ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Όλα έδειχναν και συνηγορούσαν πως η συμφωνία Ελλάδας - θεσμών ολοκληρώνεται το Σαββατοκύριακο. Η ελληνική πλευρά άντεξε στις πιέσεις και δεν ανετράπη, όπως σχεδίαζαν εγχώριοι και εξωχώριοι κύκλοι. Ο Αντώνης Σαμαράς ήδη βρίσκεται σε κατ' οίκον περιορισμό, ενώ ο Βενιζέλος έχει λαλήσει εκτός του... ιερού της εξουσίας. Έως και ο Σόιμπλε μιλάει πλέον για τρόπους κουρέματος του ελληνικού χρέους. Το ερώτημα που ακολουθεί και το θέμα των συζητήσεων παντού από σήμερα και μετά θα είναι το περιεχόμενο της συμφωνίας.
ΜΕ ΠΟΙΑ μέτρα και σταθμά θα κρίνουμε τη συμφωνία; Η συμφωνία και πολύ περισσότερο η συγκεκριμένη δεν είναι κάτι στατικό και κλειδωμένο. Αν το οικονομικό επιτελείο, το οποίο έχει το σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, κρίνει πως αυτή η συμφωνία επιτρέπει, αν δουλέψουν όλοι σωστά και συντονισμένα, να περάσει η χώρα στην ανάπτυξη, οφείλουμε να εμπιστευτούμε την κρίση του. Αν κάποιοι στο οικονομικό επιτελείο δεν συμφωνούν, οφείλουν να παραχωρήσουν τη θέση τους σε όσους μπορούν και δέχονται το δύσκολο έργο. Και επίσης οφείλουν να πουν στον λαό ποιος είναι ο άλλος δρόμος που προτείνουν και πόσο ασφαλής είναι αυτός, για τον στόχο τους. Δεν έχω τα ίδια στοιχεία και την πληροφόρηση που έχουν, για παράδειγμα, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γιώργος Σταθάκης και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οφείλω, όπως όλοι, να τους ακούσω πολύ προσεκτικά.
ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ και οι δανειακές υποχρεώσεις μπορεί να φαίνονται ασήκωτες, αλλά όλα έχουν να κάνουν με την ικανότητα παραγωγής του πλούτου. Όταν και όσο πολλαπλασιάζεται το κέρδος και η αμοιβή, τόσο μικραίνει και ή δανειακή υποχρέωση. Αν, για παράδειγμα, με μηνιαίο εισόδημα έχεις υποχρεώσεις 500 ευρώ (50%), τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Αν όμως το μηνιαίο εισόδημά ανέβει στα 2.000 ευρώ, οι υποχρεώσεις των 500 ευρώ θα πέσουν στο 25%. Και ας μην ξεχνάμε ότι όλες οι οικογένειες και οι επιχειρήσεις έχουν βαριές υποχρεώσεις, ο δρόμος που επιλέγουν για να ανταποκριθούν και να απελευθερωθούν είναι η σκληρή, επίπονη και έξυπνη εργασία. Και ο τόπος μας έχει μια τελευταία ευκαιρία να αρχίσει να βγαίνει από τις κηδεμονίες και τους αποικιακούς ζυγούς.
ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ που βρισκόμαστε, εντός της συγκεκριμένης Ε.Ε. και σε έναν ολοκληρωτικά παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, χρειάζεσαι συγκεκριμένα εργαλεία για να ανταποκριθείς. Και όσο πιο καλά τα καταφέρεις, τόσο μεγαλύτερες δυνατότητες έχεις να ανακατανείμεις τον εθνικό πλούτο δίκαια και να προσφέρεις κοινωνικές υπηρεσίες ποιότητας σε όλους τους πολίτες. Η παραγωγή εθνικού πλούτου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αν ήταν, δεν θα υπήρχαν σήμερα φτωχές χώρες. Η Αριστερά όμως δεν θα είναι προοδευτική δύναμη και δεν θα συγκινεί κανέναν αν δεν έχει όραμα και ικανότητες να το υλοποιήσει.
ΜΕ ΛΙΓΑ λόγια, για να μην παρασυρθούμε, σήμερα τελειώνει μια πεντάμηνη περιπέτεια. Χάθηκαν πέντε μήνες αλλά σίγουρα δεν χάθηκε ο κόσμος. Απλώς τώρα η κυβέρνηση καλείται να αποδείξει αν μπορεί να κυβερνήσει αποτελεσματικά και να βγάλει τη χώρα από τα αδιέξοδά της. Τώρα αρχίζει ο αγώνας για την αναγέννηση της Ελλάδας. Τώρα θα κριθούν όλοι στο γήπεδο της δράσης. Ξέρει κανείς, για παράδειγμα, πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να επανέλθει το στρατηγικής σημασίας χρηματοπιστωτικό σύστημα όχι στην προηγούμενη, αλλά σε μια πολύ καλύτερη κατάσταση για να στηρίξει το νέο επιχειρείν; Ξέρει κανείς με ποιο τόπο οι επιχειρήσεις και μάλιστα οι εξαγωγικές μπορούν να ανταποκριθούν στη ζήτηση; Ξέρει κανείς πως μια παρατεταμένη απουσία ελληνικών προϊόντων από τις διεθνείς αγορές δεν είναι εύκολα επανορθώσιμη;
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Φίλος δυναμικής οινοποιίας, που έχει, όπως όλος ο κλάδος, θεαματική αύξηση των παραγγελιών του, μου τηλεφωνούσε κάθε μέρα για να μαθαίνει τα νέα, κρατώντας όσο μπορούσε τους πελάτες του σε αναμονή. Τι θα γίνει, τι θα γινόταν αν η τραπεζική κρίση συνεχιζόταν επί μακρόν όχι μόνον γι' αυτόν ως εργοδότη, αλλά και για τους δεκάδες εργαζόμενους που δουλεύουν στην παραγωγή και τη διακίνηση; Άλλο παράδειγμα. Πριν λίγες μέρες ο οδοντογιατρός μου μου ανακοίνωσε ότι αν παραταθεί η τραπεζική κρίση, θα αναστείλει τη λειτουργία του ιατρείου λόγω έλλειψης υλικών και φαρμάκων. Και καλά, με πονεμένο δόντι ή και χωρίς δόντι, ζεις. Τι γίνεται όμως στα νοσοκομεία όπου χιλιάδες ασθενείς θα τα τινάξουν, αν η ροή των εισαγωγών μηδενιζόταν;
ΑΣ ΤΑ σκεφτούν όλα αυτά όσοι έχουν γεμάτες τσέπες με επαναστατικές κορώνες. Και όσοι από αυτούς βρίσκονται ή έχουν μπουκάρει μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ας σκεφτούν την πραγματική απήχηση τους στην ελληνική κοινωνία, αν βρίσκονταν εκτός της ομπρέλας του ΣΥΡΙΖΑ και της λαϊκής απήχησης του Αλέξη Τσίπρα. Δόξα τον Θεώ, έχουν πρόσφατα παραδείγματα για να κάνουν συγκρίσεις. ¨Όσοι λοιπόν θέλουν να γκρινιάζουν δημιουργικά, ας το κάνουν επί του έργου που πρέπει να συντελεστεί για την πραγματική σωτηρία της χώρας.
ΥΓ.: Νομίζω πως τώρα, περισσότερο από ποτέ, είναι η μεγάλη ευκαιρία να γενικευτεί η συναλλακτική συνήθεια με χρεωστικές (κυρίως) τραπεζικές κάρτες. Τώρα που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας υποχρεώθηκε να κάνει εκτεταμένη χρήση τους, ας θεσπιστεί η υποχρέωση σε όλες τις συναλλαγές τουλάχιστον από ένα όριο και πάνω να γίνονται με πλαστικό χρήμα, ώστε να περιοριστεί θεαματικά η φοροδιαφυγή.
