Έφυγε για την "άπλαστη αρμονία των ουρανών" ο σύντροφος Κώστας Κωστόπουλος, πλήρης ημερών, ημερών ηρωισμού, γενναιότητας, ανυστερόβουλης προσφοράς και πολιτικού καθήκοντος, διώξεων, φυλακίσεων, εκτοπίσεων, κατατρεγμών. Όμως πάντοτε όρθιος, μαχητής και αριστερός. Ένας θαυμάσιος άνθρωπος ήταν ο Κώστας Κωστόπουλος. Ένας άνθρωπος σεμνός, με υποβλητική αξιοπρέπεια, με θαρραλέα, ανεξάρτητη και παραγωγική σκέψη, ένας άνθρωπος με αρχές, που τις υπηρέτησε χωρίς εκπτώσεις, με απίστευτο προσωπικό, οικογενειακό, επαγγελματικό και οικονομικό κόστος, ένας γλυκότροπος άνθρωπος με καλοσύνη, ευγένεια και γενναιοδωρία.
Ο Κώστας Κωστόπουλος ήταν μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη προσωπικότητα και όλοι εμείς που είχαμε την τύχη να τον γνωρίζουμε ήμασταν τυχεροί, γιατί κοντά του πήραμε τα πρώτα "πολιτικά γράμματα", αυτός μας έπεισε να διαβούμε την πόρτα της ανανεωτικής Αριστεράς, και γιατί δίπλα του βιώσαμε τις βασικές αξίες του ουμανισμού και της ανιδιοτέλειας. Ήταν ο φίλος, ο σύντροφος, ο πολιτικός μας πατέρας, και ήμασταν όλοι χθες στο ξόδι του, κι όμως αισθανόμαστε ότι ακόμα μας γλυκαίνει η επίγνωση ότι η ζωή μάς δώρισε τη γνωριμία μας μαζί του.
Από τα χρόνια της νιότης του αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, μετά την απελευθέρωση του 1946 συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, μετά η θανατική του ποινή μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, αποφυλακίστηκε το 1961, συνελήφθη και εκτοπίστηκε και πάλι το 1967 από τη δικτατορία των συνταγματαρχών και οριστικά αφέθηκε ελεύθερος το 1971, αφού παρέμεινε στη φυλακή και στην εξορία είκοσι χρόνια. Έτσι το ελληνικό κράτος "τιμούσε" τους αγωνιστές και τους ήρωες κατά της γερμανικής κατοχής.
Στέλεχος της ΕΔΑ, η ψυχή και η καρδιά του ΚΚΕ Εσωτερικού και εν συνεχεία της ΕΑΡ, αγωνίστηκε ως υποψήφιος βουλευτής και γραμματέας των νομαρχιακών επιτροπών τους συνεχώς μέχρι την ίδρυση του Συνασπισμού και την τελευταία φορά, μάλιστα, κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής το 1998. Εξ αρχής γοητευμένος από τις αρχές και τις αξίες της ανανεωτικής Αριστεράς, παρέμεινε πείσμων και μεγάλος μαχητής της μέχρι το τέλος, Πίστεψε βαθιά και αταλάντευτα στην ανάγκη και την προοπτική της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς και πρόλαβε να δει για πρώτη φορά στην Ελλάδα κυβέρνηση της Αριστεράς.
Ο Κώστας Κωστόπουλος δημιούργησε σχολή αριστερής ανανεωτικής σκέψης στην Καρδίτσα και έδωσε και ο ίδιος και εμείς, υπό την καθοδήγησή του, πολλές πολιτικές μάχες, τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και στις τοπικές αυτοδιοικητικές εκλογές. Φρέσκο και πλούσιο μυαλό, άνθρωπος απόλυτα συμφιλιωμένος με τις στερήσεις, τους κατατρεγμούς, τις καταδιώξεις, τις καταδίκες, τις φυλακίσεις, την απαγόρευση για πολλά χρόνια να απολαύσει όχι μόνο την ελευθερία, αλλά και την προσωπική και οικογενειακή ευτυχία, την κοινωνική συμμετοχή και επαγγελματική προοπτική. Όλα τα θυσίασε στον βωμό του αγώνα για την Αριστερά και την προοπτική της. Ήταν αδιάλλακτος δημοκράτης.
Εμείς, τα πολιτικά του παιδιά, αποθέτουμε σήμερα τα μύρα της ψυχής μας και τα άνθη της καρδιάς μας ως ένδειξη τιμής και απέραντης ευγνωμοσύνης για τις πολλαπλές και πολύτιμες υπηρεσίες του σε όλους μας, τόσο ως αριστερή συλλογικότητα, αλλά και στον καθένα μας χωριστά.
Για εμάς θα παραμείνει ένας αξέχαστος και αγαπημένος μας σύντροφος και τον αποχαιρετούμε με λίγους στίχους του Ρίτσου: "Ετούτος ο λαός δεν γονατίζει / παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του".
Αιωνία η μνήμη σου, αξέχαστε Κώστα Κωστόπουλε.
Οι αιώνιοι σύντροφοί σου: Σπύρος Ε. Λάππας, Κώστας Τσουπαρόπουλος, Στέφανος Ζαφειρόπουλος, Αχιλλέας Μανώλης, Λεωνίδας Μητρίτσας.
