ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΤΣΙΓΚΟΥΛΗ
Η πανταχόθεν εχθρική επίθεση για ούτε μιας εβδομάδας περίοδο χάριτος στη νέα κυβέρνηση έφερε στον νου μου τις σκέψεις, τους φόβους και τους προβληματισμούς ενός φίλου μας, που χάθηκε λίγες μέρες μετά τις εκλογές του 2012.
Φοβάμαι ότι θα νικήσουμε, ότι θα κυβερνήσουμε, έλεγε βλέποντας με συγκίνηση την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, που γι' αυτόν θα ήταν και μια νίκη ειρηνικής εκδίκησης στους επί 65 χρόνια διώκτες και καταπιεστές, με φυλακή, εξορίες, διώξεις επαγγελματικές, όπως και για τόσες χιλιάδες περιπτώσεις ορφανεμένων οικογενειών του γαλαξία της Αριστεράς.
Όμως δεν έζησε να χαρεί τη νίκη και να επαληθευτούν μέχρι στιγμής αρκετοί απ' τους φόβους του για τη δύσκολη στροφή και πορεία των εξελίξεων της χώρας, ανάμεσα σε συμπληγάδες από αδίστακτα ισχυρά μέσα επιβολής της δύναμη του ισχυροτέρου και τον εξευτελισμό της πραγματικής δημοκρατίας.
Από τη μια ο τραπεζοκρατούμενος ολοκληρωτισμός με τις εγχώριες και ευρωπαϊκές διαπλεκόμενες πολιτικές ορντινάντσες του, και απ' την άλλη η οργισμένη βιασύνη της κοινωνίας, με τη συγκρουσιακή λογική ανάμεσα σε βολεμένους κι απόκληρους, εύκολη πελατεία των διχαστικών ΜΜΕ και με λάβαρό τους το μοιρολατρικό φιλοσόφημα πως τίποτα δεν αλλάζει και πως όλοι είναι ίδιοι.
Δεν θα μπορέσουν ποτέ ν' ανεχθούν μια επιτυχημένη κυβέρνηση της Αριστεράς, έλεγε ο φίλος, θα ήταν σαν να τελειώνει νικητής το δράμα του ο αιματοβαμμένος αριστερός Σίσυφος και να διαψεύδεται ο μύθος.
Εκείνο που συμπλήρωνε τους φόβους και τις ανησυχίες του για την επιβίωση της αριστερής κυβέρνησης ήταν και οι εσω-αριστερές δυσκολίες αλλαγής συμπεριφοράς και προσαρμογής στη νέα κυβερνησιμότητα. Άντε τώρα, έλεγε με θλιμμένο μειδίαμα, να γίνουμε εμείς οι πεισματάρηδες αριστεροί, μια ζωή αντιεξουσιαστές, φιλοκυβερνητικοί προπαγανδιστές... Θα μοιάζει με επικίνδυνη διαστροφή.
Τα εσωτερικά της Αριστεράς θα είναι ένα άλλο ναρκοπέδιο, ένα διαρκές βαρομετρικό χαμηλό μελαγχολίας και εκνευρισμού, στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας, αλλά με την αθέατη συνοδεία του μικροκομματικού οφέλους και αλληλοεξυπηρετήσεων.
Φαινόμενα όπως οι ασυντόνιστες δηλώσεις επί δηλώσεων, τα καμώματα των αγωνιστών -συμβόλων- ο Θεός, αν υπάρχει, έλεγε, να μας φυλάει από αγωνιστές -σύμβολα, που νομίζουν ότι απ'αυτούς ξεκινάει η Αριστερά και με αυτούς τελειώνει, έχοντας συνάμα καρπωθεί τους αγώνες τους ποικιλότροπα, ασεβείς γενικά και με αχαλίνωτη ματαιοδοξία απέναντι στους χιλιάδες ανώνυμους και ανιδιοτελείς μάρτυρες της Αριστεράς, νεκρούς ή ζωντανούς- είναι ο σκώρος που κατατρώει το υφάδι της Αριστεράς.
Κάτι ανάλογο έλεγε και για το ΚΚΕ, αφού για χρόνια το είχε υπηρετήσει σαν ιεραπόστολος. Το κόμμα αυτό, διαχρονικά όπως και σήμερα, είχε και θα έχει σταθερό ραντεβού με το λάθος σε κρίσιμες πολιτικές επιλογές. Γι' αυτό και μετά από κάποιο συνέδριο, η νέα ηγεσία του θα χαρακτήριζε την προηγούμενη λαθεμένη και σχεδόν προδοτική. Μην ξεχνάτε, έλεγε ο φίλος μας, πως από κάποιους υπερ-επαναστάτες, αναρχικούς και δογματικούς τού «όλα ή τίποτα», χάθηκε η επανάσταση στην Ισπανία, στη Χιλή και συνέβαλαν ακόμα και στον θάνατο του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία.
Πίστευε όμως, παρά τις φοβίες του, πως αρκετά απ' αυτά θα τα διορθώσει η σκληρή πραγματικότητα που θα επιβάλουν οι αντίπαλοι πολιορκητές της Αριστεράς και σίγουρα θα έμενε έκπληκτος αν μάθαινε ότι οι πιο ένθερμοι, καρτερικοί και μαχητικοί υποστηρικτές της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν οι χιλιάδες λεγόμενοι μικροαστοί ψηφοφόροι, που τόσο τους ειρωνευόμασταν κάποτε...
Πάντως, ό,τι και να γίνει από δω και πέρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε με οδυνηρούς συμβιβασμούς, είτε με ρήξη, θα απαντούσα στον φίλο μας, αν ζούσε, ότι μια χαραμάδα του διαφορετικού άνοιξε και μοιάζει σαν διέξοδος στα φουσκωμένα νερά της οργής του κόσμου, κόντρα στο νέο πείραμα σκλαβιάς των ευρωπαϊκών λαών. Και δεν είναι λίγο η άρνηση στην υποταγή να ξεκινάει απ' την Ελλάδα που κάποτε δώρισε σ' όλους αυτούς την όμορφη Ευρώπη, κόρη του Αγήνορος και της Τηλεφάσης...
