Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη
Τα προτεινόμενα μέτρα των άπειρων δισ. δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Είναι συντεταγμένα έτσι ώστε να μην εφαρμοστούν. Θα σέρνεται η χώρα τον Σεπτέμβριο, ακόμα μια φορά χωρίς δόση, «εφόσον δεν προχωράει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις». Τα γνωστά. Ακόμα κι αν ομόθυμα, όλο το πολιτικό σύστημα τα δεχόταν, η πραγματικότητα θα τα απέκρουε.
Τα προτεινόμενα μέτρα, είτε ψηφιστούν είτε όχι, είναι διαμορφωμένα έτσι ώστε ν' αποτελέσουν τα εργαλεία καταστροφής του ΣΥΡΙΖΑ, τα εργαλεία διεύρυνσης και τοκισμού της κρίσης και τα εργαλεία αναπαραγωγής της επαίσχυντης γραφειοκρατίας των θεσμών.
Δηλαδή τα προτεινόμενα μέτρα αναπαραγωγής της κρίσης εξαφανίζουν τον αντίπαλο, καθιστούν ακόμα πιο απαραίτητους τους θεσμούς και το κυριότερο: διαμορφώνουν μια σκοτεινή αιτιοκρατία όπου το ένα στοιχείο έχει γενετική σχέση με το άλλο. Η κρίση και τα μέτρα συμμορφώνουν τα πλήθη -αντί να εγείρουν-, ενισχύουν τους θεσμούς (τους παραγωγούς τους) και βγάζει ο δανειστής χρήμα. Όλα με μια ζαριά.
Τα μέτρα δεν συντάσσονται ως οικονομικές κατασκευές αλλά ως πολιτικές, που μεταμφιέζονται σε λογιστική. Τα προτεινόμενα μέτρα είναι μια πολιτική λογιστική. Τόσα απ' τον ΦΠΑ, τόσα απ' τις συντάξεις, τόσα απ' τις απολύσεις. Σκοτώνουν τον απείθαρχο αντίπαλο, διδάσκουν τον παρασυρμένο. Εξοντώνουν την ελληνική αταξία, καταστέλλουν την εξεγερσιακή φαντασίωση πολλών Ευρωπαίων, διδάσκουν την πειθαρχία στον ανορθολογισμό και την τρέλα. Έξυπνο, πολυαποτελεσματικό και κοντόφθαλμο. Όπως οι πόλεμοι.
Να δούμε λοιπόν εμάς. Να δούμε τις άμυνες και τις βαθιές εναλλακτικές. Η διατροφική αυτάρκεια π.χ. που πολιτικά είναι η κρισιμότερη παράμετρος. Η πολύτιμη πίστωση χρόνου που δίνει. Οι πηγές και οι επιμελητείες, οι πόλεις και οι προμήθειες, οι δρόμοι και η ενεργειακή αντοχή, οι συντροφικές ποιότητες και η συναρμογή με την κοινωνία. Όλα αυτά που μπορούν να υλοποιήσουν τη διαπραγμάτευση, αφού καθιστούν υπαρκτή την απειλή, τον κίνδυνο που υποστασιοποιείς εσύ για τον άλλο. Γιατί αυτό που αντιτάσσεις είναι μόνον ο συστημικός κίνδυνος. Το μόνο που σου έμεινε είναι η ζημιά που μπορείς να προξενήσεις στον άλλο. Πόσο χωράνε όλα αυτά στο καθημερινό και συνηθισμένο πολιτικό συλλογισμό; Στην κανονική οικονομική σκέψη, στην ανάλυση της κάθε πιθανότητας;
Διαβάζοντας απόψεις, ένθεν κακείθεν, για τη μια ή την άλλη στάση που πρέπει να επιλεγεί, βλέπω με τρόμο τις σεναριακές βεβαιότητες και τις απλουστεύσεις. Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η λογική εργαστηρίου στην έκθεση των σεναρίων. «Θα περάσουμε δύσκολα για κάποιους μήνες, αλλά μετά η οικονομία θα εκκινήσει». Ή «να δοθεί αναπτυξιακή διάσταση στο πρόγραμμα των δανειστών». Παραλλαγές μιας αμηχανίας που δεν εργάζεται πάνω στο πεδίο. «Πώς, με ποια υλικά και οργανωτικά μέσα, εξασφαλίζω μακρά αντοχή στην πολιορκία, ώστε εν τέλει να μην πολιορκηθώ». Λείπει δηλαδή η θεμελιώδης επιλογή. Και λείπει η επεξεργασία. Περισσεύει η διακήρυξη.
Τι κάνουμε λοιπόν; Άρνηση και εκλογές, υπογραφή και εκλογές, όποια απ' τις δύο επιλογές χωρίς εκλογές, σπάσιμο της 30ής Ιουνίου χωρίς πληρωμή του ΔΝΤ, επιστροφή της αποστολής χωρίς διακηρύξεις παύσης της διαπραγμάτευσης, γλιστερή επέκταση του προγράμματος, υπογραφή πάση θυσία; Πολλές απ' τις επιλογές συνοδεύονται απ' τον θάνατο του ΣΥΡΙΖΑ και τον πολιτικό θάνατο της χώρας. Κάποιες αθροίζουν ένα συμπιεσμένο κοινωνικό δυναμικό, μια σχεδόν μεταφυσική αίσθηση επέλασης στο αδύνατο. Αφού η πολιτική λογική, η ορθολογική σκέψη, η οργανωμένη οικονομική πράξη δεν έχουν θέση στην σκοτεινή συγκυρία, ν' ακούσουμε αυτό που λέει η καρδιά, το αίσθημα δικαίου και η ενσώματη Ιστορία.
