Αγαπητή "Αυγή",
Θέλω να απασχολήσω σήμερα τους φίλους ή/και συντρόφους αναγνώστες σου με ένα κρίσιμο για μένα θέμα: την εσωκομματική δημοκρατία και τον σεβασμό της διαφορετικής άποψης. Αφορμή μού δόθηκε από τη συγκέντρωση στην οποία κάλεσε το RProject στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ την Τρίτη 19/5 με το τίτλο "Σύγκρουση τώρα με τους δανειστές", συγκέντρωση στην οποία κύριοι ομιλητές ήταν οι Μηλιός, Νταβανέλος, Παπαδόγιαννη και δευτερεύοντες οι Σαπουνάς και Λάμπρου, όλοι μέλη της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ (τρεις εξ αυτών και μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος).
Στην κατάμεστη αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, επί δυόμιση και πλέον ώρες, όρθιοι πολλοί σύντροφοι (κατά παραδοχή όλων των ομιλητών ήμασταν σύντροφοι όσοι παρακολουθούσαμε την εκδήλωση...) ακούσαμε τις απόψεις της Αριστερής Πλατφόρμας και των (διαφοροποιημένων στο κεντρικό θέμα της ρήξης) Μηλιού και Λάμπρου, όχι μόνο πάνω στη γνωστή διαπραγμάτευση που εξελίσσεται, αλλά και απόψεων και θέσεων που δεν έχουν πλειοψηφήσει σε σχετικές εσωκομματικές ψηφοφορίες (π.χ. εδώ και τώρα ρήξη...).
Και ενώ περιμέναμε (εγώ τουλάχιστον, αλλά και άλλοι παριστάμενοι σύντροφοι, αν κρίνω από τις αντιδράσεις τους) με ποιο σχέδιο θα πάμε στην "επόμενη μέρα", η πρόταση της Σ. Παπαδόγιαννη (που στην αρχή δήλωσε ανέτοιμη να προτείνει, αλλά στη συνέχεια πρότεινε ρήξη) ήταν να υπάρξει από τον όλο ΣΥΡΙΖΑ ένα σχέδιο για έξοδο από το ευρώ και την υιοθέτηση εγχώριου νομίσματος. Μα υποτίθεται πως αυτό θα ήταν το κεντρικό ζητούμενο σε αυτή την εκδήλωση! Να μας πληροφορήσουν οι εισηγητές για τις συνέπειες μιας εξόδου (μια που ο όλος ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα...) με περιγραφή της οικονομίας μας την "επόμενη μέρα", για μια εκλαϊκευμένη εκδοχή που να πείθει τον άνθρωπο της "διπλανής μας πόρτας" ότι δεν θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι του, να μας παρουσιάσουν κάποια νέα στοιχεία που πιθανά θα ενίσχυαν την άποψή τους και θα μας εξόπλιζαν και εμάς, τα απλά μέλη, με επιχειρήματα.
Όμως τίποτε από όλα αυτά. Η κατακλείδα της εκδήλωσης δυστυχώς επιφύλαξε μια ακόμη δυσάρεστη έκπληξη. Με την επίκληση της μη διαθεσιμότητας της αίθουσας (αλήθεια, υπήρξε επόμενη εκδήλωση στις 10 η ώρα το βράδυ;), τερματίστηκε η εκδήλωση χωρίς να δοθεί η δυνατότητα ερωτήσεων, διευκρινίσεων ή / και τοποθετήσεων από την πλευρά των ακροατών προς τους συντρόφους εισηγητές.
Η διαβεβαίωση της συντονίστριας για επανάληψη της εκδήλωσης σε νεότερο χρόνο, σε μεγαλύτερη αίθουσα, χωρίς χρονικούς περιορισμούς κ.λπ., δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να μου θέσει ένα καίριο ερώτημα: μήπως ζητείται κομματικό ακροατήριο για προπαγάνδιση των όποιων θέσεων έξω από κομματική διαδικασία; Αν έχουμε κατακτήσει στο κόμμα το δικαίωμα της εσωτερικής διαφωνίας, έχουμε παράλληλα αποδεχτεί και την υποχρέωση της προς τα έξω ενιαίας έκφρασης. Ή όχι;
Ευχαριστώ για την ενδεχόμενη φιλοξενία.
Χρήστος Τσίκας
Κατοικοεδρεύων στην Πεύκη και στον ΣΥΡΙΖΑ.
ΥΓ: Οι μηδέποτε τεθείσες ερωτήσεις:
Προς Μηλιό: Αποτελεί το 37% των ψηφισάντων συμπολιτών μας κοινωνική πλειοψηφία;
Προς Παπαδόγιαννη: Πριν το διά ταύτα (δηλ. ρήξη), μήπως η όλη κριτική σας προσομοίαζε με την των "μνημονιακών";
Προς Νταβανέλο: Αποτελεί το ψηφισμένο νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις μονομερή ενέργεια κατά τους δανειστές / εταίρους ή όχι;
Προς Σαπουνά: Η κυβέρνηση είναι μονοκομματική, του ΣΥΡΙΖΑ; Η προτεινόμενη νέα εκλογή με ποιο εκλογικό σύστημα θα διεξαχθεί; Με απλή αναλογική;
