Λοιπόν, για να είμαστε εξηγημένοι. Το lockdown οφείλεται στη δική μας ανευθυνότητα.
Στα πάρτι, στα πανηγύρια, στις συναθροίσεις κ.λπ.
Αυτό σε ένα πλαίσιο συζήτησης. Σε ένα άλλο πλαίσιο συζήτησης δεν φταίει κανείς. Σε όλες τις χώρες του κόσμου έξαρση της πανδημίας έχουμε.
Όπως καταλαβαίνετε, όλα τα πλαίσια συζήτησης είναι αποδεκτά εκτός από αυτό στο οποίο έχει ευθύνες η κυβέρνηση.
Διότι έχει πληρώσει 22 εκατομμύρια στα ΜΜΕ η κυβέρνηση. Δεν μπορεί να φταίει.
Αντιθέτως, πρέπει να της πιστώσουμε απίστευτη επιτελικότητα.
Διότι έλεγε ότι στο δεύτερο κύμα πανδημίας θα έχουμε 1.200 ΜΕΘ και τώρα, με 178 ΜΕΘ γεμάτες, μπαίνουμε σε lockdown.
Διότι μέσα σε πέντε μέρες, από ένα διάγγελμα Μητσοτάκη που ανακοίνωνε μέτρα ενός μήνα για να μην πάμε σε lockdown, φτάσανε σε ένα δεύτερο διάγγελμα Μητσοτάκη που ανακοίνωνε lockdown.
Και μάλιστα χωρίς να συμβεί κάτι απρόβλεπτο. Απλώς τα κρούσματα συνέχισαν να αυξάνονται.
Πράγμα που δεν δείχνει και ιδιαίτερη αριστεία στο πώς γίνεται ο σχεδιασμός.
Προφανώς κατάλαβαν ότι αν το lockdown τους βρει Χριστούγεννα, είναι κατάρρευση δημοσίων εσόδων.
Ήδη έχει βαρέσει κανόνι ο τουρισμός.
Δεν πειράζει όμως. Ευτυχώς, έχουμε ξαναπεράσει lockdown και έχουμε εμπειρία.
Πρώτον, να θυμόμαστε λοιπόν ότι για κάποιους το lockdown είναι πραγματική οικονομική απελπισία. Τους κόβει εντελώς τα πόδια.
Οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει να περιμένουν τα 540 ευρώ για να ζήσουν. Και όποτε τους τα δώσει το κράτος. Και για όσον καιρό τους τα δώσει.
Διότι, όπως πολύ σωστά έλεγε και ο Άδωνης, τι να τα κάνετε τα περισσότερα, να τα φάτε σε σουβλάκια;
Δεύτερον, οι άνθρωποι που έχουν εργασία, αλλά δεν μπορούν να την κάνουν από μακριά, θα μπουν στην αγωνία της απόλυσης.
Αν η εταιρεία έχει ζημιές, θα προσπαθήσει να ξεφορτωθεί εργασιακό κόστος. Είτε απολύοντας, είτε κόβοντας το μεροκάματο στη μέση.
Τρίτον, αν οι εταιρείες επιθυμήσουν να ξεφορτωθούν εργασιακό κόστος, ο Βρούτσης θα τσακιστεί να βοηθήσει. Αυτή είναι η εμπειρία από το προηγούμενο lockdown.
Επιδότησε τις αλλαγές συμβάσεων. Και είπε και δημοσίως ότι όποιος δεν ενταχθεί στο πρόγραμμα μπορεί να απολύει. Αν είναι δυνατόν να μιλάει έτσι ο υπουργός Εργασίας σε τέτοιες συνθήκες.
Τελικά, η μεγάλη πλειονότητα των επιχειρήσεων προτίμησε να απολύσει, παρά να μπει στο πρόγραμμα του Βρούτση.
Τέταρτον, οι μικρές επιχειρήσεις ας μην υπολογίζουν ότι θα στηριχτούν ιδιαίτερα από το κράτος.
Θα υπάρξουν δηλαδή κάποιες πανηγυρικές ανακοινώσεις, αλλά μετά που θα φύγουν οι κάμερες και θα μείνει ο μικροεπιχειρηματίας με τον τραπεζίτη, τα πράγματα θα είναι αλλιώς.
Γιατί οι τράπεζες τα έχουν για τους πελάτες τους και για τα χρέη τους. Δεν μπορούν να χορηγούν με ρευστότητα τον κάθε πλεμπαίο.
Κι άλλωστε, αν του δώσουν ρευστότητα, πώς θα του πάρουν μετά το σπίτι;
Πέμπτον, η κυβέρνηση θα θεωρήσει το lockdown ευκαιρία για να περάσει διάφορα στη ζούλα.
Το δεκάωρο εργασίας ας πούμε. Ή την αλλαγή των κανόνων στον ΑΣΕΠ. Ή την πώληση του ΑΔΜΗΕ. Ή διάφορα άλλα που της έχουν υποδείξει οι πολιτικοί φίλοι της και οι χρηματοδότες της.
Όλον τον Πισσαρίδη τέλος πάντων.
Διότι την ώρα εκείνη όλοι εμείς θα είμαστε καρφωμένοι στους δέκτες μας και θα παρακολουθούμε με φρίκη πόσο χάλια είναι η κατάσταση στην Ισπανία.
Μην φοβάστε λοιπόν. Έχουμε την εμπειρία από το προηγούμενο lockdown. Θα επιβιώσουμε σίγουρα.
