Και ξαφνικά γίνεται μια μικρή κίνηση στην παγκόσμια σκακιέρα. Μια κίνηση που πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις. Μια κίνηση που φέρνει στην επιφάνεια μια αθέατη, ξεχασμένη γωνία του πλανήτη. Ο λόγος για το Αφγανιστάν και τις πρόσφατες εξελίξεις που όλοι μας πληροφορηθήκαμε.
Εδώ και πολλά χρόνια το Αφγανιστάν σπαράζει στον πόλεμο και τον εμφύλιο μαρασμό. Ένα ακόμη άλυτο πρόβλημα που άφησε πίσω του ο Ψυχρός Πόλεμος, αφού αν γυρίσουμε και κοιτάξουμε το κοντινό χθες της ιστορίας αυτού του κράτους, θα δούμε πως οι δυο υπερδυνάμεις της εποχής εκείνης αναμείχθηκαν στην εσωτερική πολιτική σκηνή αυτής της χώρας. Την κατέλαβαν, δημιούργησαν παραστρατιωτικές, εξτρεμιστικές ομάδες για την αντιμετώπιση του κίνδυνου επικράτησης ο ένας του άλλου και εντέλει εξέθρεψαν, χρηματοδότησαν, εξόπλισαν το τέρας που για πολλές δεκαετίες στοιχειώνει ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής, ενδεδυμένο με έναν ψευδοθρησκευτικό μανδύα, επικαλούμενο κάποιον γενικό και αόριστο θείο νόμο.
Τίποτα τυχαίο
Τίποτα, ωστόσο, δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν είναι αφημένο στην τύχη του. Είκοσι χρόνια μετά την κήρυξη του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, που η ίδια η Δύση χρηματοδότησε και χρησιμοποίησε ως μέσο καταπίεσης και καταδυνάστευσης στις χώρες της Μέσης Ανατολής, πλέον φαίνεται έτοιμη να κλείσει το κεφάλαιο αυτό. Πλέον μιλάμε με εντελώς διαφορετικούς όρους. Η Δύση δεν απειλείται από κάποιον τρομοκράτη, τζιχαντιστή ή κάποιον Ταλιμπάν που πρόκειται να εξαπλωθεί γεωγραφικά και να απειλήσει ενεργειακά κυρίως τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Οι ΗΠΑ, αποσυρόμενες από την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, περιοχές οι οποίες δεν βρίσκονται στις άμεσες προτεραιότητες τους, φρόντισαν να μοιράσουν την πίτα και να αφήσουν πίσω τους αξιόπιστους συμμάχους με τη λειτουργία της περιφερειακής δύναμης, όπως, λόγου χάρη, είναι η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Τουρκία, χώρες οι οποίες γνωρίζουν ταχύρρυθμη και πολυεπίπεδη ανάπτυξη.
Αντίπαλος η Κίνα
Το κέντρο βάρους πλέον του δυτικού κόσμου μετατοπίζεται σε εντελώς διαφορετική βάση. Αντίπαλος της Δύσης δεν είναι η Ανατολή, δεν είναι ο μουσουλμανισμός, δεν είναι το Τζιχάντ, ούτε ο φονταμενταλισμός, ποτέ δεν ήταν άλλωστε. Ο κόσμος πλέον δεν σκοτώνεται για θεούς, το έχει αποδείξει αυτό άλλωστε η εξέλιξη της Ιστορίας. Ο άτρωτος αντίπαλος της Δύσης πλέον είναι ο γίγαντας Κίνα, στην οποία έχουν συγκεντρωθεί οι μεγαλύτερες πλουτοπαραγωγικές πηγές, όπως επίσης και τεράστιο μέρος του συνολικού χρέους του δυτικού κόσμου. Σε αυτό το σημείο δεν θα έπρεπε να λησμονήσουμε και την ισχυρή παρουσία της Ινδίας, η οποία θα διαδραματίσει κι εκείνη πρωταγωνιστικό ρόλο μελλοντικά. Αυτοί είναι οι δυο ισχυροί παίκτες που πλέον πληθυσμιακά, στρατιωτικά, οικονομικά ξεπερνούν τη Δύση. Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο άλλος μεγάλος γίγαντας φαίνεται αποδυναμωμένος και κουρασμένος, γι' αυτό και, όπως βλέπουμε, ανασυντάσσεται και προσπαθεί να μαζέψει το απαραίτητο κεφάλαιο για τη μάχη στην οποία σιγά - σιγά οδεύει όλος ο πλανήτης, εφόσον κάνεις δεν θα μείνει ανεπηρέαστος από αυτή τη σύγκρουση.
Ο κόσμος λοιπόν αλλάζει με πολύ γρήγορους ρυθμούς, οι ισορροπίες μεταβάλλονται και τα κενά που δημιουργούνται συμπληρώνονται. Η Καμπούλ και το Αφγανιστάν ήταν, δυστυχώς, μόνο η αρχή. Πολλές ακόμη περιοχές θα ακολουθήσουν και θα επιστρέψουν σε ένα ψυχρό και μαύρο παρελθόν. Η Δύση απέτυχε οικτρά στη σταυροφορία για την υποτιθέμενη εξάπλωση της δημοκρατίας. Απεναντίας, καταφέρνει να παραδώσει έναν κόσμο ακραιφνώς χειρότερο και μελανότερο για τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες.
* Ο Νικηφόρος Πέτρος Ράλλιος είναι φοιτητής Πολιτικών Επιστημών.
