Του Άγγελου Μανταδάκη
Νά λοιπόν και η "Αυγούλα" μας... κυβερνητική!
Κάπου εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη της έκδοση... και μισό περίπου αιώνα από τη βάρβαρη εισβολή της χούντας στα γραφεία της εφημερίδας, η "Αυγή" παίρνει την εκδίκησή της... Όχι βέβαια με οποιοδήποτε τρόπο, αλλά με αυτόν της Δημοκρατίας. Αυτόν τον μοναδικό τρόπο να παίρνεις εκδίκηση: να σε αναγνωρίζει ο ίδιος ο λαός!
"Τι πάει να πει κυβερνητική και μη κυβερνητική εφημερίδα;" ρωτάει η εικοσάχρονη κόρη μου. Τι να της απαντήσω, όμως; Ότι υπάρχουν δημοσιογράφοι που δεν λένε ψέματα; Που η έγνοια τους ήταν το πώς θα αποκαλύψουν την αλήθεια; Που δεν λογάριασαν ποτέ το κόστος (οικονομικό, επαγγελματικό, πολιτικό, προσωπικό) όταν άλλοι δημοσιογραφούσαν παπαγαλίζοντας και κερδίζοντας... Θα τα πιστέψει όλα αυτά; Η εποχή είναι δύσκολη ώστε να πειστεί ένα παιδί ότι υπάρχει και η δημοσιογραφία της αλήθειας και της θυσίας.
Η "Αυγή" είναι ακριβώς το παράδειγμα και η ζωντανή Ιστορία. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που με έστελνε ο πατέρας μου στο περίπτερο της γειτονιάς να την αγοράσω; Και ο περιπτεράς μού τη δίπλωνε στα τέσσερα -δεν πήγαινε άλλο- ώστε να μη φαίνεται καν ο τίτλος της; Που την ώρα της δουλειάς του στο τσαγκαράδικο ο πατέρας μου μου ζητούσε να του διαβάζω κάποια κομμάτια; Από τον καιρό της τρομοκρατίας της Δεξιάς στην "Αυγή" της κυβερνητικής πλειοψηφίας της Αριστεράς κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.
Και σήμερα η "Αυγή" είναι η δική μας "Αυγή". Αυτή που πάλεψε στις επάλξεις της Δημοκρατίας, της ειρήνης και των δικαιωμάτων χωρίς συμβιβασμούς. Η εφημερίδα που έγινε σύμβολο των λαϊκών αγώνων και ψυχή της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Όπως στηρίζουμε την κυβέρνησή μας, έτσι στηρίζουμε και την "Αυγή". Για να έχει ψυχή να βοηθήσει το δύσκολο και τιτάνιο έργο αυτής της κυβέρνησης. Για να έχει η κυβέρνηση, όχι έναν κολαούζο, αλλά μια ιστορική εφημερίδα γνώμης που μετράει ακόμα και με την κριτική της.
Θέλω την "Αυγή"... Τη θέλω όσο ποτέ άλλοτε. Και μπορώ να την έχω!
