ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΜΑΛΗ
Έπεισε ο Έλληνας πρωθυπουργός την ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην πλειοψηφία της (και όχι μόνο τους ευρωβουλευτές της Αριστεράς), αν κρίνει κανείς από τις παρεμβάσεις των επικεφαλής των πολιτικών ομάδων των Σοσιαλιστών και των Φιλελευθέρων), ιδίως δε σε ό,τι αφορά τη διαβεβαίωση που παρείχε ότι δεν έχει κρυφό σχέδιο εξόδου της χώρας μας από την Ευρωζώνη.
Σε αυτό το θέμα ειδικότερα ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε ευθέως στο ερώτημα «έχετε ένα κρυφό σχέδιο να βγάλετε την Ελλάδα από την Ευρωζώνη;» με τα εξής λόγια και με ειλικρίνεια, όπως ο ίδιος τόνισε: «Εάν είχα στόχο να βγάλω την Ελλάδα από το ευρώ, δεν θα πήγαινα αμέσως μετά το κλείσιμο της κάλπης να κάνω τις δηλώσεις που έκανα και να ερμηνεύσω το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος όχι ως εντολή ρήξης με την Ευρώπη, αλλά ως εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής προσπάθειας να φθάσουμε σε μια καλύτερη συμφωνία. Σε μια πιο αξιόπιστη συμφωνία. Σε μια συμφωνία οικονομικά βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη. Αυτός είναι ο στόχος. Δεν έχω κανένα άλλο κρυφό σχέδιο. Και μιλάω με ανοιχτά χαρτιά».
Αλλά και στην αναφορά του στο δημοψήφισμα επεσήμανε: «Η γενναία επιλογή του ελληνικού λαού δεν αποτελεί επιλογή ρήξης με την Ευρώπη, αλλά επιλογή επιστροφής στις ιδρυτικές αρχές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού και της ισότητας».
Συμφωνία ναι, αλλά τι συμφωνία;
Αναλυτικός για την προτεινόμενη συμφωνία, υποστήριξε: «Διεκδικούμε μια συμφωνία με τους εταίρους μας. Μια συμφωνία, όμως, που θα δίνει σήμα οριστικής διεξόδου από την κρίση. Που θα δίνει την εντύπωση ότι στο τέλος του τούνελ υπάρχει φως. Μια συμφωνία που θα προβλέπει αξιόπιστες και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις -κανείς δεν τις αρνείται-, που θα μεταφέρουν όμως τα βάρη σε όσους πραγματικά έχουν τη δυνατότητα να τα σηκώσουν αλλά τα τελευταία πέντε χρόνια προστατεύτηκαν από κυβερνήσεις και δεν σήκωσαν τα βάρη, τα οποία μεταφέρθηκαν εξ ολοκλήρου στους ώμους των μισθωτών, των εργαζομένων, των συνταξιούχων, αυτών που δεν μπορούν άλλο πια να σηκώσουν βάρη. Και, βεβαίως, με πολιτικές αναδιανομής προς όφελος των χαμηλών και των μεσαίων στρωμάτων, για μια προοπτική ισόρροπης και βιώσιμης ανάπτυξης».
Εν συνεχεία όμως ο πρωθυπουργός περιέγραψε τα χαρακτηριστικά της προτεινόμενης, από την κυβέρνηση, συμφωνίας, η οποία, όπως είπε, «θα περιλαμβάνει:
* Αξιόπιστες μεταρρυθμίσεις, με κριτήριο τη δίκαιη κατανομή των βαρών και με τις κατά το δυνατόν λιγότερες υφεσιακές επιπτώσεις.
* Το αίτημα για την επαρκή κάλυψη των μεσοπρόθεσμων χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας, με ένα ισχυρό και εμπροσθοβαρές αναπτυξιακό πρόγραμμα, διότι, αν δεν βάλουμε πάνω στο τραπέζι την ατζέντα της ανάπτυξης, δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από την κρίση. Και ο πρώτος μας στόχος πρέπει να είναι η καταπολέμηση της ανεργίας και η ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας.
* Βεβαίως το αίτημα για μια άμεση δέσμευση ώστε να αρχίσει ένας ουσιαστικός διάλογος, μια ουσιαστική συζήτηση για την αντιμετώπιση του προβλήματος βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους».
Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που δεν θα επιβαρύνει τον Ευρωπαίο φορολογούμενο, διαβεβαίωσε, ενώ στη δευτερολογία του αισθάνθηκε την ανάγκη να επιμείνει ότι «προφανώς και έχουμε αναλάβει την ισχυρή μας δέσμευση να πιάσουμε τους δημοσιονομικούς στόχους που απαιτούνται με βάση τους κανόνες, γιατί αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε ότι η Ευρωζώνη έχει κανόνες».
Γιατί να γίνονται εκλογές;
Ο Αλ. Τσίπρας απέρριψε εξάλλου την άδικη, αλλά διαδεδομένη εικόνα σε ευρωπαϊκούς κύκλους, ότι η Αθήνα δεν καταθέτει προτάσεις, διεκδίκησε όμως με όλη του τη δύναμη το δικαίωμα της κυβέρνησής του να καθορίζει εκείνη τι μέτρα θα παίρνει. Διαφορετικά, «δεν θα πρέπει να γίνονται εκλογές, θα πρέπει να διορίζονται κυβερνήσεις, να διορίζονται τεχνοκράτες και αυτοί να αναλαμβάνουν την ευθύνη των αποφάσεων».
Σημαντικό μέρος της ομιλίας ήταν αφιερωμένο στις προσπάθειες που κατέβαλε ο ελληνικός λαός -περισσότερο σκληρές και μεγαλύτερης διάρκειας από τα άλλα αντίστοιχα προγράμματα, διευκρίνισε-, με την επισήμανση ότι το πενταετές πρόγραμμα, που απέτυχε, συν τοις άλλοις «έχει εξαντλήσει τις αντοχές του ελληνικού λαού». Θα ήταν παράλειψη, εξάλλου, να μην αναφερθούν τα πεπραγμένα του πενταμήνου, έτσι όπως τα παρέθεσε ο Αλ. Τσίπρας, παράλληλα δηλαδή με το βασικό έργο της διαπραγμάτευσης: άνοιγμα της λίστας Λαγκάρντ, πρώτες προσπάθειες πάταξης της φοροδιαφυγής, συμφωνία με την Ελβετία, νόμος για τριγωνικές συναλλαγές, ενίσχυση τελωνειακών ελέγχων, τέλος η αξίωση προς τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ να πληρώσουν τους φόρους τους.
Η ομιλία Τσίπρα κατέληξε με την εξής αναφορά: «Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Αυτό που ονομάζουμε ελληνική κρίση δεν είναι παρά η συνολική αδυναμία της Ευρωζώνης να βρει μια οριστική λύση σε μια αυτοτροφοδοτούμενη κρίση χρέους. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό και όχι αποκλειστικά ελληνικό πρόβλημα. Και σε ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα απαιτείται ευρωπαϊκή λύση».
Χειροκροτήματα απ' όλους, αποδοκιμασίες από τη Δεξιά
Πολλές φορές η ομιλία Τσίπρα διακόπηκε από χειροκροτήματα. Το σημείο, όμως, στο οποίο καταχειροκροτήθηκε ήταν αυτό στο οποίο απάντησε στον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος κ. Βέμπερ: θύμισε, ειδικότερα, την αλληλεγγύη που επέδειξαν οι ευρωπαϊκοί λαοί στη Γερμανία τη δεκαετία του 1950, με 60% διαγραφή του χρέους της και ρήτρα ανάπτυξης.
Από την πρώτη στιγμή, εξάλλου, που εισήλθε στην αίθουσα της Ολομέλειας, πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να τον χαιρετίσουν: η Γκάμπι Τσίμερ εκ μέρους της πολιτικής ομάδας της Αριστεράς, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας του Podemos, ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτρης Παπαδημούλης και οι άλλοι Έλληνες ευρωβουλευτές, ενώ από τα «ορεινά» δεν σταματούσε να χειροκροτά ο Μανώλης Γλέζος στην τελευταία του παρουσία στην Ευρωβουλή.
Ο πρωθυπουργός είχε, τέλος, ανθρώπινα θερμό διάλογο με τον Τζ. Πιτέλα (επικεφαλής των Σοσιαλιστών), ενώ αμέσως μετά τη δευτερολογία του έσπευσε να τον χαιρετίσει η «αντίπαλός» του για την προεδρία της Κομισιόν Σκα Κέλερ (των Οικολόγων Πρασίνων).
Τούτο δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και στιγμές αποδοκιμασίας, κυρίως από τους σκληρούς «δεξιούς», ιδίως όταν -και αυτό αξίζει να επισημανθεί- ο Αλ. Τσίπρας αναφερόταν στην τρομοκρατία που ασκήθηκε στον ελληνικό λαό τις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, με τις κλειστές τράπεζες, στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν τα συστημικά ΜΜΕ. Με τον Έλληνα πρωθυπουργό να τους απαντά: «Άκουσον μεν, πάταξον δε».
