Μια πρώτη αποτίμηση της πολιτικής, μα όχι μονάχα αυτής, παρακαταθήκης της Φώφης Γεννηματά κάνουν στην ΑΥΓΗ τέσσερα πρόσωπα που «συναντήθηκαν» υπό διαφορετικές ιδιότητες με την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Άλλωστε, παρότι η Φ. Γεννηματά έφυγε πρόωρα από τη ζωή, είχε μια σημαντική πολιτική πορεία άνω των 20 ετών σε σημαντικές θέσεις υπηρετώντας τόσο την κεντρική πολιτική σκηνή, από πολλά πόστα, όσο και την Αυτοδιοίκηση.
Στην ΑΥΓΗ μιλούν ο υπεύθυνος επικοινωνίας του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Παναγιώτης Βλάχος, η βουλευτής Β’ Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ και για χρόνια στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Νίνα Κασιμάτη, καθώς και οι έμπειροι πολιτικοί συντάκτες Βασίλης Σκουρής και Βούλα Κεχαγιά.
Για την Φώφη
Παναγιώτης Βλάχος, γραμματέας Επικοινωνίας, Κίνημα Αλλαγής και ΠΑΣΟΚ
Γενναία στη ζωή, γενναία στην πολιτική. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να περιγράψω την αγαπημένη μας Φώφη Γεννηματά. Βγήκε μπροστά για τον χώρο μας, όταν αυτός κατέρρεε, τον κράτησε όρθιο και τον μεγάλωσε. Ένωσε, όταν ο σπόρος του διχασμού απειλούσε με νέες διαιρέσεις. Έβαλε μπροστά την πολιτική, αρνήθηκε τον λαϊκισμό, τράβηξε μια κόκκινη γραμμή με τις προσωπικές επιθέσεις και τη δημαγωγική υστερία, ασκώντας σκληρή αλλά εποικοδομητική κριτική. Στάθηκε έμπρακτα δίπλα στους ευάλωτους, τις γυναίκες, τους νέους, τους πρόσφυγες, πυρόπληκτους και σεισμόπληκτους μέχρι τέλους. Όρθωσε ανάστημα απέναντι στο νεοναζιστικό μόρφωμα, τον αυταρχισμό και τη δημαγωγία. Πίστευε ακλόνητα στην εθνική συνεννόηση και πάλεψε μέχρι τέλους γι' αυτήν. Χωρίς “ναι μεν αλλά” στήριξε τα δικαιώματα των ευάλωτων, ενώ το πλούσιο φιλανθρωπικό της έργο έμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν έκανε καμία έκπτωση σε ζητήματα δημοκρατίας, πολυφωνίας και πλουραλισμού. Δίπλα στους εργαζόμενους, μίλησε πρώτη για τις νέες ανισότητες, την ενεργειακή φτώχεια, το “metoo”, ενώ κατέθεσε μια ολοκληρωμένη αναπτυξιακή ατζέντα για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος. Πολύ δε περισσότερο από όλα αυτά, άνοιξε δρόμους για τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική και ένωσε τον άνθρωπο με τον πολιτικό, θυμίζοντας ότι η ανθρωπιά, η γενναιότητα, η οξυδέρκεια και η αξιοπρέπεια μπορούν να ανθίσουν μέσα σε ένα σκληρό και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Η Φώφη, όπως θα τη θυμόμαστε όλοι, ήταν πολλά περισσότερα από κόρη του Γιώργου Γεννηματά. Ήταν μια εξαίρεση ποιότητας. Ένα φωτεινό χαμόγελο, μια τεράστια αγκαλιά, ένα κάλεσμα για αγώνες που πρέπει να δίνονται και να κερδίζονται από τον άνθρωπο, με τον άνθρωπο, για τον άνθρωπο.
Χαιρετισμούς στους μπαμπάδες
Νίνα Γ. Κασιμάτη, Βουλευτής Β’ Πειραιά ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ.
Είμαι συγκλονισμένη από τον θάνατο της Φώφης Γεννηματά. Την γνώρισα σε εποχές πολιτικά συναρπαστικές. Αλλά και στις πιο δύσκολες, των μεγάλων διαφωνιών, είμαι σε θέση να γνωρίζω τη γνήσια αγωνία της να μείνει το ΠΑΣΟΚ όρθιο. Ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια του ΚΙΝ.ΑΛΛ., πιστεύω ότι αισθανόταν ιστορικό καθήκον να επαναφέρει το κόμμα της στην εθνική και κοινωνική ιδεολογική του καταγωγή ή έστω σε ισορροπία με το παρελθόν. Γι’ αυτό και το κενό της θα είναι δυσαναπλήρωτο. Με το ουσιαστικό περιεχόμενο του λόγου της και τη δυναμική στάση της έναντι όλων, οριοθετούσε τον χώρο της εξωτερικά και ένωνε τα κομμάτια στον σκληρό πάντα εσωτερικό ανταγωνισμό. Είναι αληθινά πολύ δύσκολο για μια γυναίκα να μπορεί τελικά να δίνει αυτό που έχει και αξίζει, μέσα στο ανδροκρατούμενο στερέωμα της πολιτικής, είτε στη Βουλή είτε στο κόμμα της. Η Φώφη το πετύχαινε. Με τον χαρακτήρα της, τη δουλειά της και την αδιατάρακτη αποδοχή της από τη βάση, νικούσε και προχωρούσε.
Όλα αυτά ενώ παράλληλα έδινε όλες τις μάχες της ύπαρξης, να νικάει τον καρκίνο σε κάθε γύρο, να μεγαλώνει τα παιδιά της επηρεάζοντας θετικά τη ζωή τους.
Να χαμογελά στη ζωή, να παραμένει Άνθρωπος.
Φεύγει μένοντας στη μνήμη όλων μας ακμαία, όντας ένα λαμπρό παράδειγμα μαχητικότητας, αξιοπρέπειας και προσφοράς για το κοινό καλό.
Αντίο, Φώφη, ήσουν παλικάρι σε όλα σου.
Καλή αντάμωση με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της Αλλαγής.
Χαιρετισμούς στους μπαμπάδες.
Με πείσμα, δύναμη και επιμονή για τη ζωή
Βούλα Κεχαγιά, δημοσιογράφος
Δεν ξέρω πόσο έτοιμος μπορεί να είναι κάποιος για να συναντήσει τον θάνατο. Ακόμη κι όταν τον βλέπει να έρχεται με φόρα καταπάνω του. Η Φώφη Γεννηματά σίγουρα δεν είχε αποδεχτεί αυτή την ιδέα. Ήθελε να τον παλέψει για να τον νικήσει ή έστω να τον προσπεράσει, να τον ξεγελάσει, να τον εξαφανίσει. Χωρίς η ίδια να κρύβεται, χωρίς να τον κρύβει τουλάχιστον στην αρχή αυτής της μοιραίας και άδικης γνωριμίας.
Μίλησε ανοιχτά γι’ αυτόν, μοιράστηκε την εμπειρία της με άλλες γυναίκες που δέχτηκαν την ίδια απρόσμενη κι επίμονη επίσκεψη, στήριξε πολλές από αυτές κι ενθάρρυνε άλλες τόσες για προληπτικό έλεγχο.
Δεν ήταν όμως μια παθητική ασθενής. Δεν επέλεξε (ούτε καν διανοήθηκε) να περπατήσει στον χαραγμένο δρόμο που στρώνει ο καρκίνος και αντιστάθηκε με κάθε τρόπο στις συμβάσεις που υπαγορεύουν μία ελεγχόμενη ζωή (εξοργιστική) παρέα με την ασθένεια. Αυτή η στάση διέτρεξε όλες τις επιλογές της. Δεν εγκατέλειψε ποτέ τους στόχους και τις φιλοδοξίες της, πάλεψε στην αρένα της πολιτικής, ενίοτε με τα “θεριά”, σκόνταψε από τρικλοποδιές, απέφυγε εμπόδια, κέρδισε μάχες και μέσα σ’ όλα αυτά φρόντιζε να δίνει σιωπηρές παρατάσεις στο αναπόφευκτο ραντεβού με τον θάνατο.
Σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία η Φώφη Γεννηματά που εγώ γνώρισα δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ γι’ αυτό που την βρήκε...
Δεν έδειχνε ούτε λεπτό ότι βρίσκεται σε θέση αδυναμίας ή ότι αγωνιά για τη ζωή της, ακόμη και σε πιο προσωπικές συζητήσεις που έκανε με τους δημοσιογράφους. Μιλούσε για τον καρκίνο σαν να συνέβαινε σε κάποιον άλλον. Το μάθημα αυτό το είχε διδαχθεί από τη μητέρα της, που αρρώστησε από την ίδια νόσο στην ηλικία επίσης των 43 χρόνων. “Η μητέρα μου ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την ασθένειά της. Πάλεψε δέκα χρόνια με αυτήν και δεν την ακούσαμε ούτε μία ημέρα να λέει πως δεν είναι καλά” μού είχε πει, σε μία από τις συνεντεύξεις μας, τον Αύγουστο του 2008, δύο μήνες μετά την πρώτη διάγνωση πως είχε καρκίνο στον δεξί μαστό. Έτσι αδιαμαρτύρητα πορεύτηκε ώς το τέλος. Με πείσμα, δύναμη κι επιμονή. Γνωρίζοντας τι επέρχεται, έθετε στόχους αρνούμενη να εγκαταλείψει τη μάχη. Ήταν γιατί αγαπούσε αλλά κυρίως εκτιμούσε τη ζωή...
Η πολιτική παρακαταθήκη της Φώφης
Βασίλης Σκουρής, δημοσιογράφος
Η απώλεια της Φώφης Γεννηματά είναι πραγματικά μεγάλη. Και όσο περνάει ο καιρός θα στραφούμε, πέρα από τον τρόπο που αντιμετώπισε τον καρκίνο, και στην πολιτική της παρακαταθήκη, όχι μόνο για τον χώρο της αλλά και για τη χώρα.
Η στρατηγική της αυτόνομης πορείας του Κινήματος Αλλαγής -ιδίως από τη στιγμή που η Ν.Δ. ήρθε αυτοδύναμη στην εξουσία- δεν σήμαινε ίσες αποστάσεις από την πρόοδο και τη συντήρηση. Οι πολιτικές της σε όλα σχεδόν τα θέματα, παρά την ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση που είχε στο εσωτερικό της και τα χτυπήματα που καθημερινά δεχόταν από συγκεκριμένους αρθρογράφους (κυρίως εκείνους που ήταν η εμπροσθοφυλακή του "εκσυγχρονισμού" της περιόδου Σημίτη και που τώρα έχουν γίνει η εμπροσθοφυλακή του "μητσοτακισμού"), είχαν διακριτό ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα. Πάρτε για παράδειγμα τα εργασιακά ή τα θέματα διαφάνειας - ποιος γνωρίζει άραγε πως εκείνο που περισσότερο πείραξε τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν οι αναφορές της στο "Μαξίμου Α.Ε."; Το προοδευτικό πολιτικό αφήγημα που έδινε στην έννοια της αυτόνομης πορείας προϊδέαζε, κατά τη γνώμη μας, πως, αφού έκανε τα πάντα για να ισχυροποιήσει τον δικό της πολιτικό χώρο, αντιπαρατιθέμενη και με τον ΣΥΡΙΖΑ, θα συζητούσε για μια προοδευτική διακυβέρνηση εάν ο συσχετισμός δύναμης το επέτρεπε. Χωρίς, φυσικά, να είναι η ίδια και το κόμμα της δεκανίκι. Αυτό άλλωστε ήταν και ένας λόγος που πολεμήθηκε σφόδρα το τελευταίο διάστημα από το Μαξίμου, από συγκεκριμένα συμφέροντα και από ομάδες στο εσωτερικό της. Και μάλιστα χωρίς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να είναι όσο "γενναιόδωρο" έπρεπε προς την ίδια. Μαζί λοιπόν με το χαμόγελό της και την αστείρευτη δύναμή της, ας κρατήσουμε και την πολιτική της παρακαταθήκη. Κυρίως στο κόμμα της...
