Του Βασίλη Πριμικήρη
Αναμφίβολα η επιθυμία και φυσικά ο σχεδιασμός των οικονομικών κυρίαρχων κύκλων της Ελλάδας και της Ευρώπης είναι αυτός της ήττας της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και της επανίδρυσης στην Ελλάδα ενός πολιτικού συστήματος όπου θα κυριαρχεί και πάλι ένα δικομματικό ή ένα διπολικό σύστημα κεντροαριστερού ή κεντροδεξιού χαρακτήρα. Ένα σύστημα που σε περιόδους κρίσης θα εκφράζεται ακόμα και με κυβερνήσεις «δικού σκοπού», «εθνικής ενότητας», του όλοι μαζί δηλαδή για να «σωθεί» η πατρίδα και βασικά μαζί της και τα δικά τους συμφέροντα.
Θέλουν ένα πολιτικό σύστημα που θα στηρίζει τους πειραματισμούς που προωθεί πανευρωπαϊκά η Γερμανία με τις πολιτικές της άγριας λιτότητας και τα «σταθεροποιητικά της προγράμματα» για να χτυπηθεί το κόστος εργασίας, οι εργασιακές σχέσεις και φυσικά το κοινωνικό κράτος.
Η κυβέρνηση λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα για αυτούς είναι μια « κυβερνητική ανωμαλία» σε μια Ευρώπη που κυριαρχούν κυβερνήσεις συντηρητικές κεντροδεξιού χαρακτήρα ή ακόμα «εθνικής ενότητας» σοσιαλδημοκρατών με καθαρόαιμους δεξιούς. Στόχος επομένως είναι να βγάλουν το «αγκάθι» που μπορεί να γίνει κακό παράδειγμα σε άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Τους ενοχλεί που η λαϊκή αγανάκτηση στη μεγάλη της πλειοψηφία στράφηκε προς τα αριστερά και ειδικότερα προς τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα.
Επομένως, τα κέντρα της οικονομικής εξουσίας έχουν δύο επιλογές να κάνουν, δύο δρόμους να ακολουθήσουν στην Ελλάδα. Ο πρώτος είναι να προσπαθήσουν από τα συντρίμμια τους να επανιδρύσουν νέα πολιτικά μορφώματα σοσιαλδημοκρατικού τύπου, χρησιμοποιώντας ακόμα και το παλιό πολιτικό προσωπικό. Τέτοιες προσπάθειες επανίδρυσης του λεγόμενου κεντροαριστερού χώρου έχουν ήδη ξεκινήσει από καιρό, αλλά με πενιχρά μέχρι τώρα αποτελέσματα. Ο δεύτερος δρόμος είναι η παλιά γνωστή μέθοδος των εκβιασμών, του εκφοβισμού αλλά και της πλαγιοκόπησης με τη μέθοδο του βούρδουλα και του καρότου, με στόχο την ήττα ή τη μετάλλαξη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ.
Θα προσπαθήσουν δηλαδή να επενδύσουν σε έναν ΣΥΡΙΖΑ μεταλλαγμένο, διαχειριστικό και όχι υπερβατικό του συστήματος. Έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα έχει χάσει την ταξική του όχθη μέσα από τη «δίψα του» για εξουσία.
***
Θέλουν απλά έναν ΣΥΡΙΖΑ τρομοκρατημένο από την αγριότητα των αγορών. Έναν ΣΥΡΙΖΑ όπου θα έχει κυριαρχήσει στις γραμμές του μια τεχνοκρατική μετριοπαθής άποψη. Έναν ΣΥΡΙΖΑ - πλυντήριο και αποδέκτη του φθαρμένου πολιτικού προσωπικού του χθες προερχόμενου κύρια από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, που θα προσπαθήσει να αλλοιώσει από τα μέσα τον αριστερό του χαρακτήρα. Στο θέμα αυτό μεγάλη ευθύνη έχουν και τα κυβερνητικά στελέχη με τις επιλογές που κάνουν ή πρόκειται να κάνουν στους συνεργάτες τους αλλά και στις διάφορες διοικήσεις στην κρατική μηχανή. Θέλουν έναν ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του αποδεκτή και καθοδηγούμενη από τα διάφορα κέντρα εξουσίας σε Αμερική και Ευρώπη, που ελάχιστα στοιχεία από τη διαφορετικότητα της Αριστεράς θα έχει κρατήσει.
Επιθυμούν, με απλά λόγια, να πετύχουν τον πολιτικό ευνουχισμό του ΣΥΡΙΖΑ και με τον τρόπο αυτό να αδρανοποιήσουν για πολλές δεκαετίες το αριστερό κίνημα.
Αυτό το ζοφερό σενάριο όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά τα ίδια τα μέλη και τα στελέχη του δεν πρόκειται να το αφήσουν να πραγματοποιηθεί εύκολα. Μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δυνάμεις που θα παλέψουν και θα γίνουν εμπόδιο, «σινικό τείχος», στην προσπάθεια σοσιαλδημοκρατικοποίησής του. Στην πραγματικότητα, είναι μονόδρομος για τον ΣΥΡΙΖΑ η σταθερότητα σε ένα πολιτικό πρόγραμμα ανατροπής και ρήξης με το χθες. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του αντιλαμβάνονται ότι στην κοινωνία η ταξική διαίρεση είναι άκρως ευδιάκριτη με την προλεταριοποίηση και φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων. Επομένως, δεν έχει νόημα η φυγή του προς το κέντρο, γιατί δεν υπάρχει πια κέντρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του δεν μπορούν και δεν θα αυτοπαγιδευτούν σε ένα καθοδικό σπιράλ, όπου η μία υποχώρηση θα διαδέχεται την άλλη για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ελίτ, χάνοντας όμως την εμπιστοσύνη των εργαζομένων, για να καταλήξει στο τέλος μια παρένθεση αδιάφορη και για τους μεν, και για τους δε... Οι εκβιασμοί τους δεν πρέπει να περάσουν.
***
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι υποχρεωμένη να βαδίσει με σύνεση αλλά και ριζοσπαστισμό με την ταξική πυξίδα της Αριστεράς. Γνωρίζει ότι οι δυσκολίες είναι μεγάλες και θα είναι μεγαλύτερες έπειτα από λίγους μήνες που θα ολοκληρωθεί η υπάρχουσα μεταβατική περίοδος που δημιουργήθηκε με την ανισοβαρή συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου. Πολύ πιθανόν βέβαια τα επιτελεία της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης να επιδιώξουν να στραγγαλίσουν και υποτάξουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και πριν από το τέλος της μεταβατικής περιόδου, χρησιμοποιώντας την τραγική έλλειψη ρευστότητας αλλά και την πολιτική έλλειψη αποφασιστικότητας και σταθερότητας πλεύσης ως προς το θέμα της παραμονής ή όχι στην Ευρωζώνη. Το "πάση θυσία στο ευρώ" δεν βοηθά με τίποτα στη διαπραγματευτική πάλη που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά.
Τον Ιούλιο όμως σίγουρα θα επανεμφανιστούν τα γνωστά σενάρια για νέα δανειοδότηση με πακτωλό χρημάτων αυτή τη φορά αλλά και την απαιτούμενη υπογραφή, φυσικά, τρίτου κατά σειρά Μνημονίου. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του αποδεχτούν τέτοιες θανατηφόρες επιλογές, τότε η μετάλλαξή του θα έχει όντως συντελεσθεί και μαζί της θα έχει έλθει και το τέλος της αριστερής κυβερνητικής διαφορετικότητας και «ανωμαλίας».
Για τον λόγο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προετοιμάσει τον λαό, την εργατική τάξη της Ελλάδας, όσο το δυνατόν καλύτερα για επιλογές δύσκολες μεν, αλλά τις μόνες που θα μπορέσουν να βγάλουν την ελληνική κοινωνία από τα αδιέξοδα που ζει σήμερα. Σ' αυτή την προσπάθεια θα πρέπει να βοηθήσουν με την κριτική τους στήριξη όλες οι δυνάμεις της αριστεράς πέρα και έξω από μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Η επιδιωκόμενη ήττα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από τις συντηρητικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη θα είναι ήττα για όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς.
* O Βασίλης Πριμικήρης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
