Της
Ολγας Στέφου
Η «κοινοβουλευτική δικτατορία» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να χαρακτηρίσει την διακυβέρνηση Κωλέττη και έπειτα του Βενιζέλου ακριβώς επειδή αγαπούσαν τη συγκέντρωση των εξουσιών. Φυσικά, επρόκειτο και για περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, αλλά οι καιροί ήταν άλλοι, άλλα και τα ήθη για να μπορέσουμε να τα συγκρίνουμε με τη σημερινή, ζοφερή μας αλήθεια.
Κοινοβουλευτική ήταν και η δικτατορία του Παπαδόπουλου, με άλλους όρους, αλλά ήταν. Ποτέ δεν διαλύθηκε η Βουλή. Κοινοβουλευτική ήταν και του Χίτλερ, εξελέγη. Και του Όρμπαν. Και του Μητσοτάκη.
Χθες στην Εξεταστική Επιτροπή για τις υποκλοπές αρνήθηκαν μετ’ επιτάσεως τη σύσταση διακομματικού προεδρείου. Αποφάσισαν να μην διανέμονται τα πρακτικά ούτε καν στα μέλη της Επιτροπής. Επί της ουσίας, πρόκειται για συγκάλυψη ακόμη πιο προφανή από εκείνη της Novartis. Μιλάμε για απέλπιδα προσπάθεια να… κουκουλώσουν τα κάρβουνα με κουβέρτα όσο ακόμη βρίσκονται στην εξουσία.
Πρόκειται, πάντως, με όλους τους πιθανούς ορισμούς, για μια μη δημοκρατική κυβέρνηση. Οι New York Times τη συγκρίνουν με τη Χούντα, οι βασικοί συνταγματικοί ορισμοί που μάθαμε στο σχολείο δείχνουν δικτατορία, εγώ θα την πω νεοφασιστική. Οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά.
Αν υπάρχει κάτι απολύτως δεδομένο, είναι ότι στις επικείμενες εκλογές, που θα είναι βίας και νοθείας, θα ηττηθούν παταγωδώς. Όχι για τα σκάνδαλα, ας μην γελιόμαστε. Για τη φτώχεια θα ηττηθούν. Η φτώχεια είναι το αποτέλεσμα του δημοκρατικού ελλείμματος εξάλλου. Αλλά θα ηττηθούν.
Αυτό που μας απομένει να αναρωτιόμαστε δεν είναι η δεδομένη ήττα, αλλά η τιμωρία. Για τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά της Δημοκρατίας, της κοινωνίας θα τιμωρηθούν; Από τη φτώχεια, τα διαλυμένα νοσοκομεία, έως τα σκάνδαλα, τις διώξεις δημοσιογράφων, τις υποκλοπές θα τιμωρηθούν; Γιατί είναι επικίνδυνοι για πριν, για τώρα, για το μέλλον, αλλά, κυρίως, είναι ποινικοί με την κυριολεκτική έννοια.
