Η κλιματική αλλαγή και τα μεγάλα οικολογικά προβλήματα είναι κοινά αποδεκτό ότι αποτελούν έναν κυρίαρχο λόγο για πολλές ανθρωπιστικές κρίσεις που ο πλανήτης βιώνει τις τελευταίες δεκαετίες. Εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται κάθε χρόνο να εγκαταλείψουν τις εστίες και τις χώρες τους λόγω των επιπτώσεων της δυσλειτουργίας του οικοσυστήματος στο οποίο διαβιούν. Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται να προστεθούν στα προσφυγικά κύματα που πόλεμοι και αυταρχικά καθεστώτα δημιουργούν δίνοντας τεράστιες διαστάσεις στη μεγαλύτερη αναγκαστική μετακίνηση πληθυσμών στην Ιστορία της ανθρωπότητας, που με τη σειρά της και με τον τρόπο που ο δυτικός κόσμος επιχειρεί να την εμποδίσει πυροδοτεί μια αόρατη για πολλούς από εμάς οικολογική και περιβαλλοντική κρίση.
Τα τείχη που πολλές χώρες υψώνουν τα τελευταία χρόνια για να ανακόψουν τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές δεν εμποδίζουν μόνο τη μετακίνηση ανθρώπων, αλλά και ζώων, με ανυπολόγιστες προς το παρόν συνέπειες για δεκάδες είδη που επιβιώνουν χάρη στην τακτική και περιοδική μετακίνηση. Αυτή την εποχή η Πολωνία, με τη βοήθεια μιας πολυπληθούς ομάδας Βρετανών στρατιωτικών μηχανικών, χτίζει ένα χαλύβδινο τείχος ύψους 5,5 μέτρων κατά μήκος 180 χιλιομέτρων των συνόρων της με τη Λευκορωσία. Το τείχος αυτό, που επισήμως χαρακτηρίζεται τείχος ασφαλείας ώστε να μην περάσουν στα εδάφη της Πολωνίας χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στη γειτονική χώρα λιμοκτονώντας μέσα στον βαρύ χειμώνα, κόβει σαν ατσάλινο μαχαίρι στη μέση ένα από τα αρχαιότερα δάση της Ευρώπης, αυτό της Bialowieza, μέσω του οποίου αιώνες τώρα μετακινούνται, μη γνωρίζοντας ανθρώπινα σύνορα, δεκάδες είδη άγριων ζώων όπως βίσωνες, λύκοι, ελάφια, άλκες, λύγκες, αγριογούρουνα και αρκούδες.
Παρά τις προειδοποιήσεις επιστημόνων για τις ανυπολόγιστες οικολογικές συνέπειες και τις διαμαρτυρίες οργανώσεων για τις επιπτώσεις στο μέλλον αυτών των ζώων, το τείχος προχωρά κανονικά ανακυκλώνοντας την αλληλεπίδραση των περιβαλλοντικών με τις ανθρωπιστικές κρίσεις. Ένας δυστοπικός φαύλος κύκλος με επίκεντρο την παρεμπόδιση μετακίνησης σε ανθρώπους και ζώα εις βάρος της ίδιας της ζωής και του μέλλοντος του πλανήτη.
Τα αποτελέσματα της κατασκευής του ακανθωτού φράχτη μεταξύ Κροατίας και Σλοβενίας το 2015 μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστά, είναι όμως άκρως ανησυχητικά για τις επιπτώσεις που είχαν στην πανίδα της περιοχής. Εκατοντάδες ελάφια και λύγκες πέθαναν στην προσπάθειά τους να βρουν δίοδο και να μετακινηθούν, με αποτέλεσμα μόλις λίγα χρόνια μετά την κατασκευή του συγκεκριμένου τείχους τα δύο αυτά είδη να κινδυνεύουν να γίνουν θυσία στον βωμό της “ασφαλούς” από πρόσφυγες και μετανάστες Ευρώπης.
Ο ειδικός σε θέματα περιβάλλοντος George Monbiot, σε άρθρο του στον Guardian, επικαλούμενος την επιστημονική κοινότητα επισημαίνει ότι εγκλωβισμένοι πληθυσμοί άγριων ζώων είναι στην πλειονότητά τους καταδικασμένοι σε θάνατο, καθώς ο περιορισμός στη μετακίνηση μειώνει τη γενετική τους ποικιλότητα, που με τη σειρά της μειώνει την αναπαραγωγική διαδικασία, ενώ ταυτόχρονα τα καθιστά πιο ευάλωτα σε ασθένειες.
Σήμερα ο κόσμος μας διαθέτει 70 “τείχη” με περισσότερα από 47.000 χιλιόμετρα αδιαπέραστων συνόρων που υψώθηκαν σε Ευρώπη, Αμερική, αλλά και Ασία για την παρεμπόδιση της μετακίνησης ανθρώπων, οδηγώντας σιωπηλά σε εξαφάνιση ένα κομμάτι της άγριας ζωής του πλανήτη που, για κακή του τύχη, δεν γνωρίζει σύνορα. Είναι οι φράχτες οι οποίοι, χωρίζοντας ανθρώπους και ζώα, ενώνουν την ανηθικότητα με το έγκλημα.
