Εξαιτίας του τραγικού πολέμου που συμβαίνει εδώ και πάνω από έναν μήνα στην Ουκρανία, πέρα από την ανθρωπιστική κρίση, άρχισε να συζητιέται και το ζήτημα της, μερικώς ψευδούς, ενεργειακής κρίσης. Μερικώς ψευδούς, καθώς είναι μια ενεργειακή κρίση που προκαλείται εξαιτίας των ορυκτών καυσίμων και της εξάρτησής μας από αυτά, ενώ στην πραγματικότητα δεν επηρεάζει καθόλου τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) και την ενέργεια που παράγεται από αυτές. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να μπουν τα ορυκτά καύσιμα στις πολιτικές συζητήσεις παγκοσμίως.
Συζητώντας, όμως, με άλλες ακτιβίστριες και άλλους ακτιβιστές, κυρίως από την Ευρώπη, για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, φτάσαμε σε ένα συμπέρασμα που μας απογοήτευσε αρκετά. Αυτό ήταν ότι χρειάστηκε ένα τόσο τραγικό γεγονός (ο πόλεμος στην Ουκρανία) για να γίνουν κατανοητά και να συζητηθούν από τους πολιτικούς ιθύνοντες των κρατών δεδομένα και καταστάσεις για τα οποία η επιστημονική κοινότητα συνεχώς προειδοποιεί και η ακτιβιστική κοινότητα διαρκώς παλεύει, αλλά δεν ήταν αρκετό για να τους ωθήσει να αλλάξουν πολιτική κατεύθυνση.
Αυτό γίνεται ιδιαιτέρως εμφανές στην περίπτωση της Ελλάδας, με την κυβέρνησή μας να δείχνει συνεχώς πως δεν ενδιαφέρεται να μάθει από τα λάθη της. Θέλοντας, λοιπόν, να δώσει ένα «πράσινο στίγμα» στο (νεο)φιλελεύθερο δόγμα το οποίο υπηρετεί, αποφάσισε την άμεση απολιγνιτοποίηση. Φυσικά, όντας οικολόγος ακτιβιστής, χαιρετίζω κάθε πράξη αποδέσμευσής μας από τα ορυκτά καύσιμα.
Για να έχει όμως ένα θετικό οικολογικό, κοινωνικό και οικονομικό πρόσημο αυτή η κίνηση, θα έπρεπε η παραγόμενη από λιγνίτη ενέργεια να αντικατασταθεί από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Αντ’ αυτού είδαμε την ανταλλαγή του εγχώριου άνθρακα με εισαγόμενο. Άνθρακες ο θησαυρός. Όπως προείπα, όμως, και στην Ελλάδα τέθηκε σε συζήτηση το ζήτημα της ενεργειακής κρίσης και παρουσιάστηκε ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης από το υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος για την αντιμετώπιση αυτής.
Εκεί λοιπόν που όλες, όλα και όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέτρα που θα οδηγήσουν στην άμεση, κοινωνικά δίκαιη και πράσινη ενεργειακή μας αυτονομία, είδαμε μέτρα (π.χ. επιστροφή στον λιγνίτη, εύρεση προμηθευτή για υγροποιημένο αέριο, περισσότερες εξορύξεις κ.ά.) που θα συμβάλουν στην απορρύθμιση του κλίματος, πράγμα που θα έχει έμμεσες και άμεσες καταστροφικές συνέπειες (περιβαλλοντικές, οικονομικές κ.λπ.). Σε μια χρονική περίοδο που το IPCC report αναφέρει το πόσο άμεσα πρέπει να ενεργήσουν οι κυβερνήσεις για να εξασφαλίσουμε τον στόχο του 1.5 βαθμού Κελσίου, η δική μας συζητάει και διαπραγματεύεται για τη ριζική μας εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα.
Ήρθε όμως η ώρα να συνειδητοποιήσουμε πως όσο περισσότερες εξορύξεις κάνουμε τόσο περισσότερες κρίσεις θα δημιουργούνται, όσο περισσότερο εξαρτώμαστε από τα ορυκτά καύσιμα τόσο περισσότεροι πόλεμοι για τη διαχείριση των φυσικών πόρων θα γίνονται, όσο γυρνάμε την πλάτη στις ΑΠΕ τόσο περισσότερο θα γινόμαστε θύματα της διεθνούς και εγχώριας κερδοσκοπίας.
Ο χρόνος που, σύμφωνα με τις/τους επιστήμονες, μας απομένει είναι λίγος αλλά αρκετός για να διεκδικήσουμε μια κοινωνικά δίκαιη, πράσινη και αριστερή (οικοσοσιαλιστική) συστημική αλλαγή με μια ενεργειακή πολιτική, που θα έχει ως κύριο άξονα τη συμμετοχική παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ και τον σεβασμό προς το περιβάλλον. Οι νέες ακτιβίστριες/νέοι ακτιβιστές αλλά και όλοι οι πολίτες θα πρέπει να πρωτοστατήσουμε στον αγώνα γι’ αυτή την αλλαγή, αν θέλουμε να ελπίζουμε σε ένα (καλύτερο) μέλλον
