ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, φιλέλληνας και θερμός φίλος του Αλέξη Τσίπρα, όπως συχνά δηλώνει, έχασε τελικά την ψυχραιμία του. Ο ρόλος του καλού, απέναντι στον κακό Σόιμπλε, ολοκληρώθηκε με άδοξο, αλλά συνάμα και αποκαλυπτικό τρόπο. Οι προτάσεις Μέρκελ, Ολάντ, Ντράγκι και Λαγκάρντ τις οποίες ανακοίνωσε στην ελληνική πλευρά ο Ζαν Κλοντ, ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Ούτε στον Σαμαρά (που λέει ο λόγος) δεν θα τολμούσαν να τις παρουσιάσουν για διαβούλευση. Ένας ηγέτης που θα είχε στόχο να αναβαθμίσει τη θέση του προέδρου της Ε.Ε., σε καμιά περίπτωση δεν θα δεχόταν να γίνει μεταφορέας ενός τέτοιου κειμένου. Αν είχε τα κότσια, θα μπορούσε να προτείνει στη Μέρκελ ή στον Ολάντ να παρουσιάσουν αυτοί τις προτάσεις στον Έλληνα πρωθυπουργό.
ΜΠΟΡΕΙ ο Γιούνκερ να μην είναι ένα ατλαντικό τσιράκι, όπως ο Μανουέλ Μπαρόζο, μπορεί να μην έχει τα προσόντα και τη θέληση να γίνει ο νέος Ζακ Ντελόρ, αλλά αυτό που έκανε και κυρίως αυτό που συνεχίζει να κάνει αποκαλύπτει πως μέχρι προχτές ο ρόλος του, ουσιαστικά, ήταν αυτός του καλού μπάτσου, όσο βαρύ κι αν ακούγεται αυτό. Δηλώνει πως δεν βγήκε στο τηλέφωνο στον Έλληνα πρωθυπουργό, επειδή -λέει- δεν υπέβαλε αντιπροτάσεις στο σχέδιο που ανακοίνωσε, αν και είχε δεσμευτεί! Μα, αν δεν κάνω λάθος, μια ημέρα πριν ο Ζαν Κλοντ ανακοινώσει τις προτάσεις από τη συνάντηση κορυφής, η ελληνική κυβέρνηση του απέστειλε σε 47 σελίδες αναλυτικά τις θέσεις της ως βάση διαπραγμάτευσης. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρόεδρος της Κομισιόν απειλεί πως θα ματαιώσει τη νέα συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με Μέρκελ και Ολάντ!
ΚΑΙ ΤΩΡΑ τι γίνεται; Πώς ξεμπλοκάρει αυτή η κατάσταση, με τους θεσμούς να πηγαίνουν πολύ πίσω τις σκληρές απαιτήσεις τους, με σκοπό να αποσπάσουν πολύ περισσότερα από όσα θα ήταν διατεθειμένη να δεχτεί η ελληνική πλευρά; Μα αν αποσπάσουν αυτά που πάνω-κάτω ζητάει ο Σόιμπλε, σπαταλούν τον χρόνο, και τον δικό τους, και της ελληνικής κυβέρνησης. Ξέρουν πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει δεκτό, όχι μόνο από τη σημερινή, αλλά από την οποιαδήποτε αυριανή κυβέρνηση, η οποία θα ήθελε να μακροημερεύσει στην εξουσία.
ΠΕΝΤΕ χρόνια Μνημονίου και ειδικών προγραμμάτων οδήγησαν την Ελλάδα σε κοινωνικό χάος, ενώ διέλυσαν τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Οι υποτιθέμενες εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις ήταν τελικά αναχρονιστικές απορρυθμίσεις που καταργούσαν τα ευρωπαϊκά κεκτημένα, με τη χώρα μας, αντί να συγκλίνει, να αποκλίνει σε βαθμό που θα την έθετε ουσιαστικά εκτός Ε.Ε. Δεν μπορεί να υπάρξει χώρα με μισθούς Βουλγαρίας και τιμές Γερμανίας. Αν τελικά Μέρκελ και Ολάντ επιμείνουν στις θέσεις τους και θεωρήσουν ότι η μοναδική βάση συζήτησης είναι το κείμενο που ανακοίνωσε ο Γιούνκερ, συμφωνία η οποία μπορεί να γίνει δεκτή από τον ελληνικό λαό δύσκολα θα προκύψει.
ΜΗΠΩΣ εάν η ελληνική κυβέρνηση δεχτεί μια τακτική υποχώρηση για να κερδίσει χρόνο, ώστε να συμμαζέψει κάπως τα πράγματα και να καλύψει το δημοσιονομικό κενό, θα μπορέσει αργότερα να διαπραγματευτεί από καλύτερες θέσεις; Άλλωστε, μια τέτοια ιδέα έπεσε στο τραπέζι, για παράταση της τρέχουσας συμφωνίας μέχρι τον Μάρτιο του 2016. Θα εξαρτηθεί από την τελική πρόταση των θεσμών και αν υπάρχουν περιθώρια αναπτυξιακού έργου. Πάντως ο γνωστός αρθρογράφος των "FT" Βόλφγκανγκ Μίνχαου υπογράμμισε το εξής: "Το πρόβλημα με τη λύση αυτή είναι ότι έχει μια λανθασμένη βάση. Με το να αποδεχτεί η Ελλάδα την παρούσα συμφωνία, θα είναι σαν να έχει αποδεχτεί τη βάση τής επόμενης συμφωνίας, καθώς οι δημοσιονομικοί υπολογισμοί και προβλέψεις δεν θα αλλάξουν. Αν, για παράδειγμα, αποδεχτείς τώρα τη λιτότητα, την έχεις αποδεχτεί και αύριο, πάει και τελείωσε."
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Αν τελικά οι θεσμικοί εταίροι κρατήσουν τη σκληρή στάση, γνωρίζοντας πολύ καλά πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, σημαίνει ότι έχουν αποφασίσει ότι η Ελλάδα μόνο ως αποικία μπορεί να είναι -τυπικά- στην Ε.Ε. Οπότε όλοι μας, κόμματα και πολίτες, καλούμαστε να αποφασίσουμε.
