Τον τόνο στην πολιτική ζωή της χώρας, από τότε που την ηγεσία της Ν.Δ. ανέλαβε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δίνουν άνθρωποι κυνικοί, αναξιοπρεπείς, προκλητικοί, αμοραλιστές και συχνά κακοήθεις. Επιπλέον αδίστακτοι, σχεδόν επαγγελματίες στο ψέμα. Και ο αρχηγός τους, που συμβαίνει να είναι και ο πρωθυπουργός της χώρας, τους καμαρώνει σιωπηρά. Είναι ανάγκη ωστόσο να υπενθυμίσουμε στον κ. Μητσοτάκη ότι τελικά, ως εκ της θέσεώς του, είναι ο κύριος υπεύθυνος για το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου και των πολιτικών αντιπαραθέσεων, που κανονικά αποτελούν το οξυγόνο της δημοκρατίας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μεταφέρει στο Κοινοβούλιο, στην κυβέρνηση και στο κράτος ό,τι πιο αναξιοπρεπές και ακραία αντιδραστικό και χυδαίο μπορούσε να περισυλλέξει από οπουδήποτε, και δεν φαίνεται να τον νοιάζει η έκπτωση ήθους και αξιών και η απομάκρυνση από τη συνταγματική και έννομη τάξη. Έτσι όμως ο λαός παίρνει ένα πολύ κακό παράδειγμα, όταν δεν αποστρέφει, αηδιασμένος, το ενδιαφέρον του από την πολιτική. Αυτό μπορεί να ωφελεί βραχυπρόθεσμα τη συγκεκριμένη παράταξη, αλλά βέβαια δεν βοηθάει στην καλή πορεία γενικά της δημοκρατίας μας.
Είναι, εξάλλου, και τα συστημικά ΜΜΕ, που ο εκχυδαϊσμός και ο εκτραχηλισμός τους επιτρέπει να γίνεται λόγος για «δημοσιογραφική αλητεία που στηρίζει την πολιτική αλητεία». Οι πρώτοι ανταμείφθηκαν προαγόμενοι σε βουλευτές κι ακόμη παραπάνω, καταλαμβάνοντας μαζί με τους δεύτερους τα έδρανα του εθνικού Κοινοβουλίου ως... εθνοπατέρες! Άνθρωποι απροκάλυπτα φασιστικής νοοτροπίας, που δεν πιστεύουν στη δημοκρατία -δεν το έχουν κρύψει άλλωστε- κοσμούν τον ναό της δημοκρατίας.
Το συστηματικό ψεύδος που εντάσσεται σε μια συγκεκριμένη στρατηγική, πριν καλά καλά βγει στην κυκλοφορία, αποτελεί ήδη απειλή. Και το μεγαλύτερο κακό που κάνουν αυτά τα ψεύδη είναι ότι κλονίζουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και εντέλει στην αλήθεια, ενσπείροντας έτσι τη σύγχυση, που ευνοεί τον αποπροσανατολισμό. Ο κόσμος δεν είναι πλέον σε θέση να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα, και κερδίζει τις εντυπώσεις όποιος διαθέτει τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης, ενώ οι περισσότεροι και πιο ευάλωτοι καταλήγουν στη λογική του «όλοι ίδιοι είναι», οπότε είναι έτοιμοι να παραδοθούν σε οποιαδήποτε κατασκευασμένη «πραγματικότητα». Ως συνέπεια, η εξοικείωση με αυτήν την ψευδή πραγματικότητα διαστρέφει τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ανθρώπων.
Κάποιος, λοιπόν, πρέπει να πει στον κ. Μητσοτάκη -και στα σαΐνια του, που συμπεριφέρονται σαν ισόβιοι άρχοντες- ότι ο λαός δεν τους ψήφισε για να εγκαθιδρύσουν αυταρχικό καθεστώς, να παραβιάζουν το Σύνταγμα και τους νόμους και να αμολάνε τους αστυνομικούς (που έχουν πλέον ξεσαλώσει) να υβρίζουν και να ασχημονούν εις βάρος των πολιτών αυτής της χώρας και ιδίως των νέων. Κάποιος επίσης πρέπει να θυμίσει σε όλους όσους παρανομούν ότι θα κληθούν κάποια στιγμή να δώσουν λόγο για τις πράξεις τους.
Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσει έγκαιρα ο δημοκρατικός λαός τους κινδύνους από τέτοιες αντιλήψεις και συμπεριφορές και να αντιδράσει ενωμένος αγωνιστικά, αν θέλει να αποφύγει νέες πολιτικές και εθνικές περιπέτειες.
Αλλά ας δούμε τι έλεγαν σχετικά και «οι αρχαίοι ημών πρόγονοι» (Ευριπίδης, Ικέτιδες, 403-408 και 429-449):
Δημοκρατία και τυραννία
Θησέας
Πρώτα απ' όλα, ξένε, άρχισες τον λόγο σου μ' ένα λάθος, όταν ζητάς εδώ έναν τύραννο· γιατί αυτή η χώρα δεν εξουσιάζεται από έναν άνδρα, αλλά είναι ελεύθερη. Εδώ κυβερνά ο λαός, καθώς οι πολίτες εναλλάσσονται κάθε χρόνο στα αξιώματα, και δεν δίνει τα πιο πολλά στους πλούσιους,αλλά και ο φτωχός έχει τα ίδια.
................................................
Τίποτε δεν είναι πιο απεχθές από τον τύραννο για μια χώρα, όπου πρώτ' απ' όλα δεν υπάρχουν νόμοι κοινοί για όλους, αλλά την εξουσία την ασκεί ένας που κρατάει αυθαίρετα στα χέρια του τον νόμο· κι αυτό δεν είναι καθόλου δίκαιο. Όταν όμως υπάρχουν νόμοι γραπτοί, ο αδύναμος και ο πλούσιος είναι ίσοι απέναντι στον νόμο, και μπορούν εξίσου οι φτωχότεροι να καταγγείλουν έναν πλούσιο όταν αυτός είναι εκτεθειμένος σε κατηγορίες, και νικάει ο πιο αδύναμος τον ισχυρό, αν έχει δίκιο. Και η πεμπτουσία της ελευθερίας: «ποιος θέλει να καταθέσει ενώπιον όλων κάποια πρόταση, αν έχει να προτείνει κάτι χρήσιμο για τη χώρα;» και όποιος ανταποκρίνεται δοξάζεται, ενώ όποιος δεν θέλει σιωπά.
Τι πιο δίκαιο από αυτά για μια χώρα; Εξάλλου, όπου κρατά ο δήμος τα ηνία της χώρας, χαίρεται όταν υπάρχουν ανάμεσα στον λαό νέοι· ένας τύραννος όμως αισθάνεται μίσος γι' αυτό και τους καλύτερους νέους και αυτούς για τους οποίους πιστεύει ότι είναι ευφυείς τους εξοντώνει, γιατί φοβάται για την εξουσία του. Πώς λοιπόν θα μπορούσε έπειτα να γίνει ισχυρή μια χώρα, όταν κάποιος θερίζει και αφανίζει τον ανθό της νιότης σαν να 'ναι στάχυ σ' ανοιξιάτικο λιβάδι;
(μετάφραση: Αντώνης Σαχπεκίδης)
Ο Αντώνης Σαχπεκίδης είναι κλασικός φιλόλογος - συγγραφέας.
