Στη γραμμή του πολιτικού τυχοδιωκτισμού που χάραξε από τα έδρανα της αντιπολίτευσης επιχειρεί να ισορροπήσει ο πρωθυπουργός στο προσφυγικό πεδίο. Η χθεσινή αποστροφή του ότι «είναι πάντα εύκολα τα απλοϊκά συνθήματα και οι αόριστες καταγγελίες, αλλά πολύ δύσκολη η αντιμετώπιση ενός τόσο σύνθετου προβλήματος επί του πεδίου» μοιάζει σαν νουθεσία στον Μητσοτάκη του 2019. Όταν έβαζε μολυσμένο -από το δηλητήριο του μισαλλοδοξίας- νερό στον μύλο των ακροδεξιών, τάζοντας fast track αποσυμφορήσεις νησιών και πετώντας τη λάσπη «της αδιαφανούς διαχείρισης των κονδυλίων» προς τη μεριά της τότε κυβέρνησης.
Ο πρωθυπουργός ωστόσο, διαβλέποντας σήμερα -ενόψει απλής αναλογικής- την κινητικότητα των νέων ενοικιαστών στα ακριανά δωμάτια της γαλάζιας πολυκατοικίας (Τράγκας, Κρανιδιώτης), επιχειρεί να βάλει ταυτόχρονα συρματοπλέγματα και στα δεξιά σύνορα της Ν.Δ. Εγγυήθηκε «κλειστές και ελεγχόμενες δομές», ενοχοποίησε εμμέσως τις ΜΚΟ και υποσχέθηκε «άμεσο διαχωρισμό προσφύγων και οικονομικών μεταναστών».
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός θυμίζει τον Ιανό. «Ουδείς αλάθητος» σημείωνε κάποτε για την κατάργηση του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, επισημαίνοντας ταυτόχρονα -έξι μήνες μετά την επανασύσταση του υπουργείου- «ότι η πολιτική μας όμως είναι σωστή»! Οι οργίλες αντιδράσεις των κατοίκων των νησιών που ακολούθησαν-μέσα από τα νέφη των δακρυγόνων των ΜΑΤ- ενάντια στην κατασκευή νέων κλειστών δομών θύμισαν τα κοντά ποδάρια του ψηφοθηρικού λαϊκισμού.
Ο πρωθυπουργός είναι εγκλωβισμένος στις αντιφάσεις του διαβλέποντας ότι το νέο ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης θα εδραιώσει την Ελλάδα ως ασπίδα της χρεοκοπημένης, ηθικά και αξιακά, Ευρώπης. Η σημερινή του συνάντηση συνάμα με τον Ζόραν Ζάεφ «για την εφαρμογή της συμφωνίας των Πρεσπών» θα σφραγίσει την εικόνα της ομηρείας του στον προεκλογικό εαυτό του. Όταν πλήρωνε τα γραμμάτια σε αυτούς που τον έβαλαν καβάλα στον Βουκεφάλα για τα κορυφαία αξιώματα. Αλήθεια, πότε θα κατατεθούν στη Βουλή τα μνημόνια συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία;
