Το περασμένο Σάββατο, μια πολυπληθής ελληνική κυβερνητική και επιχειρηματική αποστολή έφτανε στο Ριάντ. Σύμφωνα με τον υπουργό Ανάπτυξης, που ήταν επικεφαλής της αποστολής, 81 Έλληνες, πολιτικοί και επιχειρηματίες ταξίδεψαν στη Σαουδική Αραβία για να προωθήσουν επενδύσεις και να συσφίξουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών μέσω κυβερνητικών επαφών. Την ίδια ημέρα, στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας έπεφταν τα κεφάλια 81 ανθρώπων που το καθεστώς είχε καταδικάσει σε θάνατο για συμμετοχή σε εγκληματικές και τρομοκρατικές πράξεις αλλά και για «αποκλίνουσες πεποιθήσεις». Ήταν η μαζικότερη εκτέλεση στην ιστορία του Σαουδαραβικού βασιλείου.
Την ίδια ημέρα, ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Κώστας Φραγκογιάννης δήλωνε πως «η σχέση της Ελλάδας με τη Σαουδική Αραβία είναι σήμερα καλύτερη από οποτεδήποτε άλλοτε». Ατυχή συγκυρία θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς την σύμπτωση των δύο γεγονότων και το θέμα να θεωρηθεί λήξαν για να μη χαλάμε τις καρδιές μας και να μην βάζουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα πάνω από τις διμερείς σχέσεις, όπως δεν τα βάλαμε και το 2017, όταν ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας επιχείρησε να πουλήσει πολεμικό υλικό στους Σαουδάραβες. Αλλά εδώ οι ΗΠΑ διαπραγματεύονται την αγορά πετρελαίου από τον μέχρι πρότινος εχθρό Μαδούρο και οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν να αγοράζουν φυσικό αέριο από τον Πούτιν, στους αποκεφαλισμούς του Ριάντ θα κολλήσουμε ή στις συμφωνίες με τα Εμιράτα;
