Λοιπόν. Η κυβέρνηση της Δεξιάς κάνει πολιτική στον δημόσιο χώρο με τρεις τρόπους.
Πρώτον, με τον κουτοπόνηρο δημοκρατικό φιλελευθερισμό του ίδιου του Κ. Μητσοτάκη.
Όλοι μαζί κάναμε αντίσταση, καταθέτω στεφάνι στο Πολυτεχνείο, να πάμε οι πολιτικοί αρχηγοί μαζί να αφήσουμε λουλούδια.
(Eν τω μεταξύ, μιας γυναίκας που πήγε να αφήσει λουλούδια της έκοψαν 300 ευρώ πρόστιμο.)
Δεύτερον, με τον ακροκεντρώο κυνισμό. Τι τις θέλουμε τις διαδηλώσεις, η Αριστερά είναι χαχόλοι, συνδικαλιστές και χαραμοφάηδες.
Και δεν θέλουν να βρεθεί το εμβόλιο.
Αυτή η γραμμή περνάει κυρίως από τα ΜΜΕ και τη λίστα Πέτσα.
Και τρίτον, ο καθαρός τραμπισμός.
Ξύλο και κατάχρηση εξουσίας για να ξεβρομίσει ο τόπος.
Αυτή η γραμμή δεν περνάει τόσο πολύ από τα ΜΜΕ, έχει όμως μεγάλη απήχηση στα κατώτερα ένστικτα των συντηρητικών λαϊκών στρωμάτων.
(Ενώ ο ακροκεντρώος κυνισμός απευθύνεται στα κατώτερα ένστικτα της μεσαίας τάξης.)
Γι’ αυτό και ο τραμπισμός έχει και επίσημους εκπροσώπους.
Άλλοι περιφέρουν το ακροδεξιό τους παρελθόν, άλλοι εκπροσωπούν την πολυάριθμη τάση των μπάτσων μέσα στην Αστυνομία και άλλοι κερδίζουν το πολιτικό τους ψωμάκι βγάζοντας σέλφι με ματαζήδες.
Ανά περίπτωση επιστρατεύεται και η ανάλογη πολιτική πρακτική. Όταν έχουμε κοινωνικά ή και οικονομικά θέματα, αναλαμβάνει ο ακροκεντρώος κυνισμός.
Να μας εξηγήσει ότι η Αριστερά θέλει να βάζει φόρους για να δίνει επιδόματα στους φτωχούς και να διορίζει άχρηστους στο Δημόσιο.
Και ότι η κουλτούρα της μεταπολίτευσης υπάρχει για να κλείνει την κυκλοφορία στο κέντρο και να εμποδίζει την ανάπτυξη.
Όταν υπάρχουν κινητοποιήσεις, παίρνει το επάνω χέρι ο τραμπισμός. Βαράτε τους, παιδιά, να καταλάβουν ποιος έχει το επάνω χέρι.
Να πούμε εδώ ότι, παρά την ύπαρξη επίσημων εκπροσώπων, τα ρεύματα αυτά δεν είναι στεγανά διαχωρισμένα μεταξύ τους.
Πολλοί μετακινούνται από τη μία ρητορική στην άλλη ανάλογα με το τι τους βολεύει.
Για παράδειγμα, όλοι αυτοί που μιλάνε για την ανάγκη να ηττηθεί η ιδεολογική ηγεμονία της Aριστεράς, προχθές λέγανε πόσο κακές ήταν οι συγκεντρώσεις για την κόβιντ.
Ενώ ήταν σαφές ότι και τα απαγορευτικά μέτρα και οι επιθέσεις των ΜΑΤ την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς είχαν ως στόχο.
Και όλοι αυτοί οι διαμορφωτές κοινής γνώμης, που μας εξηγούν ότι η χώρα θα χρεoκοπήσει χωρίς πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και κατάσχεση περιουσιών, δεν κρύβουν την άγρια χαρά τους όταν είναι να δικαιολογήσουν τις αγριότητες των ΜΑΤ.
Πάνω από αυτό το σύστημα, αιωρείται ο Μητσοτάκης με την προσχηματική φιλελεύθερη ρητορική του.
Έτσι ώστε να επωφελείται από όλα αυτά και ταυτόχρονα να μένει έξω από όλα αυτά.
Υποστηριζόμενος από ένα σύστημα ΜΜΕ που μεροληπτεί αναίσχυντα υπέρ του, προπαγανδίζοντας, αποκρύπτοντας και παραποιώντας.
Έτσι ο Μητσοτάκης επωφελείται από τον τραμπισμό, χωρίς να αναγκάζεται να υιοθετεί τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του τραμπισμού.
Βιαιότητες στους δρόμους, pushbacks και στρατόπεδα συγκέντρωσης στο προσφυγικό, αλλά ο Μητσοτάκης αρθρώνει λόγο Διαφωτισμού επιπέδου Βουλής των εφήβων.
Εργαλειοποίηση της Ακροδεξιάς, ξέπλυμα με τα δύο άκρα και ευμενής απάθεια απέναντι στη δράση της, αλλά όταν καταδικάστηκε η Χρυσή Αυγή βγήκε και πανηγύρισε σαν να την πολεμούσε χρόνια.
Και κάθε μεσαιοταξίτης από τον χώρο της παλιάς καλής εκσυγχονιστικής Κεντροαριστεράς θα σας εξηγούσε ότι μπορεί να υπάρχουν στην κυβέρνηση ακροδεξιές παρεκκλίσεις, αλλά ο ίδιος ο Μητσοτάκης είναι άλλο.
Άλλωστε προχθές κατέθεσε στεφάνι και έφυγε αμέσως για τα Εμιράτα. Χαζός ήταν να καθίσει;
