Από τις 25 του Γενάρη, ο ΣΥΡΙΖΑ πορεύεται μέσα σ' έναν κλοιό απίστευτων δοκιμασιών:
Η πολιτική στρατηγική του, σχηματοποιημένη στο δίπολο «Έξω από τη λιτότητα - Μέσα στην Ευρωζώνη», δεν αποτυπώθηκε στην κατάληξη της εξουθενωτικής διαπραγμάτευσης. Ο κυρίαρχος συνασπισμός των ευρωπαϊκών και εγχώριων νεοφιλελεύθερων δυνάμεων επέβαλε μια σκληρή συμφωνία-Μνημόνιο, που στοχεύει στη συνέχιση της εσωτερικής υποτίμησης - παρά τις όποιες μικρές, αλλά υπαρκτές «ρωγμές» και τις όχι και τόσο εμφανείς δυνατότητες. Οι εσωτερικές αντιφάσεις τής κυβέρνησης την καθήλωσαν στην ακινησία, ακόμα και σε πεδία προνομιακά για την ανάδειξη μιας αριστερής εναλλακτικότητας. Κυβέρνηση και κόμμα δεν αναζήτησαν και φυσικά δεν βρήκαν εκείνη την αναγκαία, νέα σχέση, που θα προκαλούσε μια αμοιβαία, διαρκή ενδυνάμωση, για να καταλήξουν τελικά στη μη-σχέση. Και ως ολέθριο επιστέγασμα, η «αποκάλυψη» της εύθραυστης ενότητας και η διάσπαση??? δηλαδή η επιστροφή στον πολιτικό πρωτογονισμό της «καθαρότητας» και της λογικής της «προδοσίας», τον οποίο η ανανεωτική-ριζοσπαστική αριστερά είχε, υποτίθεται, ξορκίσει έμπρακτα, με τη δρομολόγηση της συγκρότησης ενός νέου κομματικού υποδείγματος.
Ωστόσο, με όλα αυτά μαζί και σε πείσμα όλων αυτών, η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ προεξοφλείται και η αυτοδυναμία του θεωρείται ένα ισχυρό ενδεχόμενο. Πώς ερμηνεύεται το φαινόμενο; Μα φυσικά με τη γνωστή και προσφιλή «θεωρία της εξαπάτησης των ανώριμων μαζών». Η θεωρία είναι ήδη παρούσα, διακινούμενη από εχθρούς, αμήχανους αντιπάλους και άσπονδους «φίλους». Και θα ξεδιπλωθεί σε όλη της την ένταση μετά τις εκλογές. Αλλά γιατί οι μάζες θα υποκύψουν στα ψέματα και στη διαψευσμένη αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να «αναγνωριστούν» στις αλήθειες τής, κάθε χρώματος πια, αντιπολίτευσης; Μα επειδή αυτές οι μάζες είναι διαθέσιμες προς εξαπάτηση, έχοντας μια φενακισμένη συνείδηση (από την κυρίαρχη ιδεολογία; Από τον Τσίπρα; Από τον προ διάσπασης αριστερό ριζοσπαστισμό;).
Αυτή η αδιέξοδη ταυτολογία, αυτό το απλοϊκό ερμηνευτικό σχήμα, που επιστρατεύτηκε και από την Αριστερά, προκειμένου να εξηγηθούν οι εκλογικές της πανωλεθρίες στις κρίσιμες για την εξέλιξη της χώρας εκλογικές - πολιτικές αναμετρήσεις, είναι ολοφάνερο ότι υιοθετεί μια α λα καρτ προσέγγιση της σχέσης τού ΣΥΡΙΖΑ με τα λαϊκά στρώματα και την κοινωνία: αναγνωρίζει σχεδόν μυστικιστικά μια εξεγερσιακή συνείδηση των μαζών όταν αυτές εκφράζονται με το "Όχι" του δημοψηφίσματος και είναι έτοιμη, την επόμενη στιγμή, να αποδώσει την κατάφαση στον «συμβιβασμένο» ΣΥΡΙΖΑ στην ιδεολογική και πολιτική τους σύγχυση. Αυτό το σχήμα δεν μπαίνει καν στον κόπο να σκεφτεί ένα περισσότερο ορθολογικό ενδεχόμενο: την απεύθυνση των καθημαγμένων από την κρίση ανθρώπων προς τον ΣΥΡΙΖΑ, με το σκεπτικό μιας δύσκολης, κριτικής συναίνεσης - «περάσαμε μαζί κάτω απ' τα καυδιανά δίκρανα μιας πολιτικής ήττας. Ξέρουμε ότι θα υποστούμε δυσβάσταχτα μέτρα. Ξέρουμε ότι θα βαδίσουμε και πάλι μέσα στην κοιλάδα των δακρύων. Αλλά προτιμάμε να βαδίσουμε μαζί σας και όχι με τους άλλους».
Αυτό λοιπόν που αντέχει είναι η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τα λαϊκά στρώματα και την κοινωνία. Η έλλογη ή ενστικτώδης αναγνώριση ότι η Αριστερά, που πάλεψε και συγκρούστηκε με τη νεοφιλελεύθερη αδιαλλαξία, είναι αυτή που μπορεί να διαχειριστεί μια ήττα και να τη μετατρέψει σε αφετηρία τής μακράς πορείας της ρήξης με τη λιτότητα. Η απόρριψη της δεξιάς αυθάδειας, της σοσιαλδημοκρατικής χρεοκοπίας, της υπερταξικής πολιτικής ηγεμονίας των «αρίστων». Αυτό που αντέχει είναι η οργανική σχέση του κόσμου της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής με τη στρατηγική του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό και του αγωνιστικού ευρωπαϊσμού, με την επιλογή να μην αποσυρθούμε από το ευρωπαϊκό μέτωπο των αγώνων για τον δημοκρατικό - λαϊκό αναπροσανατολισμό της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτό που αντέχει είναι η επίγνωση της πλειοψηφίας των μελών ότι η διάρκεια και η ανθεκτικότητα του ιστορικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν αξίζει να καταστραφεί από επιλογές «ρήξεων», ενταγμένες σ' ένα διαφορετικό στρατηγικό παράδειγμα??? ότι η συγκρότηση ενός σύγχρονου πολιτικού υποκειμένου της δικής μας Αριστεράς δεν περνάει από τις παραδοσιακές ευκολίες του διαχωρισμού ανάμεσα στους αυθεντικούς «αριστερούς της ρήξης» και στους «δεξιούς ρεφορμιστές».
Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι αυτός ο διαχωρισμός είναι σήμερα το κεντρικό πρόβλημα της κοινωνίας και της Αριστεράς;
Δημήτρης Γιατζόγλου
