ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Ευτυχώς που γύρω στις 3 μετά τα μεσάνυχτα της Κυριακής πήγα για ύπνο, γιατί έως τις 10 το πρωί, που τέλειωσε η μαραθώνια σύνοδος κορυφής, δεν νομίζω πως θα άντεχα. Δεν ξέρω πόσα από τα στελέχη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάνει μια φανταστική προσομοίωση στις συνθήκες που διαπραγματεύτηκε ο Αλέξης Τσίπρας. Αν δεν την έκαναν, χρήσιμο θα ήταν να την κάνουν. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης πιστεύει πως η συμφωνία δεν αφήνει περιθώρια ανάπτυξης και αποδέσμευσης από τους δανειστές. Δεν μπορεί όμως να το αποδείξει και οφείλει να παραχωρήσει τη θέση του σημαντικού υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης σε κάποιον που πιστεύει, πως ναι, έστω και σε αυτές τις συνθήκες, υπάρχουν δυνατότητες ανάπτυξης και διαρκούς βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων πολιτών.
Η ΠΡΩΤΗ αριστερή κυβέρνηση στην Ε.Ε. άντεξε στην εξαιρετικά σκληρή αναμέτρηση. Ο στόχος του ιερατείου, στο οποίο ανήκει ο Σόιμπλε, μέχρι και την τελευταία ώρα των διαπραγματεύσεων, ήταν να διώξει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης βάζοντας οριστική ταφόπλακα στα όνειρα και τις επιθυμίες των ευρωπαϊκών χωρών για ζωή με δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ανάπτυξη και ευημερία. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντική και καθοριστική τη συμβολή του Έλληνα πρωθυπουργού στην πολιτική νίκη της Αριστεράς, που αν διατηρούσε στοιχειώδη ενότητα στο εσωτερικό της, θα μπορούσε να κυριαρχήσει για καιρό στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Θεωρώ, χωρίς καμιά διάθεση κολακείας, ότι όλα αυτά, χωρίς το πολιτικό άστρο και το ταλέντο του ηγέτη της παράταξης, δεν θα μπορούσαν να συμβούν.
Ο ΑΛΕΞΗΣ Τσίπρας κατάφερε χωρίς σοβαρό και ενοποιημένο κόμμα να φτάσει σε έναν στόχο που μόλις λίγα χρόνια πριν κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι άτρωτος. Δεν σημαίνει πως τα ιερατεία παραιτήθηκαν από τα σχέδια ανατροπής του. Πρώτο καθήκον του πρωθυπουργού είναι να ολοκληρώσει με βάση και την εμπειρία των έξι μηνών διακυβέρνησης το κυβερνητικό σχήμα, αξιοποιώντας τους καλύτερους και ικανότερους. Δεύτερο καθήκον είναι να μπουν κανόνες στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να γίνει κόμμα και να βγει από το χάος. Χάος διότι καμιά από τις αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου δεν γίνεται σεβαστή στην πράξη, χάος γιατί το καταστατικό κανείς δεν το τηρεί, χάος, διότι το μείζον του προηγούμενου συνεδρίου, η ενσωμάτωση όλων των συνιστωσών σε ένα ενιαίο κόμμα, απέτυχε παταγωδώς.
ΘΥΜΑΜΑΙ σαν τώρα πως η παράταση δύο μηνών που πρότεινε ο τότε γραμματέας Δ. Βίτσας στη ΔΕΑ, που δεν είχε προλάβει (;!) να αποφασίσει αν θα αυτοδιαλυθεί, κρίθηκε ανεπαρκής και δόθηκε εύλογος χρόνος για να αποφασίσει! Δύο χρόνια μετά, όχι μόνο δεν απαντήθηκε το ερώτημα και κανείς δεν φρόντισε να απαντηθεί, αλλά και ο ηγέτης των τροτσκιστών της ΔΕΑ, φιλοξενούμενος (!) στην Αριστερή Πλατφόρμα, εκλέχτηκε δύο φορές -μιας και η λογική των παρατάξεων παραμένει ανίκητη- στο ανώτερο όργανο, που είναι η Εκτελεστική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ! Έτσι και η ΚΟΕ, που είχε δηλώσει πρόθυμη να αυτοδιαλυθεί, επανεργοποιήθηκε ακολουθώντας τα γνωστά αριστερά καταγγελτικά μονοπάτια.
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ αρκετά καλά τα πράγματα από μέσα χαρακτηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ σωματείο με παρατάξεις, αφού στην πραγματικότητα αυτός ο χαρακτηρισμός αποτυπώνει τον τρόπο λειτουργίας του. Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί. Και αυτό πρέπει να λυθεί. Δυστυχώς κάποιοι θεωρούν πως έχουν ιδιοκτησιακή σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και θα εργαστούν να διώξουν τους άλλους για να τους μείνει η προίκα της φίρμας, ακόμα και αν στους άλλους είναι και ο Αλέξης Τσίπρας. Θα χυθεί αίμα σε προσυνεδριακές διαδικασίες για να ανατραπούν οι συσχετισμοί με σκοπό να διώξουν τον Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ!
ΜΠΟΡΕΙ όταν μιλάμε για μια νέα, σύγχρονη Αριστερά να θεωρούμε ως αυτονόητα στοιχεία της το ήθος, τη δημοκρατία και τη δεοντολογία που οφείλουν όλοι να διδάσκουν με την προσωπική τους στάση, αλλά αυτά είναι περισσότερο επιθυμίες, ρεαλιστικές ουτοπίες. Για κάποιους το εθνικό καθήκον είναι αστική πολυτέλεια! Η παραίτηση, τουλάχιστον από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Π. Λαφαζάνη και τον Δ. Στρατούλη, μετά την καταψήφιση της κρίσιμης σημασίας πρότασης της κυβέρνησης, δεν είναι αυτονόητη. Ξεχνούν, ακόμα και η λεπτολόγος πρόεδρος της Βουλής, ότι ο λαός τους έστειλε στο Κοινοβούλιο. Τα αξιώματά τους ήταν επιλογή του εκλεγμένου πρωθυπουργού. Που σημαίνει ότι αυτόματα θέτουν την παραίτησή τους στη διάθεσή του. Τόσο απλό είναι.
