Η τελετή υποδοχής είχε κάτι το σουρεαλιστικό. Από τη μια πλευρά, στο προαύλιο της καγκελαρίας -του «πλυντηρίου», όπως ονομάζουν κοροϊδευτικά το κτήριο οι Βερολινέζοι- ήταν στημένο το τιμητικό άγημα και η μπάντα, που έπαιξε τους εθνικούς ύμνους των δύο χωρών. Απέναντι ήταν παρατεταγμένοι με κόκκινες σημαίες μερικές εκατοντάδες διαδηλωτές από το κόμμα της Αριστεράς, την Attac και άλλες οργανώσεις, και τραγουδούσαν στα διαλείμματα τη Διεθνή. Κάπου στη μέση, η Μέρκελ με τον Τσίπρα, με τα μάτια στραμμένα στην παρέλαση - και τ' αυτιά στη διαδήλωση.
«Έχω ξαναδεί διαδηλώσεις απέναντι από την καγκελαρία όταν παιανίζει η μπάντα. Αυτό που δεν έχω δει όλα τα χρόνια που καλύπτω επίσημες επισκέψεις είναι να σταματάει η συνοδεία, να βγαίνει ένας πρωθυπουργός, να χαιρετά τους διαδηλωτές και να συνεχίζει» έλεγε ένας Γερμανός συνάδελφος όσο περιμέναμε να ξεκινήσει η συνέντευξη Τύπου. «Κι εγώ δεν έχω ξαναδεί να γίνεται τέτοιος χαμός, τόσες κάμερες μαζεμένες έχω να δω από το βράδυ των ομοσπονδιακών εκλογών» προσέθετε η αρχισυντάκτρια του δεύτερου προγράμματος της γερμανικής τηλεόρασης (ZDF).
Γιατί τέτοιος χαμός; Για πολλούς λόγους. Επειδή αυτή τη στιγμή τίποτε δεν πουλάει στη Γερμανία όσο ο Τσίπρας. Επειδή από μέρες στήνεται το θρίλερ για το πότε θα ξεμείνει η Ελλάδα από λεφτά -τη Μεγάλη Παρασκευή των Καθολικών ή των Ορθόδοξων; Επειδή το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων διχάζει και συγκινεί τη Γερμανία. Επειδή η κόντρα Βορρά - Νότου και η ατάκα ότι η Γερμανία χρησιμοποιεί το ευρώ σαν τις «τεθωρακισμένες μεραρχίες του παρελθόντος», όπως έγραφε το προχθεσινό "Spiegel" εμφανίστηκαν στη δημόσια συζήτηση. Επειδή, επειδή, επειδή...
Αυτό που πάντως βγήκε από την κοινή συνέντευξη Τύπου Μέρκελ - Τσίπρα ήταν ότι και οι δύο θέλουν να φτιάξει το κλίμα, χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούν σε πολλά.
