Το Σάββατο που μας πέρασε λοιπόν, Τα Νέα βγήκαν με ένα εκκωφαντικό πρωτοσέλιδο.
«Το κρυφό χαρτί στις κάλπες!» φώναζαν.
«Έτοιμη δεξαμενή 800.000 ψηφοφόρων». «Ξεκινά τον Φεβρουάριο η πλατφόρμα για την εγγραφή των ομογενών που θα ψηφίσουν στον τόπο διαμονής τους». «Γιατί στην κυβέρνηση εκτιμούν ότι θα αλλάξουν οι ισορροπίες στο εκλογικό σώμα». «Οι κρίσιμοι αριθμοί που ανατρέπουν τα δεδομένα».
Μέσα δεν ήταν τόσο διθυραμβικό, είναι η αλήθεια.
Έλεγε ότι η πλατφόρμα έχει ανοίξει, αλλά δεν είναι λειτουργική ακόμα.
Και οι «800.000 χιλιάδες ομογενείς» είναι απλώς ευσεβής πόθος.
Δεν θα ήταν καθόλου ευσεβής πόθος, αν η Ν.Δ. είχε περάσει την ψήφο των αποδήμων όπως την ήθελε. Αλλά δεν την πέρασε όπως την ήθελε.
Δηλαδή με επιστολική ψήφο και με δικαίωμα ψήφου σε όποιον δηλώνει Έλληνας, ακόμα και αν λείπει τρεις γενιές από την Ελλάδα.
Στην πραγματικότητα, μιλάνε για 150.000 ανθρώπους που λείπουν από την Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια. Εντάξει, αυτό δεν αλλάζει ακριβώς τις ισορροπίες στο εκλογικό σώμα.
Ούτε μπορεί να ανατρέψει ένα αποτέλεσμα που είναι καθαρό στο εσωτερικό της χώρας.
Ούτε φορτώνει το εκλογικό σώμα με ανθρώπους που είναι ξεκομμένοι από την ελληνική πραγματικότητα για δεκαετίες και η μόνη τους επαφή με την Ελλάδα είναι η Εκκλησία και ο Καζαντζίδης.
Και που τους είναι εντελώς αδιάφορο πόσος είναι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα και αν η επικουρική ασφάλιση θα είναι δημόσια ή ιδιωτική.
Γιατί αρχικά αυτό είχαν πάει να κάνουν. Αλλά ήθελαν 200 ψήφους για να το περάσουν και τα υπόλοιπα κόμματα δεν είναι χαζά.
Εντάξει, θα κάνει καμπάνια εγγραφής η Νέα Δημοκρατία. Δικαίωμά της είναι. Αλλά υποθέτουμε ότι και οι άλλοι δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια.
Άρα μάλλον δεν είναι αυτό το σχέδιο που έχει εξαγγείλει ο Μάκης Βορίδης για θεσμική εξουδετέρωση της Αριστεράς.
Ούτε καν το σχέδιο που εφάρμοσε το 1961 ο στρατηγός Καρδαμάκης, όταν ψήφισαν και τα δέντρα.
Αυτό, φυσικά, δεν απαλλάσσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης από το να παρακολουθούν στενά τη διαδικασία και να την ελέγχουν.
Τι μένει για σχολιασμό: Η λύσσα των Νέων να ξεμπερδεύουν με τον ΣΥΡΙΖΑ διά παντός.
Υποθέτουμε ότι αυτό απηχεί κάπως και τα συναισθήματα της ιδιοκτησίας, όχι;
Κινούμενη από αυτή τη λύσσα, σπεύδει να πανηγυρίσει ότι βρέθηκε κόλπο να μην ξανασηκώσει ποτέ η Αριστερά κεφάλι.
Ή σπεύδει να υποδείξει στην κυβέρνηση τι πρέπει να κάνει για να μην ξανασηκώσει η Αριστερά κεφάλι. Γράψτε 800.000, να τους τελειώσουμε.
Ή και τα δύο.
Σε κάθε περίπτωση, είναι κάπως ανατριχιαστική η πρεμούρα κάποιου να τελειώσει κάποιον άλλον σε μια δημοκρατία, παρεμβαίνοντας στη σύνθεση του εκλογικού σώματος.
Και κρατάμε και το γεγονός ότι ανάμεσα στην ιδιοκτησία της εφημερίδας και τον νέο υπουργό Εσωτερικών υπάρχει, από ό,τι ακούγεται, εξαιρετικά φιλική σχέση.
Αν μοιράζονται και την ίδια πρεμούρα να τελειώσουν την Αριστερά, τότε ναι, ίσως πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.
Το άλλο συμπέρασμα είναι ότι κάποιοι περιμένουν το κλίμα για την κυβέρνηση να ανατραπεί σοβαρά με όσα πρόκειται να συμβούν το ερχόμενο διάστημα.
Και έχουν αρχίσει ήδη να σκέφτονται «έξω από το κουτί». Όπως ο στρατηγός Καρδαμάκης το 1961, που ψήφισαν και τα δέντρα.
Ας έχουμε τον νου μας λοιπόν. Γιατί κάποιοι φαίνεται να είναι αδίστακτοι μέσα στην εμπάθειά τους.
