Του Ανδρέα Νεφελούδη
Αυτοοργανωθείτε στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές και στους δήμους, στα εργοστάσια εκεί που η εργασία αναστενάζει κάτω από το βάρος της ανάλγητης νεοφιλελεύθερης λαίλαπας.
Ελάτε να περπατήσουμε μαζί σε μονοπάτια που άλλοι πριν από μας μεγαλούργησαν και ζωγράφισαν την ιστορία της μεγάλης αριστερής, δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης της χώρας.
Σε αυτή την κρίσιμη ώρα που η δεξιά αναλγησία, το σκοτεινό και απάνθρωπο πρόσωπο της συντήρησης, η κοινωνική απορύθμιση και αποδιάρθρωση βρίσκονται μπροστά στην πόρτα μας, ΤΩΡΑ χρειάζεται η ευρύτερη συσπείρωση όλων, των αριστερών (κάθε εκδοχής), δημοκρατικών, προοδευτικών, πολιτών του προοδευτικού Κέντρου, ακτιβιστών κοινωνικών και άλλων κινημάτων, όχι μόνο να πορευτούμε μαζί σε ένα κοινό βηματισμό ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, αλλά να μπορέσουμε να αφουγκραστούμε ο ένας τον άλλον, να σχεδιάσουμε το μέλλον το δικό μας, αλλά κυρίως των παιδιών μας μαζί. Να ζωγραφίσουμε τον δικό μας κόσμο και να ξεχυθούμε στους δρόμους για να παρασύρουμε στο ρεύμα της ανασυγκρότησης και άλλους πολίτες. Να αισθανθούμε ότι διαχειριζόμαστε μαζί την κοινή υπόθεση της ζωής μας. Στη γειτονιά, στη λέσχη, στον σύλλογο, στο εργοστάσιο, στο χωριό, στο πανεπιστήμιο, στο Ίντερνετ καφέ. Παντού.
Ελάτε να ξαναστείλουμε στη φωλιά του το φίδι του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που ξεμύτισε από το αυγό, αφού εκκολάφθηκε τόσο έντονα, με τόση θέρμη στις αγκαλιές των ζηλωτών του παλαιού και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, στις αγκαλιές των ακροδεξιών του δοτού πρωθυπουργού. Το φίδι που καιροφυλακτεί πιά σε κάθε γωνιά και κινδυνεύει να χαράξει τις ζωές μας και κυρίως τις ζωές της νέας γενιάς με δηλητήριο και σαπίλα.
Ελάτε να αντισταθούμε σε κάθε έκφανση αυτής της νεοφιλελεύθερης, αρπακτικής αναλγησίας, που άρχισε να κάνει την εμφάνισή της σε κάθε πλευρά της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας. Με την κατάργηση, από τους ανάλγητους τύπους που μας κυβερνούν, όλων των κατακτήσεων που μαζί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και οι εργαζόμενοι έχτισαν τα προηγούμενα χρόνια, γεμίζοντας χαμόγελα, χαρά, εμπιστοσύνη και ελπίδα τα πρόσωπα των εργαζομένων και των μεσαίων αυτής της χώρας.
Ελάτε να πιστοποιήσουμε ξανά τη μεγάλη διαφορά της Αριστεράς από τη Δεξιά. Για μας, για όλους εμάς, η ενασχόληση με την πολιτική, με τη διαχείριση του κοινωνικού γίγνεσθαι, είναι στοιχείο αλληλεγγύης και αυταπάρνησης για ένα καλύτερο και πιο φωτεινό μέλλον με ευκαιρίες για όλους. Για τη Δεξιά, η ενασχόληση με την πολιτική είναι στοιχείο ατομικού βολέματος, αρπαγής της δημόσιας περιουσίας, λεηλάτησης κάθε δημόσιου και κοινωνικού αγαθού.
Αυτό το κάλεσμα είναι η σύγχρονη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ανάγκη, γιατί:
Σήμερα βλέπουμε να κυβερνά τον τόπο η χειρότερη εκδοχή της πολιτικής, η πολιτική εξόφλησης γραμματίων. Μια κυβέρνηση «υπηρετών» συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, μια κυβέρνηση που ήρθε να αρπάξει, να καταστρέψει και να λεηλατήσει. Οι πρώτες 100 μέρες είναι συμβολικές, χαρακτηριστικές και αποκαλυπτικές για πολιτικές και προθέσεις. Κάθε νομοσχέδιο που έρχεται στη Βουλή έχει από πίσω και μια επιχειρηματική σφραγίδα με την εξόφληση αντίστοιχων γραμματίων.
Για πρώτη φορά στη χώρα μας θα δημιουργηθούν ζώνες ελεύθερες από τα «δεσμά» των συλλογικών ρυθμίσεων, ο Μητσοτάκης ονειρεύεται να κάνει την Ελλάδα φορολογικό «παράδεισο», συνηθισμένος να κάνει αυτό που ξέρει, να διαπλέκεται και να εμπλέκεται στις γκρίζες ζώνες των εξωχώριων εταιρειών.
Για πρώτη φορά στη χώρα οι επιχειρηματίες φίλοι της οικογένειας που κυβερνά, λειτουργούν απόλυτα μονοπωλιακά στους κλάδους που ενεργοποιούνται, ο χώρος του τύπου είναι μια κλασική περίπτωση.
Για μια ακόμα φορά οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες παρατηρούν αδιάφοροι χιλιάδες άνθρωποι να χάνουν τις δουλειές τους, από την κατάρρευση επιχειρηματικών σχημάτων, που τα έστειλαν στον καιάδα της χρεοκοπίας τα αφεντικά τους χωρίς όμως αυτά να υποστούν καμία συνέπεια. Αυτοί όμως είναι οι ανάλγητοι δεξιοί. Σε αντίστοιχες περιπτώσεις, η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε προστρέξει έγκαιρα και σε μεγάλο βαθμό είχε λειτουργήσει καταλυτικά ως προς τη σωτηρία χιλιάδων θέσεων εργασίας, με απόλυτη επιτυχία.
Για πρώτη φορά μετά από τα μνημονιακά χρόνια, η όποια μορφή επενδυτικής δραστηριότητας συνδέεται άμεσα με την εξυπηρέτηση ρουσφετιών, ρυθμίσεων που αποδιαρθρώνουν κοινωνικές ή άλλες κατακτήσεις και προφανώς δεν δημιουργούν πολλαπλασιαστικά οφέλη ούτε για το ΑΕΠ αλλά και ούτε για το αναπτυξιακό προφίλ της χώρας.
Επίσης για πρώτη φορά στη νεώτερη Ιστορία αυτής της χώρας γίνεται μια εμφανέστατη πλέον προσπάθεια να ξαναγραφτεί η Ιστορία, για να δικαιωθούν οι πιο μαύρες και σκοτεινές πτυχές του ελληνικού πολιτικού συστήματος διαχρονικά, δωσίλογοι και κάθε λογής συνεργάτες κατακτητών. Επειδή η Ν.Δ. επέλεξε να συνεργαστεί με αυτά τα στρώματα που τώρα αποτελούν το πολιτικό της ακροατήριο. Η αμορφωσιά της υπουργού Παιδείας μαζί με αυτή την επιλογή του ιστορικού αναθεωρητισμού συνετέλεσαν στο φετινό διάγγελμα της ντροπής για την 28η Οκτωβρίου.
Τέλος, όλοι οι σχεδιασμοί που πραγματοποιούνται σε κυβερνητικό επίπεδο εδράζονται στις βασικές παραδοχές του οικονομικού μοντέλου της σχολής του Σικάγου, του ακραίου νεοφιλελεύθερου μοντέλου που εφαρμόστηκε στη Λατινική Αμερική και «πλασάρεται» στην χώρα μας από τον ιδεολογικό βραχίονα της Ν.Δ., το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ). Έτσι προκύπτει, σε συνδυασμό πάντα με την ιδεολογία της αρπαχτής, η ιδιωτικοποίηση της επικούρησης στο σύστημα ασφάλισης (ασφαλιστικό Πινοσέτ), η ισοτιμία διάφορων κολεγίων με τα ΑΕΙ (εφαρμοσμένη πρακτική στη Βραζιλία του Μπολσονάρου) και τώρα η επιλογή της αύξησης των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση (παλαιότερο αίτημα του ΔΝΤ που αποκρούστηκε), η κατάργηση των εμβληματικών νόμων 1876/90 (αφορά στις συλλογικές συμβάσεις) και 1264/84 (συνδικαλιστικός νόμος) και ο απόλυτος έλεγχος στα όρια χουντικού χαρακτήρα κατασταλτικών παρεμβάσεων, στον τομέα του πολιτισμού και της διαμόρφωσης μιας συνείδησης ελαστικής, του απόλυτου ατομικισμού και της κοινωνικής αδιαφορίας.
Το Γκόθαμ Σίτυ επί θύραις και οι διάφοροι κλόουν της σημερινής πολιτικής (Γεωργιάδης, Μπογδάνος κ.λπ.) επί σκηνής ωσάν ενορχηστρωτές της απόλυτης ισοπέδωσης μιας λοβοτομημένης κοινωνίας.
Αυτό είναι το πλήρες όραμα της οικογένειας Μητσοτάκη, που ωσάν σε ελαιώνα, διαφεντεύει τις τύχες αυτής της χώρας με τρόπο κερδοφόρο, αποδοτικό και αποτελεσματικό μόνο για τα δικά της και των φίλων της τα συμφέροντα.
Αυτό το σκοτεινό, κατάμαυρο και αποκρουστικό μοντέλο πρέπει να συντριβεί ως προοπτική αυτής της γαλανής και ηλιόλουστης χώρας, με την πλούσια ιστορία των δημοκρατικών αγώνων.
Αυτό το μοντέλο, για να συντριβεί ως πολιτική και κοινωνική προοπτική της χώρας μας μπορεί να συντριβεί ΜΟΝΟ μέσα από την ευρύτατη συσπείρωση όσο περισσότερων προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της κοινωνίας στον μεγάλο πόλο της δημοκρατίας και της προόδου που αποτελεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Σε αυτό το σενάριο, σε αυτή την ελπίδα της αντίστασης, της ανατροπής και της αναγέννησης των δημοκρατικών, σοσιαλιστικών και αριστερών ιδεών και πολιτικών δεν χωρούν φοβικά σύνδρομα και ιδεολογικές ανασφάλειες.
Το μεγαλύτερο όπλο και εργαλείο για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος είναι η δύναμη των ιδεών μας, η γείωση με την καθημερινότητα της κοινωνίας, η συνείδηση του ότι όπου πράγματι οι δυνάμεις της Αριστεράς και της προόδου παρέμβηκαν με λόγο σύγχρονο και δημιουργικό, συσπείρωσαν τους πολίτες και απομόνωσαν φασιστικές και αντιδραστικές κραυγές.
Με λίγα λόγια και σύμφωνα με τη δική μου οπτική, ας μπολιάσουμε το κίνημα της αντίστασης και της ανατροπής, το μαζικό κίνημα για την προστασία των κοινωνικών κατακτήσεων με τη δημιουργία Ο.Μ. παντού, με την αυτοοργάνωση ζωντανών δυνάμεων αυτής της κοινωνίας, στο εργοστάσιο, στον όποιο χώρο δουλειάς, στο πανεπιστήμιο, στην ύπαιθρο, στη γειτονιά.
Δεν αρκεί να κρατάμε την ταυτότητα του μέλους του κόμματος της Αριστεράς για να πηγαίνουμε μια φορά στις δεκαπέντε μέρες σε μια συνέλευση της Τοπικής Οργάνωσης μελών. Πρέπει να είμαστε κάθε μέρα στη μάχη της καθημερινότητας, στον σύλλογο των γονέων, στο πολιτιστικό στέκι, στον αθλητικό σύλλογο, παντού εκεί που ζει και συναλλάσσεται η τοπική κοινωνία.
Να γίνουμε οργανικό τμήμα αυτής της κοινωνίας.
Οι δημοτικές εκλογές, εκτός από τις ατυχείς επιλογές που έγιναν, όπως φάνηκε από τα εκλογικά αποτελέσματα, ανέδειξαν και το πιο ουσιαστικό μειονέκτημα μας σε τοπικό επίπεδο: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΙ από την τοπική κοινωνία, γιατί ΦΟΒΙΚΑ δεν αναφερόμαστε σε αυτήν. Αυτό το δεδομένο πρέπει να ηττηθεί ως αποτυχημένο μοντέλο οργάνωσης στον χώρο. Αυτό μπορεί να ανατραπεί μόνο από την ουσιαστική διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ από δυνάμεις, μονάδες, πολίτες που σηματοδοτούν αυτή τη γείωση.
Η παραπάνω διαπίστωση ήταν και μια από τις βασικές αιτίες της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ και στις βουλευτικές εκλογές.
Ναι, η κυβέρνησή μας ανατράπηκε από ένα ιδιότυπο μιντιακό πραξικόπημα, με τη συνέργεια κοινωνικών δυνάμεων που εθίγησαν από τις πολιτικές που εφαρμόσαμε.
Ναι, ψηφίσαμε και εμείς Μνημόνιο, αλλά δεν αφήσαμε κανέναν μόνο του στη κρίση κάτω από ένα πλέγμα/δίκτυο κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης.
Ναι, έγιναν αχρείαστα λάθη που προσομοίαζαν με συντηρητικές πολιτικές (π.χ. καμία ΣΣΕ σε πρώην ΔΕΚΟ κ.λπ.).
Ναι, υπήρξαν καθυστερήσεις στην εφαρμογή πολιτικών επιλογών μας (π.χ. δεν αντιμετωπίστηκε το σαμποτάζ σε βάρος των πολιτικών μας σε κρίσιμους τομείς, από παγιωμένους δεξιούς πυρήνες μέσα σε φορείς του Δημοσίου, είχαμε προχειρότητα στην εφαρμογή κρίσιμων επιλογών όπως το πως εφαρμόστηκε η 13η σύνταξη κ.λπ.).
Αλλά πάντα η κυβέρνησή μας, και αυτό αποδείχτηκε, ήταν ΕΚΕΙ, με την αύξηση του κατώτατου, με την κατάργηση του υποκατώτατου, με την προστασία του εργαζόμενου, με την καθαρότητα στην έγκριση επενδυτικών σχεδίων που ήταν πιο φθηνά από παλιά, αλλά και σήμερα, γιατί είχε αφαιρεθεί η μίζα, γιατί η ηθική διάσταση της πολιτικής ήταν και παραμένει το μεγάλο ατού της Αριστεράς μας.
Όμως, ήμασταν μακριά από τη κοινωνία σε τοπικό επίπεδο, δεν γίναμε εμείς οι ίδιοι οι πολλαπλασιαστές των ιδεών και των πρωτοβουλιών μας, δεν γίναμε εμείς οι μπροστάρηδες ακόμα και σε κοινωνικούς αγώνες που αναπτύχθηκαν όταν η κυβέρνηση καθυστερούσε στην ανάπτυξη ριζοσπαστικών πολιτικών.
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,
Όλο αυτό το πολιτικό κεφάλαιο που, πράγματι, κερδήθηκε στην περίοδο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει και δεν μπορεί να πάει χαμένο.
Όλο αυτό το κοινωνικό κεφάλαιο που κατακτήθηκε με το εκλογικό ποσοστό του 32% δεν πρέπει να χαθεί στα γρανάζια μιας κομματικής γραφειοκρατίας.
Πρέπει και μπορούν και τα δύο παραπάνω να γίνουν οι κινητήριες δυνάμεις για τη ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, την Αριστερά της κοινωνίας, την Αριστερά των ριζοσπαστικών ανατροπών, την Αριστερά της αντίστασης, αλλά και την Αριστερά των πολλών, των πολιτών που θέλουν να δημιουργήσουν για τον τόπο τους, που θέλουν να ζήσουν με το χαμόγελο, σίγουροι για το κράτος τους που θα τους προστατεύει, για τις παναθρώπινες αξίες που στη χώρα μας γεννήθηκαν και πρέπει να επιβεβαιώνονται καθημερινά, για τη δημοκρατία, για τις νέες γενιές που οφείλουμε να τους ζητήσουμε ένα μεγάλο συγνώμη για τα λάθη και τις καθυστερήσεις μας και τον αγώνα μας για το ελπιδοφόρο μέλλον τους.
Αυτή την Αριστερά, αυτή την παράταξη της προόδου και της δημοκρατίας θέλουμε να οικοδομήσουμε. Εμπρός λοιπόν...
