Κάτω από το εμπόλεμο σκηνικό της Ουκρανίας επιχειρεί να κρύψει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις κυβερνητικές ευθύνες για την έξαρση των ανατιμήσεων. Ο πρωθυπουργός, παρά την κρισιμότητα των στιγμών, επέμεινε στην εξαπόλυση μικροκομματικών αιχμών κατά της αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνεδρίασης του Υπουργικού Συμβουλίου.
Ο Κ. Μητσοτάκης αρκέστηκε στην αναγνώριση των οικονομικών συνεπειών αυτής της πρωτόγνωρης κρίσης μία ημέρα αφότου προϊδέασε για τα χειρότερα, θεωρώντας -στη Βουλή- τις ανατιμήσεις ως το τίμημα που θα πληρώσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί στη μάχη κατά της ρωσικής επιθετικότητας. Περιορίστηκε να αναφέρει, σε βαρύγδουπους τόνους, ότι τις αυξήσεις των τιμών «θα πρέπει να τις διαχειριστούμε και θα τις διαχειριστούμε», χωρίς όμως να κάνει μνεία στην ανάγκη μείωσης του ΕΦΚ στα καύσιμα και του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης.
Σε αυτό το φόντο, αναζήτησε επικοινωνιακή σανίδα στη μείωση του ΕΝΦΙΑ, που, ως γνωστόν, απλώς μετριάζει τις υπέρογκες επιβαρύνσεις που έρχονται με τις νέες αντικειμενικές αξίες, υποστηρίζοντας ότι καθίσταται εξαιρετικά επίκαιρη στην παρούσα φάση. Επιπλέον, αναφέρθηκε για νιοστή φορά στην πρόταση για ευρωπαϊκή στήριξη που θα αφορά την απορρόφηση των ανατιμήσεων. Επιδιώκοντας δε να απαλύνει το ανάλγητο οικονομικό στίγμα της κυβέρνησης, έδωσε έμφαση στο νέο νομοσχέδιο που παγώνει κάθε διαδικασία πλειστηριασμού 3.000 ακινήτων τα οποία ανήκουν σε ευάλωτους δανειολήπτες.
Αρνητής της πραγματικότητας
«Αλήθεια, αυτή είναι η εικόνα που έχει ο κ. Μητσοτάκης για τα ευάλωτα νοικοκυριά στη χώρα μας και εξαντλείται σε 3.000 ευάλωτους δανειολήπτες;» είναι το ερώτημα που έθεσαν, ωστόσο, οι Έφη Αχτσιόγλου, τομεάρχης Οικονομικών, και Αλέκος Φλαμπουράρης, υπεύθυνος Χρηματοπιστωτικού Τομέα της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Στην κοινή δήλωσή τους θυμίζουν τα τελευταία στοιχεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών που καταγράφουν 435.110 δάνεια συνολικού ύψους 31,44 δισ. ευρώ, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων αφορούν κόκκινα δάνεια με υποθήκη την πρώτη κατοικία.
Υπό αυτό το πρίσμα, σημειώνουν πως «γίνεται για ακόμη μια φορά φανερό ότι η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη δεν θέλει να αντιμετωπίσει τα μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας» και πως «δεν θέλει να κατανοήσει την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι δανειολήπτες οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα fund, χωρίς καμία προστασία της κατοικίας τους και χωρίς καμία δυνατότητα να προστατευτούν από τις εκβιαστικές πρακτικές και απειλές για εκποίηση της περιουσίας τους».
Οι Έφη Αχτσιόγλου - Αλέκος Φλαμπουράρης υπογραμμίζουν, μεταξύ άλλων, ότι «τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης είναι ασπιρίνες για την αντιμετώπιση της βαριάς ασθένειας, καθώς μεγάλο μέρος των νοικοκυριών δεν μπορεί με το εισόδημά του να βγάλει τον μήνα». Καταλήγουν, τέλος, στο συμπέρασμα ότι "ο κ. Μητσοτάκης για ακόμη μια φορά εμφανίζεται ως αρνητής της πραγματικότητας”.
Παρ’ όλα αυτά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να πείσει ότι η κυβέρνηση απλώνει ένα πρόσθετο δίχτυ προστασίας γύρω από όσους δοκιμάζονται περισσότερο. Από τους κόλπους της κυβέρνησης υπερπροβάλλεται δε η τροπολογία για το πλαφόν που θα επιβληθεί στο περιθώριο κέρδους των επιχειρήσεων που εμπορεύονται ή παράγουν προϊόντα, το κόστος των οποίων επηρεάζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Υπό αυτό το πρίσμα, ο πρωθυπουργός επέμεινε στην παραχάραξη της πραγματικότητας. Ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική της ελάφρυνσης από τα βάρη που προκαλούν οι φόροι και οι εισφορές του παρελθόντος.
Ορθή η αλλαγή δόγματος
Αναφορικά με την αλλαγή δόγματος στο σκέλος της εξωτερικής πολιτικής -με αιχμή την αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία- έσπευσε να προεξοφλήσει ότι οι εξελίξεις δικαιώνουν τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης! Μίλησε δε για πολιτικές οι οποίες υπηρετούν το εθνικό συμφέρον, προτάσσοντας τις αναλογίες στη στάση του Βλ. Πούτιν με τον Τ. Ερντογάν. “Ας μην ξεχνάμε ότι ο αναθεωρητισμός συνεχίζει να πληγώνει την Κύπρο, αλλά καραδοκεί και στη γειτονιά μας” δήλωσε χαρακτηριστικά.
Τέλος, ενέδωσε εκ νέου στον πειρασμό της εκτόξευσης μικροπολιτικών βελών κατά των πτερύγων της αντιπολίτευσης, αναμασώντας τον ισχυρισμό ότι οι ίσες αποστάσεις από θύτες και θύματα νομιμοποιούν τελικά το έγκλημα, “κάνοντας την αποχή, συνενοχή". Εμμένοντας στο ίδιο μοτίβο, συμπλήρωσε ότι το εύκολο «όχι στον πόλεμο» είναι μια ευχή, αλλά πάντως δεν είναι πολιτική...
