ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΡΒΑΝΙΤΗ
Αναρωτιέμαι πού αρχίζει η λογική και πού τελειώνει ο παραλογισμός. Η κοινωνία μας πάντα, αλλά πολύ περισσότερο σήμερα, αντιμετωπίζει έναν ακραίο και επικίνδυνο παραλογισμό.
Ζούμε σε ένα κοινωνικό, οικονομικό πολιτικό σύστημα, μέσα σε ένα εθνικό πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο περιβάλλον, σε έναν ευρωπαϊκό περίγυρο όπου αυτό το παγκόσμιο σύστημα παίζει επικίνδυνα πολιτικά και γεωστρατηγικά παιχνίδια για να προστατεύει και να υπηρετεί τα συμφέροντα αυτών που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και τα κεφάλαια σε όλες της χώρες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.
Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο κινήθηκαν και τα κόμματα που διαχειρίζονταν τα συμφέροντα του λαού και της χώρας μας μετά το τέλος του Εμφυλίου, από το 1949 έως τις μέρες μας.
Με κυβερνήσεις όπου εναλλάσσονταν διαφορετικά κόμματα, αλλά με τις ίδιες περίπου πολιτικές που υπηρετούσαν πάντα τα ίδια ξένα και ντόπια συμφέροντα. Με διάφορες ψευδαισθήσεις το εκλογικό σώμα επέλεγε τα κόμματα που κυβερνούσαν τη χώρα μας. Μέχρι που αυτά τα κόμματα οδήγησαν τη χώρα μας στα Μνημόνια, καταργώντας και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα και κατακτήσεις του λαού, οδηγώντας την οικονομία της χώρας μας στην καταστροφή. Εξαθλιώνοντας τον λαό και ξεθεμελιώνοντας κάθε έννοια κοινωνικού κράτους.
Αυτή την κατάσταση παρέλαβε η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ από τη μνημονιακή κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Μέσα σε αυτή την κατάσταση που βίωνε ο λαός μας, ανοχύρωτος, χωρίς καμιά δυνατότητα αντίστασης, με το συνδικαλιστικό κίνημα εξαρτημένο και ιμάντα μεταβίβασης των κομματικών επιλογών. Η εργατική τάξη, ως τάξη, λόγω της διαστρωμάτωσης που προέκυψε από τις νέες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνταν στην παραγωγική διαδικασία, ανίσχυρη να αντισταθεί στις επιθέσεις που δεχόταν από το κεφάλαιο, εγχώριο και ξένο.
Σ' αυτό το διάστημα η ανανεωτική Αριστερά προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί ώστε να μπορέσει να αντισταθεί στις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές. Στην προσπάθεια αυτή έχει να αντιμετωπίσει πολύχρονες παθογένειες - κατάλοιπα από τις πολυδιασπάσεις, τον δογματισμό, την ιδεολογική ασάφεια, για το τι και ποια είναι η Αριστερά. Μέσα σε αυτή την ασάφεια, η έννοια της Αριστεράς για την κοινωνία χάνεται σε λογικές και πρακτικές που παίρνουν τη μορφή των κουκουλοφόρων, που ελέγχονται από προβοκάτορες και παρακρατικούς μηχανισμούς.
Και έννοιες όπως "επαναστάτης" και "επανάσταση", που είχε ως αναφορά το κομμουνιστικό κίνημα, παίρνουν τη μορφή μαφιόζικων εγκληματικών ενεργειών από άτομα που καμιά σχέση δεν είχαν με την κομμουνιστική Αριστερά και τα οράματά της. Και αυτό που ο λαός γνωρίζει ως Κομμουνιστικό Κόμμα μετά τη Μεταπολίτευση, λόγω μεγέθους, είναι το ΚΚΕ.
Ο λαός δεν ασχολείται ούτε με πολιτικές ούτε με ιδεολογίες και οράματα. Το ΚΚΕ του Φλωράκη, εκμεταλλευόμενο την άγνοια για τα οράματα που πάλεψε το κομμουνιστικό κίνημα, που πολλοί αγωνιστές τις εθνικής αντίστασης και του κομμουνιστικού κινήματος που τον ακολούθησαν, καθώς ήταν διαπαιδαγωγημένοι να θεωρούν σωστό αυτό που λέει το ΚΚΣΕ, και με τη λογική "το είπε το κόμμα", γιατί γι' αυτόν τον κόσμο το κόμμα ήταν τα τρία γράμματα.
Δεν αναρωτήθηκαν πώς προέκυψε γραμματέας του κόμματος ο Φλωράκης. Και ένα ιστορικό κόμμα όπως το ΚΚΕ, με αγώνες, με θυσίες και οράματα, αποκτά μετά τη Μεταπολίτευση ιδιοκτήτη: τον Φλωράκη και όλους αυτούς που μέχρι σήμερα το διαχειρίζονται. Χωρίς όραμα, χωρίς πολιτική που να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα της τάξης την οποία επικαλούνται πως υπερασπίζονται.
Και θεωρούν επαναστατική πολιτική το να καταδικάζουν το κεφάλαιο, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και γενικώς τους κακούς καπιταλιστές, οι οποίοι, όταν τους ακούν, γελάνε. Γιατί, όσο και να τους κατηγορούν, δεν τους φοβούνται επειδή δεν προτείνουν πολιτικές από τις οποίες να κινδυνεύουν τα συμφέροντα τους. Και εδώ σταματάει η λογική και αρχίζει ο παραλογισμός.
Μετά τις εκλογές, οπότε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ, που σχημάτισε κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτός ο πολιτικός σχηματισμός, το ΚΚΕ, αντιμετωπίζει την κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και την κατηγορεί ότι, όπως λέει, δίνει ψίχουλα στην εργατική τάξη και ότι αυτή η κυβέρνηση είναι υποταγμένη στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, λες και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταλάβει την εξουσία με επανάσταση.
Δεν έχουν καταλάβει πως το εκλογικό σώμα τού έδωσε το εκλογικό ποσοστό και με την ανεκτίμητη, στη συγκεκριμένη συγκυρία, συμβολή των ΑΝ.ΕΛΛ. σχημάτισαν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχουν αντιληφθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταλάβει την εξουσία ούτε τα μέσα παραγωγής και τα κεφάλαια. Αυτά παραμένουν στα χέρια αυτών που τα κατείχαν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, με την αποφασιστική συμβολή του Τσίπρα, ο οποίος αναδείχθηκε ηγετική φυσιογνωμία, όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά πανευρωπαϊκά και διεθνώς και έχοντας ο ίδιος συνειδητοποιήσει ότι, για να φτάσει κάποτε η Αριστερά να πραγματοποιήσει το κοινωνικό όραμά της και για να ανατραπεί αυτό το καταστροφικό για τους λαούς παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ηγεμονεύσουν οι ιδέες της Αριστεράς στην κοινωνία, επειδή για ανατροπές τέτοιου μεγέθους, εκτός όλων των άλλων προϋποθέσεων, χρειάζεται να έχεις τον λαό μαζί σου.
Και για να το πετύχει, χρειάστηκε να επιλέξει τακτικές που θα προσεγγίζουν τον λαό δίνοντάς του ελπιδοφόρα προοπτική. Την κρίσιμη στιγμή κατά την οποία οι πολιτικές της κυβέρνησης των Μνημονίων είχαν οδηγήσει τον λαό στην εξαθλίωση και επιζητούσε τη σωτηρία και την ελπίδα, ο ΣΥΡΙΖΑ, απευθυνόμενος στον λαό του, προτείνει τις προτάσεις της Θεσσαλονίκης και το εκλογικό πρόγραμμα.
Μετά τις εκλογές και τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, σύσσωμοι οι υποστηρικτές της οικονομικής ολιγαρχίας σε Ευρώπη και Ελλάδα, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους οικονομικά, και υπό τους ρυθμούς της πιο μαύρης προπαγάνδας, έχουν εξαπολύσει έναν ανηλεή πόλεμο κατά της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, μαζί με τα αυτοαποκαλούμενα επαναστατικά κομμουνιστικά σοσιαλιστικά αριστερά ποταμίσια φασιστικά μορφώματα, εγκαλώντας τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του ότι έχουν εγκαταλείψει αυτά που έλεγαν κατά καιρούς και προεκλογικά.
Αυτός ο παραλογισμός στο θολωμένο μυαλό τους δεν τους αφήνει να δουν γιατί αυξάνεται η επιρροή της κυβέρνησης και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά στον λαό, παρά τον βρόμικο πόλεμο που έχουν εξαπολύσει. Αυτό είναι το ακατανίκητο όπλο της σκεπτόμενης ανανεωτικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, που με την τακτική που έχει επιλέξει κατόρθωσε εκλογικά να ηγεμονεύσουν οι ιδέες της στην κοινωνία.
Σήμερα, η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ έχει πετύχει, με τις προτάσεις της, με τη στάση της στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και με τα πρώτα νομοσχέδια που ψήφισε στη Βουλή, η στήριξη του λαού να αυξάνεται καθημερινά. Καλείται να τη διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού.
