Η αδιαφορία και η άγνοια για την Ουκρανία δεν είναι καινούργια. Ακόμη κι όταν μαινόταν ο πόλεμος επί του εδάφους στην ανατολική Ουκρανία και προσπαθούσαν οι Μέρκελ και Ολάντ να πείσουν τη Ρωσία και την Ουκρανία για μια εκεχειρία -τον ζόρικο Φεβρουάριο του 2015- οι άνθρωποι και οι κυβερνώντες στην Ελλάδα “καίγονταν” για τις αποφάσεις του Eurogroup και των συνόδων κορυφής. Όχι για την άλλη σκληρή διαπραγμάτευση στο πλαίσιο του λεγόμενου σχήματος της Νορμανδίας (Ρωσία, Ουκρανία, Γαλλία, Γερμανία).
Αλλά και σήμερα η αδιαφορία -ή έστω το περιορισμένο ενδιαφέρον- για τα νέα τύμπανα του πολέμου στην Ουκρανία έχει την εξήγησή της. Κυρίως, διότι είναι ελάχιστοι οι πολιτικοί και οι πολίτες στην Ελλάδα που θεωρούν πιθανό το ενδεχόμενο ενός... κανονικού πολέμου μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας για τα μάτια της Ουκρανίας. Ανάλογο είναι το κλίμα και στις υπόλοιπες χώρες του ΝΑΤΟ που δεν έχουν λόγο να φοβούνται τη Ρωσία - παρά μόνο τις τιμές του φυσικού αερίου. Σε αυτές τις χώρες, όπως και στη δική μας, η πρώτη είδηση στα μέσα ενημέρωσης είναι ο κορωνοϊός και η ακρίβεια. Άντε και η πρόσφατη κακοκαιρία και η εντυπωσιακά άθλια διαχείρισή της από το ελληνικό κράτος υπό την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Παράλογοι φόβοι;
Οι χώρες που πραγματικά είναι σε αναμμένα κάρβουνα είναι οι Βαλτικές και κάπως λιγότερο η Πολωνία, οι οποίες, μάλλον ανοήτως, φοβούνται μήπως το ΝΑΤΟ υποχωρήσει στις πιέσεις της Μόσχας και αποσυρθεί στα... σύνορα του 1997. Αυτή την αναδίπλωση το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να την κάνει. Αφού δεν έκαναν τα μέλη του τη χάρη στον εαυτό τους να το διαλύσουν, όταν διαλύθηκε και το αντίπαλο δέος, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, το ΝΑΤΟ θα συνεχίσει να υπάρχει, να απορροφά τεράστια κονδύλια για εξοπλισμούς και να αλληθωρίζει προς Ανατολάς. Επειδή το ζητάνε οι χώρες που φοβούνται τη ρώσικη αρκούδα - και οι Αμερικανοί. Αντίστοιχα, ο Ρώσος Πρόεδρος, στο όνομα της ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, διεκδικεί να έχει λόγο στη μη διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και στη Γεωργία. Και πιθανότατα θα τα καταφέρει, ακόμη κι αν οι Δυτικοί ορκίζονται το αντίθετο.
Το αγκάθι των κυρώσεων
Όπως είναι σήμερα τα πράγματα -αν και πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνει μια σειρά από μοιραία λάθη-, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί ως αντίδραση της Δύσης σε μια επίθεση της Ρωσίας στην ανατολική Ουκρανία ή σε μια προβοκάτσια θα είναι η επιβολή κυρώσεων. Εδώ και μήνες άπαντες στο ΝΑΤΟ χρησιμοποιούν την ίδια έκφραση, “βαριές και επώδυνες κυρώσεις”. Κι αυτό είναι κάτι που δεν το θέλει η ελληνική κυβέρνηση και προσεύχεται μέσα της να μην χρειαστεί να είναι αυτή που θα κάνει κάτι για να το εμποδίσει. Στο υπουργείο Εξωτερικών αλλά και στο Μέγαρο Μαξίμου ποντάρουν στη Γερμανία -και όχι μόνο-, η οποία επίσης δεν θέλει τις κυρώσεις. Εάν, όμως, το παιχνίδι χοντρύνει τόσο πολύ, ώστε να αναγκαστεί ακόμη και ο καγκελάριος Σολτς, της διψασμένης για αέριο Γερμανίας, να ψηφίσει την επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία, ο Μητσοτάκης δεν θα τολμήσει να διαφοροποιηθεί. Η δική του στρατηγική είναι να εμφανίζεται ως το καλό παιδί και ο προβλέψιμος πιστός σύμμαχος τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην Ε.Ε. - και δεν σκοπεύει να την αλλάξει όσο κι αν μέχρι στιγμής αυτή δεν έχει αποδώσει. Οπότε θα βάλει το κεφάλι κάτω και θα αποδεχθεί τις κυρώσεις, όσο κι αν αυτές πονέσουν την ευάλωτη ελληνική οικονομία, η οποία χρειάζεται τουλάχιστον ενέργεια που να μπορεί να πληρώνει για να πετύχει την περιβόητη ανάκαμψη μετά την πανδημία.
