Της ΚΑΚΗΣ ΜΠΑΛΗ
Προσέξατε ότι εδώ και μια βδομάδα δεν ακούσαμε τίποτε από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Δεν είναι ότι ο λαλίστατος υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας σταμάτησε να μιλάει σε συνέδρια ή στα μέσα ενημέρωσης. Αντιθέτως. Και για τον φόρο κληρονομιάς στη Γερμανία μίλησε -θέμα που διχάζει τον κυβερνητικό συνασπισμό- και για την επεκτατική νομισματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μίλησε -την οποία και αντιμετωπίζει επικριτικά-, και για άλλα πολλά. Μόνο για την Ελλάδα που δεν «κάνει τα μαθήματά της» απέφυγε να μιλήσει, τουλάχιστον μέχρι το βράδυ της Παρασκευής που γράφονται αυτές οι γραμμές.
Το παράδειγμα του Σόιμπλε ακολούθησαν και άλλοι Γερμανοί αξιωματούχοι, λες και επεβλήθη αίφνης σιγή ασυρμάτου. Αυτή η σιωπή ή, ακριβέστερα, η αποκλιμάκωση της έντασης από τη γερμανική πλευρά -όσο κρατήσει- είναι ένα από τα αποτελέσματα της επίσκεψης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο Βερολίνο στις αρχές της εβδομάδας. Όπως και η αντίστοιχη σιωπή στην Αθήνα, έστω με κάποιες εξαιρέσεις.
Σίγουρα μέσα σ' αυτό το επτάωρο της παραμονής του Αλέξη Τσίπρα στην καγκελαρία -αν συνυπολογίσει κανείς την υποδοχή μετά αγήματος, το επίσημο πρώτο μέρος της συνάντησης και το δείπνο εργασίας που παρέθεσε η Άνγκελα Μέρκελ- συζητήθηκαν πολύ περισσότερα πέρα από την αναγκαιότητα να σταματήσει η κατρακύλα των διμερών σχέσεων. Και με δεδομένη την επιμονή της καγκελαρίου στις λεπτομέρειες, είναι αυτονόητο ότι αυτά τα πολύ περισσότερα -οι 18 μεταρρυθμίσεις που κουβαλούσε στις αποσκευές της η ελληνική αντιπροσωπεία- συζητήθηκαν αναλυτικά. Κι αν είναι βέβαιο ότι δεν αποφασίστηκε τίποτε οριστικό -άλλωστε, για τις αποφάσεις αρμόδια είναι η Ευρωζώνη, όπως μονότονα θυμίζει κάθε φορά η Μέρκελ και το επισήμανε αυτή τη φορά και ο Τσίπρας-, εξίσου βέβαιο είναι ότι καμία πλευρά δεν έκρινε ότι οι διαφορές θα μείνουν αγεφύρωτες. Στην αντίθετη περίπτωση, τα μέσα ενημέρωσης δεν θα προλάβαιναν τις... διαρροές.
Σημαίνει αυτό ότι άνοιξε ο δρόμος για μια λύση τουλάχιστον στο άμεσο θέμα της εκταμίευσης των δόσεων; Ή, ακόμη πιο πέρα, άνοιξε ο δρόμος για έναν συναινετικό σχεδιασμό της μετά του Ιουνίου εποχής; Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Φαίνεται ότι απλά παραμερίστηκαν κάποια -ελάχιστα- από τα εμπόδια που έβαζε η γερμανική πλευρά, ενώ και η ελληνική πλευρά έστειλε το μήνυμα ότι συζητάει περισσότερα απ' όσα θα ήθελε.
Περιθώρια συμβιβασμού
Μετά τη μίνι σύνοδο κορυφής για την Ελλάδα, με τη συμμετοχή των επικεφαλής των θεσμών και των ηγετών του γαλλογερμανικού άξονα, προ δεκαημέρου, και μετά την επίσκεψη Τσίπρα στο Βερολίνο τη Δευτέρα, οι εταίροι πιστωτές εξακολουθούν να ζητούν από την Αθήνα περικοπές στο Δημόσιο, ιδιωτικοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και στα εργασιακά. Και η Αθήνα εξακολουθεί να επιμένει στις δικές της διαρθρωτικές αλλαγές και στο «όχι» σε υφεσιακά μέτρα.
Η μόνη χειροπιαστή βελτίωση σε σχέση με το θρίλερ των προηγούμενων ημερών είναι ότι και οι δύο πλευρές δείχνουν αποφασισμένες να δουλέψουν για έναν αξιοπρεπή και βιώσιμο συμβιβασμό. Ποια είναι τα περιθώρια αυτού του συμβιβασμού; Θα φανεί όταν από αύριο θα συζητηθεί η λίστα των μεταρρυθμίσεων που ολοκλήρωσε η ελληνική κυβέρνηση στις Βρυξέλλες, πρώτα σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων και μετά υπουργών Οικονομικών.
Κι όποιος πιστεύει ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, για παράδειγμα, θα είναι πιο ευεπίφορος στις προτάσεις από την Αθήνα, σε σχέση με το άμεσο παρελθόν, μάλλον θα βγει γελασμένος. Ωστόσο, μπορεί να αποφασίσει να αποδεχτεί κάποιους υπολογισμούς επί του δημοσιονομικού οφέλους των μεταρρυθμίσεων ως επαρκείς, ακόμη κι αν δεν ικανοποιούν τις δικές του απαιτήσεις, διότι ακόμη το μήνυμα από την καγκελαρία είναι «πρέπει να αποτρέψουμε το ατύχημα». Τουλάχιστον, μέχρι να βεβαιωθούν ότι ο "μουτζούρης" δεν θα μείνει στα χέρια του Βερολίνου...
