"Το ΔΝΤ παρέλειψε να προειδοποιήσει Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ισπανία για τους κινδύνους της Ευρωζώνης", επισημαίνει η διεθνούς φήμης οικονομολόγος και καθηγήτρια του πανεπιστημίου της Οξφόρδης Ναϊρί Γουντς, αμφισβητώντας το κατά πόσο το Ταμείο θα έπρεπε να συμμετάσχει στη διάσωση των χωρών αυτών.
Σε άρθρο της στην αυστριακή εφημερίδα "Βίρτσαφτσμπλατ", αναφέρεται στα έξι διδάγματα που το ΔΝΤ αγνόησε τόσο επί δεκαετίες όσο και σήμερα στην Ελλάδα, όσον αφορά στη διαχείριση του δημόσιου χρέους. Το λάθος αυτό, σε συνδυασμό με την αποτυχία της Ε.Ε. να ακολουθήσει δοκιμασμένες μεθόδους, όπως τονίζει η Γουντς, μπορεί να αποβεί "καταστροφικό".
Πρώτο δίδαγμα που αγνοήθηκε: "Όταν ένα πακέτο διάσωσης καθίσταται αναγκαίο, δίδεται για μία φορά, όχι όπως το 1997 στη Νότια Κορέα, όπου χρειάστηκε δεύτερο", γράφει η Γουντς, υπενθυμίζοντας πως στην Ελλάδα "το τρέχον πακέτο των 86 δισεκατομμυρίων ευρώ ακολουθεί ένα πακέτο 130 δισεκατομμυρίων ευρώ του 2012, το οποίο είχε ακολουθήσει εκείνο των 110 δισεκατομμυρίων του 2010".
Δεύτερο δίδαγμα: Δεν σώζονται οι τράπεζες. "Στην Ελλάδα τα προβληματικά δάνεια γαλλικών και γερμανικών τραπεζών μετατράπηκαν σε δημόσιο χρέος, εκθέτοντας σε κίνδυνο τόσο το ΔΝΤ, όσο και τους φορολογούμενους της Ε.Ε.".
Τρίτο δίδαγμα: "Τα μέτρα λιτότητας οδηγούν σε φαύλο κύκλο, καθώς οι περικοπές δαπανών επιφέρουν μεγαλύτερη συρρίκνωση στην οικονομία", σημειώνει η Γουντς, για να προσθέσει ως τέταρτο το ότι "οι μεταρρυθμίσεις υλοποιούνται καλύτερα όταν είναι λίγες και ακριβείς". Αντίθετα, στην Ελλάδα το ΔΝΤ ήθελε όχι μόνο περικοπές δαπάνών, αλλά μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό, στο συνταξιοδοτικό, στον τομέα της δικαιοσύνης και της αγοράς εργασίας.
Παράλληλα (πέμπτο δίδαγμα), "οι μεταρρυθμίσεις έχουν μικρή προοπτική επιτυχίας όταν δεν βρίσκεται πίσω τους πλήρως η κυβέρνηση". "Στην περίπτωση της Ελλάδας, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αισθάνονταν υποχρεωμένες για εσωπολιτικούς λόγους να επιδείξουν σκληρή στάση απέναντί της, κάτι που έκανε και το ΔΝΤ", συμπληρώνει, για να καταλήξει στο τελευταίο και έκτο δίδαγμα:
"Η διάσωση χωρών που δεν έχουν πλήρη έλεγχο του νομίσματός τους εγκυμονεί επιπλέον κινδύνους, όπως το Ταμείο διδάχθηκε στην Αργεντινή και στη Δυτική Αφρική".
Μ.Κ.
