Βγήκαν χθες στους δρόμους κάποιοι συνταξιούχοι να διαδηλώσουν για τον εμπαιγμό της κυβέρνησης με τα ψίχουλα που τους μοιράζει εν μέσω του κύματος της ακρίβειας που σαρώνει τη χώρα και ορισμένοι θεματοφύλακες της συνέπειας βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν την τοξικότητά τους στα πληκτρολόγια κατηγορώντας τους ότι αυτοί έκαναν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό με την ψήφο τους, ορθώς παθαίνουν αυτά που παθαίνουν από την κυβέρνηση και, με λίγα λόγια, τώρα είναι αργά για διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις. Για του λόγου το αληθές και για το δίκαιο της τιμωρίας των συνταξιούχων, παραθέτουν μάλιστα και ποσοστά από τις εκλογές του 2019.
Δεν ξέρω αν με τη στάση τους αυτή επιχειρούν να υψώσουν πολιτικά τείχη με κοινωνικές ομάδες, αν απαιτούν δηλώσεις μετανοίας ή απλώς εξωτερικεύουν την παρατεταμένη πικρία τους για μια εκλογική ήττα χωρίς διδάγματα. Όποιος κι αν είναι ο λόγος πάντως, καλό είναι ορισμένοι να θυμούνται πως δεν είναι πάντα στραβός ο γιαλός που δεν συναντιόμαστε με το επιθυμητό και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί για το τι ψήφισαν κάποιοι στις εκλογές του 2019 σίγουρα δεν οδηγούν στην ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού.
Είναι, βλέπεις, το εύκολο θύμα το εκλογικό σώμα για τους απανταχού λάτρεις της εξουσίας καθώς ο πολίτης είναι αυτός που κάνει πάντα τις λάθος επιλογές. Από όποια σκοπιά και αν τον κοιτάζεις. Και ως εύκολος στόχος θα δέχεται πάντα την κριτική και την περιφρόνηση για τις επιλογές του, όποιες κι αν ήταν αυτές. Ένας πολίτης που άλλοτε τρώει σανό και εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλοτε ψηφίζει σαν μαλάκας και κάνει τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Και αυτός ο πολίτης, με τις τόσες προσβολές που κάθε φορά τον λούζεις, έχεις την απαίτηση να σταθεί στο πλευρό σου στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Χλομό το βλέπω.
