ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Αύριο ο ελληνικός λαός, υπό κανονικές συνθήκες και με ανοικτές τις τράπεζες, θα έπρεπε να τοποθετείται στο δημοψήφισμα, εάν δηλαδή συμφωνεί και αποδέχεται την πρόταση των θεσμών, όπως την υπέβαλε στην ελληνική κυβέρνηση ο πρόεδρος της Κομισιόν. Δυστυχώς, τόσο οι δανειστές όσα και τα εγχώρια κόμματα που συνεργάστηκαν μαζί τους στα Μνημόνια που επιβλήθηκαν, αρνούνται πως ο ελληνικός λαός έχει το δικαίωμα, όχι μόνο να κάνει δημοψηφίσματα, αλλά και να ορίζει το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί! Εγώ, για παράδειγμα, θέλω να ψηφίσω Όχι στην προτεινόμενη συμφωνία. Αν ψηφίσω αυτό για το οποίο ερωτώμαι, μου λένε οι άλλοι πως ψηφίζω έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και επιστροφή στη δραχμή! Πόσο δημοκρατικό είναι αυτό, τη στιγμή μάλιστα που συμβαίνει για δεύτερη φορά; Θυμίζω ότι ο Γ. Παπανδρέου ήθελε να κάνει δημοψήφισμα και να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός αν αποδέχεται το Μνημόνιο. Σαρκοζί και Μέρκελ το απαγόρευσαν και ο Έλληνας πρωθυπουργός απολύθηκε εκτός έδρας από τις Κάννες!
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ δεν είχα αυταπάτες για τη διαρκή εκτροπή της Ε.Ε. από τους στόχους και τους κανόνες που όριζαν τη δημοκρατική λειτουργία της και παρείχαν δυνατότητες άσκησης διαφορετικών πολιτικών στην κάθε χώρα με γνώμονα την ψήφο των πολιτών. Από τη στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία απορροφήθηκε πλήρως από το σύστημα, δεν είχε καμιά σημασία ποιος κυβερνάει, αφού η ίδια πολιτική εφαρμοζόταν. Η δημοκρατική επανάσταση των πολιτών, που ανέδειξαν μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, προκάλεσε συναγερμό. Μάλιστα ο αντικαγκελάριος Γκάμπριελ το δήλωσε στο γερμανικό κοινοβούλιο με κυνική ειλικρίνεια: Εσείς θέλετε μια Ε.Ε. με άλλους κανόνες. Εμείς όμως δεν τη θέλουμε και αυτοί είναι οι κανόνες που αποδεχόμαστε όλοι! Σαφές και έπρεπε να το κατανοούμε για να κινηθούμε ανάλογα (αφού δεν διαθέτουμε τον πλούτο, την κρατική οργάνωση και την οικονομική ανεξαρτησία της Νορβηγίας για παράδειγμα) και ο φυσικός πολιτικός και οικονομικός μας χώρος μας είναι η Ε.Ε.
ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ, μέχρι τα γεγονότα αυτής της εβδομάδας, τα έχουμε πει και είναι γνωστά. Πρόσφεραν στην κυβέρνηση μια συμφωνία που ακύρωνε σε μεγάλο βαθμό το πρόγραμμα για το οποίο ψηφίστηκε. Την πρόσφεραν στο παρά πέντε έχοντας στραγγίξει τα οικονομικά αποθέματα της χώρας. Πρόσφεραν κάτι που γνώριζαν ότι δύσκολα θα εγκριθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που αυτό δεν συνέβαινε, να μην υπάρχουν περιθώρια εφαρμογής μιας άλλης πολιτικής έξω από τη λογική των Μνημονίων.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ τι κάνουμε; Ως Έλληνας πολίτης που σέβεται τον εαυτό και αγαπά την πατρίδα του, θα απαντήσω στο ερώτημα του δημοψηφίσματος και αρνούμαι αυτή η ψήφος να προσμετρηθεί, όπως λέει το ΚΚΕ, ως Όχι στην Ευρώπη και το νόμισμά της. Από εκεί και πέρα, περιμένω από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του να πράξουν ό,τι χρειάζεται για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση της γενικής οικονομικής ασφυξίας. Η χώρα και η κυβέρνηση δεν είχαν προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο και είναι άδικο να υφίστανται οι πολίτες συνέπειες από λάθος χειρισμούς. Μας έφτασαν στη μάχη χωρίς πυρομαχικά και κατά συνέπεια δυνατότητες επιτυχίας. Ακόμα και η ισοπαλία, για να μιλήσουμε με αθλητικούς όρους, στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ήταν νίκη. Εκτός αν υπάρχει σχέδιο που δεν το ξέρουμε, αλλά που θα έπρεπε να το μάθουμε πριν πάμε αύριο στην κάλπη.
Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ θεωρεί πως ένα Όχι ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση της χώρας απέναντι στους δανειστές. Αυτό θα κριθεί από τη Δευτέρα και μετά. Ελπίζω να έχει δίκιο, γνωρίζοντας ασφαλώς καλύτερα από τον καθένα τις λεπτομέρειες και τα κρυφά χαρτιά της διαπραγμάτευσης. Έχω ποντάρει όλα μου τα λεφτά, για να χρησιμοποιήσω αυτή τη φορά στοιχηματικό όρο, στο πολιτικό ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα, στο επικοινωνιακό του χάρισμα και τρομάζω στην ιδέα ότι τα πολιτικά ιερατεία της Ευρώπης μπορεί να τον κάψουν πριν καλά καλά δείξει στο τερέν της κυβερνητικής πολιτικής την αξία του. Θα είναι τεράστιο πλήγμα για τη χώρα και το μέλλον της η ελπίδα να παραχωρήσει τη θέση της στην απογοήτευση και τη μοιρολατρία. Θα ήταν τεράστιο πλήγμα να μαραθεί η αριστερή άνοιξη πριν καν ανθίσουν τα λουλούδια της. Δεν είναι δυνατόν σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή την ήπειρο, η μοναδική διέξοδος να εκφράσει κανείς την αντίθεσή του στο σκληρό ανθρωποφάγο κυρίαρχο σύστημα να είναι η ψήφος στα άκρα δεξιά.
Ο ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ καλείται τη Δευτέρα να αποφασίσει με γνώμονα την σωτηρία της Ελλάδας και της ελπίδας. Σε μια μάχη υπάρχουν, αν αυτό συμφέρει για να προστατεύσεις τις δυνάμεις που διαθέτεις, και οι τακτικές υποχωρήσεις. Στη φάση αυτή, με τον ελληνικό λαό στριμωγμένο και διχασμένο ανάμεσα στο Όχι και το Ναι, δεν μπορείς να ρισκάρεις τυφλή ρήξη και μάλιστα χωρίς σχέδιο και εφεδρικές δυνάμεις λογιστικής υποστήριξης. Η υποχρέωση του Αλέξη Τσίπρα είναι να προστατεύσει την ελπίδα όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε παράδειγμα προς μίμηση και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να επιτρέψει (και μεις μαζί του) στους δανειστές να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή. Καλημέρα και καλή ψήφο.
