ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΦΟΙΒΟΣ ΚΛΑΥΔΙΑΝΟΣ
Για εσκεμμένη κωλυσιεργία κατά τη διάρκεια των συζητήσεων των τεχνικών κλιμακίων στις συνεδριάσεις του Brussels Group κάνουν λόγο κυβερνητικοί παράγοντες με καλή γνώση των διαπραγματεύσεων και επισημαίνουν ότι αυτό που εμποδίζει την πρόοδο είναι η εμμονή των δανειστών να επαναφέρουν διαρκώς την κουβέντα στον πέμπτο έλεγχο του προηγούμενου προγράμματος, αντί στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου.
Όπως σημειώνουν, οι ελληνικές προτάσεις δεν έχουν ιδιαίτερες ελλείψεις σε τεκμηρίωση και ποσοτικοποίηση και στο σημείο που έχουμε φτάσει ελάχιστες είναι οι περαιτέρω επεξεργασίες που μπορούν να γίνουν από την ελληνική πλευρά.
Έκπληξη προκαλεί το ότι ακόμη και τα τεχνικά κλιμάκια των δανειστών πολλές φορές συμφωνούν στο ότι δεν καταλαβαίνουν πώς θα γίνει δυνατόν να υπάρξει περισσότερη ουσιαστική πρόοδος με τις πολιτικές κατευθύνσεις που τους έχουν δοθεί. Αυτό που υπογραμμίζεται από την ελληνική πλευρά είναι ότι οι διαπραγματεύσεις δεν μπορούν να προχωρήσουν αρκετά εξαιτίας της σύγχυσης για τη μεθοδολογία που πρέπει να ακολουθηθεί, αλλά και σε επουσιώδεις λεπτομέρειες που επιμένουν οι δανειστές και δεν αντιστοιχούν στις δυνατότητες και στους σκοπούς μιας ενδιάμεσης διαπραγμάτευσης διάρκειας τεσσάρων μηνών.
Συγκεκριμένα, αν και αποδέχονται ότι μέρος της συμφωνίας είναι η αλλαγή του 30% των μεταρρυθμίσεων στις οποίες είναι δεσμευμένη η Ελλάδα, επιμένουν αυτά να αντικατασταθούν με μέτρα που κινούνται στην ίδια νεοφιλελεύθερη λογική. Επί της ουσίας καταστρατηγείται διαρκώς η αναγνώριση σε πολιτικό επίπεδο ότι η Ελλάδα πρέπει να έχει την ιδιοκτησία των μεταρρυθμίσεων και ο ρόλος των τεχνικών κλιμακίων των δανειστών περιορίζεται σε ενημέρωση για τα στοιχεία που παρουσιάζει η ελληνική πλευρά.
Παράλληλα προσπαθούν να συσσωρεύσουν όλο και περισσότερα θέματα στις συζητήσεις, που ξεφεύγουν από τα πλαίσια που όριζε η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου. Αυτά είναι σαφώς περιορισμένα σε συγκεκριμένους τομείς μεταρρυθμίσεων και δεν πρόκειται για ένα συνολικό πρόγραμμα που θα επιλύει όλες τις αναπτυξιακές προκλήσεις και τα θέματα βιωσιμότητας της ελληνικής οικονομίας συνολικά. Όσο περισσότερα ζητήματα ανοίγουν, τόσο δυσκολότερο είναι να καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις.
Τέλος, τα κλιμάκια των δανειστών ζητούν παράλογα επεξεργασμένες θέσεις από την ελληνική πλευρά. Ακόμη και για στοιχεία στα οποία συμφωνούν αρχικά, σπαταλούν χρόνο με το να στέλνουν τις επεξεργασίες προς ποσοτικοποίηση σε κατώτερα κλιμάκιά τους με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος και να μπλοκάρουν οι διαπραγματεύσεις. Σε πολλές περιπτώσεις ζητούν μελέτες που να υποστηρίζουν τις ελληνικές θέσεις, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ τις δυνατότητες που υπάρχουν στα όρια μιας τετράμηνης διαπραγμάτευσης.
Ωστόσο, δεν είναι εύλογο να επιδιώκεται τέτοιο βάθος τεκμηρίωσης και για έναν ακόμη λόγο. Πρόκειται μόνο για μια ενδιάμεση συμφωνία και όχι για την τελική, που θα οδηγήσει την Ελλάδα εκτός κρίσης.
