Σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι καλοί αποχαιρέτησαν χθες τον Κώστα Αγαπίου. Μαχητής της Αριστεράς με συνέπεια, προσφορά και συμμετοχή. Παρών στους αγώνες της προδικτατορικής περιόδου, με δράση στην αντιδικτατορική αντίσταση στη συνέχεια και μετά στη μεταπολιτευτική περίοδο μέχρι τώρα που έφυγε από τη ζωή. Ο Κώστας υπήρξε μια ευγενική, ευαίσθητη και σημαντική μορφή της Αριστεράς. Αλληλέγγυος στους αδύναμους, ανοιχτός και κοντά στους νέους. Ήρεμος και ψύχραιμος στα δύσκολα. Αριστερός με το έργο και τη δραστηριότητά του. Κορυφαίος πολιτικός μηχανικός, αφοσιωμένος στις ιδέες του, με σταθερή αίσθηση της κοινωνικής ευθύνης.
Στη ζωή, τη δράση του και την προσφορά του αναφέρθηκαν χθες στο ύστατο "χαίρε" στο Α' Νεκροταφείο ο Αντώνης Μαούνης και η Ελένη Πορτάλιου. Πολλοί και πολλές ήταν εκεί. Από πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους που είχαν γνωρίσει, συνάντησαν και έζησαν από κοντά τον Κώστα Αγαπίου. Σε δύσκολες εποχές. Σε κοινούς αγώνες. Σε προσπάθειες που άφησαν ένα ιδιαίτερο στίγμα για την Αριστερά και τους αγώνες της.
Για τον Κώστα Αγαπίου
Τον θυμάμαι από τις πρώτες ημέρες που μπήκε στο Πολυτεχνείο στη δεκαετία του 1960. Τον θυμάμαι στις πρώτες γραμμές του αντιχουντικού αγώνα. Τον θυμάμαι ενεργό, αριστερό πολίτη, μέχρι πριν από λίγες μέρες. Πάντα μέσα σε όλα, παρών σε κάθε κινητοποίηση, γνώστης καλός όσων συνέβαιναν στο κοινωνικό και αριστερό γίγνεσθαι. Χθες ήμαστε όλοι - όλες στην κηδεία του.
Καλό ταξίδι, Κώστα, και να μου φιλήσεις και τον άλλον Κώστα, εκεί που θα πας.
Στην "Αυγή", στη μνήμη του, 100 ευρώ.
Γιάννης Μπαλάφας
Ο Κώστας Αγαπίου όρισε την κατεύθυνση της ζωής του στα πρώτα νεανικά του χρόνια και δεν την άλλαξε ποτέ.
Τον γνώρισα ένα χρόνο και κάτι πριν μαυρίσει τη ζωή μας η δικτατορία, μαζί με τον συνονόματο εξάδελφό του, σε μια παρέα νέων γύρω από τη Νεολαία Λαμπράκη. Τον συνάντησα σε χώρους και εποχές που τα ιδανικά, οι αγώνες και μια κοινή αίσθηση ελευθερίας και αναζήτησης δημιουργούν δεσμούς ακατάλυτους.
Ο Κώστας ήταν αυστηρός και σοβαρός, αφοσιωμένος σε ό,τι πίστευε και σε ό,τι έκανε: στις ιδέες, στη στράτευση, στη δουλειά του. Ακάλυπτος, οξύνους, εριστικός, κρατούσε τους παλιούς δεσμούς για πάντα. Στη δύσκολη αυτή ζωή του στάθηκε τυχερός γιατί συνάντησε τον καλό του άγγελο, την Ένη.
Βρεθήκαμε πάλι κοντά όταν ο άλλος Κώστας Αγαπίου, ο μελαχρινός όπως τον λέγαμε, πέρασε την περιπέτεια της δίκης του ΕΛΑ. Παρά τις αδυσώπητες καταστάσεις, ένιωθα σαν να είχαμε γυρίσει στην αφετηρία της ζωής μας -εκεί που κρίθηκαν όλα: στο παλιό αγκυροβόλιο του αντιδικτατορικού Ρήγα Φεραίου. Η παρουσία και το πανό στα δικαστήρια του Κορυδαλλού, με αναφορά στην κοινή μας ιστορία, ανανέωσε το παλιό συμβόλαιο.
Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία. Τώρα μόνος λόγος αποχωρισμού είναι ο θάνατος. Αντίο, Κώστα!
Ελένη Πορτάλιου
