Εγώ πάντως το όνειρό μου για την Πόλη το πραγματοποίησα για πρώτη φορά το 1994 με Turkish Airlines, γιατί ήταν πιο φτηνή από την Ολυμπιακή. Με C-130 δεν ονειρεύτηκα ποτέ να πάω ούτε είχα κανένα μεγάλο καημό να πέσω με αλεξίπτωτο στην πλατεία Ταξίμ κι ας με έβαζαν να το τραγουδάω κάποτε σε ένα στρατόπεδο της Τρίπολης. Βλέπεις από τους Πολίτες που στη γειτονιά τους μεγάλωσα άλλα έμαθα και άλλα ένιωσα. Διδάχτηκα την πίκρα αλλά όχι το μίσος για τον προαιώνιο εχθρό. Άκουσα την ιστορία από τα στόματα των ζώντων πρωταγωνιστών της στις αυλές των σπιτιών τους. Δεν περίμενα να πάω φαντάρος για να μάθω τι έγινε τον Σεπτέμβρη του '55 στην Πόλη. Αν είχα μεγαλώσει σε στρατόπεδο, ίσως να είχα κι εγώ άλλα όνειρα για το πρώτο μου ταξίδι στην Πόλη. Και όποιος μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία και στη Φιλαδέλφεια, στη Νέα Σμύρνη και στα προσφυγικά της Αλεξάνδρας καταλαβαίνει τι θέλω να πω. Στην άλλη όχθη δεν με πέρασαν οι ιστορίες τους, αλλά δεν χωράει στο στόμα μου και η λέξη Ισταμπούλ. Τις ίδιες ιστορίες άκουσα κι από τους Αλεξανδρινούς για τη δική τους πατρίδα.
Τις πατρίδες τους, όμως, αφήστε να τις ονειρευτούν αυτοί που τις έχασαν και όχι τα εγγόνια αυτών που κάποτε πετροβολούσαν τους «τουρκόσπορους», τις «παστρικιές» και τους «κουνιστούς». Οι μνήμες δεν τελείωσαν στον «συνωστισμό» του '22. Οι μνήμες είχαν και συνέχεια όταν πέρασαν το Αιγαίο και στοιβάχτηκαν στα παραπήγματα της μητριάς πατρίδας που πήρε μονάχα ό,τι την βόλευε από την προσφυγιά. Τις έκλεψε η μητριά Ελλάς τις μνήμες τους, τις καταχράστηκε, τις παραμόρφωσε και τις φόρεσε γαλόνια στη στολή της που φύλαξε στο σεντούκι για την ημέρα της εκδίκησης. Τις έβαλε στους χάρτες των σχολείων μας. Τις έκανε στίχο, τραγούδι και σύνθημα. «Πάλι με χρόνια με καιρούς...» μας έμαθαν να τραγουδάμε και όχι τα λόγια του Ρήγα που έλεγαν «να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν, και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν». Γιατί, και τον Θούριο επιλεκτικά τον διδαχτήκαμε, και μην τυχόν χαλάσει το όνειρο της Πόλης και της Αγιά Σοφιάς.
Και τώρα ψάχνουμε να βρούμε τι τρέχει στα στρατόπεδα και στις παρελάσεις και δεν ακούμε τα πεζοδρόμια που σιγοντάρουν εδώ και δεκαετίες πως «...πάλι δικά μας θα 'ναι». Και μιας και μιλάμε για μνήμες, φαντάζομαι πως εκεί στη Χ. Τρικούπη κανείς δεν υπηρέτησε επί στρατηγού Ματαφιά. Έτσι;
Πέτρος Κατσάκος
