ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Έγινε η Δύση σοφότερη μετά την πλέον τρομοκρατική και αιματηρή επιχείρηση της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη; Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, ο πόλεμος στην τρομοκρατία αποδείχτηκε, με τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν, ότι ήταν σαν να ρίχνεις λάδι στη φωτιά. Ο τζιχαντισμός, δηλαδή η παγκόσμια επανάσταση και επιβολή του θρησκευτικού ενάρετου, κατά το Κοράνι, τρόπου ζωής παντού, φούντωσε και μάλιστα απέκτησε και δικά του εδάφη για πρώτη φορά στην Ιστορία. Πώς φτάσαμε όμως σε αυτή την εξέλιξη; Τι έγινε μετά την 11η Σεπτεμβρίου, όταν ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος δήλωνε ότι πρέπει να εξαλείψουμε τη μήτρα του κακού, δηλαδή να λύσουμε τα προβλήματα συμβίωσης Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που συμβολίζουν την αδικία σε βάρος του αραβικού κόσμου και τροφοδοτούν το μίσος για εκδίκηση;
ΔΥΣΤΥΤΧΩΣ, η Δύση, βαριά διαβρωμένη από την απληστία, προτάσσοντας μυωπικά τα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντά της, δεν κατάφερε να βρει τις λύσεις. Ίσως και να μην το προσπάθησε σοβαρά. Και ενώ ήταν νωπό το πείραμα με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, που δημιουργήθηκαν, εξοπλίστηκαν και ενισχύθηκαν για να εγκλωβίσουν τους Σοβιετικούς εισβολείς, συνέχισαν το ίδιο παιχνίδι. Επέλεξαν να ενισχύσουν με κάθε τρόπο τους σουνίτες ισλαμιστές στη Συρία για να εκδιώξουν τον Άσαντ και μαζί και τις ρωσικές βάσεις στη Μεσόγειο. Δημιούργησαν έτσι τον πρώτο άρτια εξοπλισμένο και εφοδιασμένο με κάθε μέσο στρατό, που, σήμερα, στο μεγαλύτερό του μέρος, έχει ενταχθεί στον ISIS.
ΕΝΑ πλέγμα χωρών συνεργάστηκε για την ανατροπή του Άσαντ. Έβλεπαν τα λάφυρα, αλλά όχι τη φωτιά και τις συνέπειές της. Με ενορχηστρωτή τις ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Τουρκία, Ισραήλ αποτέλεσαν τα στηρίγματα των τσιχαντιστών στη Συρία. Μάλιστα ο πρόεδρος Πούτιν, που γνωρίζει καλύτερα, αποκάλυψε προχθές ότι 40 χώρες(!) ενισχύουν τους τζιχαντιστές στη Συρία, μεταξύ των οποίων και χώρες του G20. Θυμάστε όλοι πώς συμπεριφέρθηκε η Τουρκία του Ερντογάν όταν ο στρατός του ISIS επιχειρούσε να καταλάβει την κουρδική πόλη Κομπάνι στα εδάφη της Συρίας; Εμπόδιζαν τους Κούρδους που έσπευδαν από παντού να βοηθήσουν για τη σωτηρία της πόλης και των κατοίκων της. Οι τουρκικές δυνάμεις μπλόκαραν τη μοναδική οδό πρόσβασης στα σύνορα της Τουρκίας βοηθώντας εμμέσως τους τζιχαντιστές να καταλάβουν το Κομπάνι, διότι για τα συμφέροντά τους μεγαλύτερος κίνδυνος είναι οι Κούρδοι και το απελευθερωτικό κίνημά τους.
ΤΩΡΑ που μάτωσε και το Παρίσι; Πόσοι Γάλλοι θα σκεφτούν τα λάθη της ηγεσίας τους στη Λιβύη, όπου διέλυσαν μια χώρα κερδίζοντας προνομιακούς όρους αγοράς πετρελαίου; Ο πρόεδρος Ολάντ βομβαρδίζει τη Συρία όχι γιατί πιστεύει ότι μπορεί μόνος του να εξαφανίσει τους τζιχαντιστές, αλλά διότι έχει ανάγκη αυτόν τον πόλεμο για να αυξήσει τη χαμηλή δημοτικότητά του. Το ίδιο έκανε και ο Μπους τζούνιορ και πήρε άνετα την δεύτερη εκλογική του νίκη. Και, τελικά, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να νικηθεί ο ολοκληρωτισμός του τζιχαντισμού; Ασφαλώς και τα στρατιωτικά μέσα είναι απαραίτητα. Από μόνα τους όμως δεν αρκούν, πολύ περισσότερο αφού χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις δεν μπορεί να υπάρξει και καθαρό αποτέλεσμα. Όπως είναι τα πράγματα σήμερα, αν οι ενδιαφερόμενες δυνάμεις δεν συντονιστούν και δεν εκπονήσουν σχέδιο και στρατηγική αντιμετώπισης του φαινομένου, η ζωή στη Δύση θα είναι σαν τη ζωή μέσα σε ένα πολιορκημένο φρούριο.
ΑΚΟΜΑ κι αν υπάρξει νίκη της Δύσης στο πολεμικό πεδίο, χωρίς σοβαρές διεργασίες για τον σεβασμό της ζωής των Αράβων, ελάχιστα πράγματα θα αλλάξουν. Οι "αδελφοί μουσουλμάνοι" της Αιγύπτου μπορεί να έχασαν την ευκαιρία στη χώρα τους, είναι όμως παντού, με την επιρροή τους να βρίσκει έδαφος σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο. Πρέπει να επιτέλους να επιλυθεί το Παλαιστινιακό ζήτημα. Θα πρόσθετα πως ωρίμασαν οι συνθήκες να επιλυθούν όλες οι σοβαρές διαφορές και τα παλιά status. Πρέπει οι Κούρδοι να αποκτήσουν τη δική τους χώρα, για να ζουν ελεύθεροι σε ένα κράτος - παράγοντα σταθερότητας.
