Διαβάζω για το «γενναίο πρόγραμμα στήριξης της οικονομίας και του κοινωνικού κράτους, για ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο», όπως αναφέρει το ρεπορτάζ και όπως διατυπώθηκε και αναπτύχθηκε στη χθεσινή συνεδρίαση της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ.
Ένα πρόγραμμα που επιχειρεί να απαντήσει όχι απλώς στη συγκυρία, στη δοκιμασία του κοινωνικού κράτους, της Υγείας, της Παιδείας, των μικρομεσαίων, των "αόρατων" καλλιτεχνών, των φθηνών εργαζομένων του επερχόμενου δεκάωρου, του υπό εξαφάνισιν επισιτισμού. Αλλά να θέσει ταυτόχρονα τις βάσεις στις οποίες μπορεί να στηριχθεί για μια νέα διακυβέρνηση με αριστερά χαρακτηριστικά.
Πολύ σωστά προτείνονται με τη μορφή του επείγοντος μέτρα και πολιτικές, στο πεδίο της οικονομίας και της κοινωνίας, όπως επίσης πολύ σωστά υπάρχει ειδική αναφορά στο δόγμα καταστολής που προωθεί η κυβέρνηση.
Να με συγχωρέσουν ωστόσο οι φίλοι και σύντροφοι. Αλλά όσο καλές προτάσεις και αν διατυπωθούν, όσο σοβαρά και επεξεργασμένα σχέδια και αν υποβληθούν, όσες επισημάνσεις εύστοχες και αν διατυπωθούν για το νέο κρεσέντο καταστολής που επιχειρείται να ξεδιπλωθεί με αφορμή ή πρόσχημα το εμετικό περιστατικό στην ΑΣΟΕΕ, τίποτα απ'όλα αυτά δεν απαντά στα διαδοχικά crash test των αντανακλαστικών και των αντοχών των πολιτών σε συνθήκες ημι-εγκλεισμού, που οδηγεί μεθοδευμένα σε στέρηση ελευθεριών και υφαρπαγή στοιχειωδών συνταγματικών δικαιωμάτων.
Με άλλα λόγια, υπάρχει θέμα "δημοκρατίας". Οι καθημερινές εστίες μιας ανεπανάληπτης αποσταθεροποίησης τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Η "εκλεγμένη δυστοπία" μετασχηματίζεται σε μια εγχώρια εκδοχή της Alt Right και ο κορονοϊός γίνεται το τέλειο "όχημα" υφαρπαγής στοιχειωδών ελευθεριών και δικαιωμάτων, από την καθημερινότητα, την εργασία, τον πολιτισμό, τις συνταγματικές ελευθερίες.
Η πλειοψηφία της κοινωνίας, που συνεχίζει να συμπεριφέρεται υπεύθυνα ακολουθώντας ευλαβικά και υπομονετικά τα μέτρα προφύλαξης στη μάχη με την πανδημία, παρουσιάζει ήδη σημάδια κόπωσης.
Αν η Αριστερά δεν θέσει τώρα το θέμα "δημοκρατίας", θα χάνει ολοένα και περισσότερο την επαφή με την μεγάλη πλειοψηφία, που ήδη αναζητεί μια νέα βάση όχι μόνο επιβίωσης αλλά και οραματισμού.
Γιατί και ο κορωνοϊός με ορθολογισμό και δημοκρατία αντιμετωπίζεται. Σε διαφορετική περίπτωση, αφήνουμε ανοιχτό τον δρόμο σε μια μισάνθρωπη κοινωνία, όπου ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη θα αφορούν μια πολλαπλώς ηττημένη μειοψηφία.
