηγεί. Όπως έλεγε και ο πεθερός μου, “νουν και ηλικία έχουν”, ας αναλογιστούν όλοι τις ευθύνες τους και ας αποφασίσουν τι συμφέρει τον ελληνικό λαό.
