Της Κατερίνας Μπρέγιαννη
Ένα μήνα η κυβέρνηση της Αριστεράς. Δεν είναι εύκολος ο δρόμος προειδοποιούσε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Το διαπιστώσαμε όλοι μαζί, ήδη, όταν αγωνιούσε όλη η Ελλάδα για την έκβαση του Eurogroup. Δεν ακούστηκαν φωνές εξ αριστερών τότε για εναντίωση και ρήξη. Όλοι γνώριζαν τι σήμαινε και κανείς δεν ήθελε το βάρος αυτής της ευθύνης. Καμάρωσαν τα όχι της κυβέρνησης δια της αντιπροσωπείας και του εκπροσώπου της υπ. Οικονομικών και όλοι ένιωσαν εθνικά υπερήφανοι για την αποφυγή της καλοστημένης παγίδας απειλής παγώματος της ρευστότητας και ενός επαπειλούμενου Grexit. Μόλις μια εβδομάδα πριν…
Μια εβδομάδα μετά αδυσώπητος ο πέλεκυς της κριτικής κατακεραυνώνει τη συμφωνία για την επέκταση της Δανειακής Σύμβασης που επετεύχθη, ως νέο Μνημόνιο, παρόλο που δεν είναι και ας είχε ήδη από το 2012 ξεκαθαρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ως τακτική απαγκίστρωσης της χώρας από το Μνημόνιο και τον αιώνιο δανεισμό, το διαχωρισμό του Μνημονίου από τη δανειακή σύμβαση, κάτι που επετεύχθη. Όλα βέβαια φαντάζουν το ίδιο, στον παραμορφωτικό τηλεοπτικό φακό της πολιτικής καθημερινότητας και σκοπιμότητας.
- Θεσμοί = Υπαλληλίσκοι της Τρόικα
- Μνημόνιο = Δανειακή σύμβαση
- Λίστα μεταρρυθμίσεων Γ. Βαρουφάκη
(πρόγραμμα Θεσσαλονίκης) = e-mail Χαρδούβελη.
Και από τη μια μέρα στην άλλη, μια νίκη προσπαθεί να εγγραφεί στο συλλογικό τηλεοπτικό ασυνείδητο με την παρέμβαση των ΜΜΕ, σε πανάκριβη ήττα.
Μια συμφωνία όμως είναι μια συμφωνία. Προϋποθέτει δηλαδή δύο μέρη που υποχωρούν σε σημεία αμφότεροι, αλλιώς δεν υπάρχει συμφωνία. Δεν είναι αυτό που θέλαμε; Ή δεν είναι αρκετό; Ενδεχομένως. Είναι θέμα οπτικής και θέμα κριτικής που όλοι έχουν δικαίωμα, σαφώς να εξασκούν. Κεκτημένο και καθημερινότητα της Αριστεράς και της Δημοκρατίας. Όμως υπάρχουν δύο ζητήματα που εκπίπτουν της θεμιτής άσκησης των παραπάνω δικαιωμάτων μας: η κακόβουλη κριτική και ο πολιτικός φιλοτομαρισμός.
«Ποιος ωφελείται; Ποιος κερδίζει;»
Ποιος κερδίζει και ποιος ωφελείται λοιπόν από την αντιπολιτευτική γραμμή, «όλοι τα ίδια είναι»;
Ο λαός που επένδυσε την ελπίδα του στην Αριστερά; Όχι βέβαια.
Η κυβέρνηση όχι. Η αντιπολίτευση ναι.
Ο λαός όχι. Οι δανειστές ναι.
Η ελπίδα όχι. Τα Μνημόνια, η λιτότητα και ο νεοφιλελευθερισμός, ναι.
Απόλυτα κερδισμένοι είναι: α) η Ν.Δ. με τον αρχηγό τον κ. Σαμαρά, β) το ΚΚΕ και γ) η Χ.Α.
Η Ν.Δ. επιχαίρει καθώς η πολιτική παγίδα που έστησε στον ΣΥΡΙΖΑ, βάζοντας ασφυκτικά χρονικά πλαίσια με την βοήθεια βέβαια της ακραίας δεξιάς νεοφιλελεύθερης γερμανικής ηγεσίας, φαίνεται να αποδίδει στριμώχνοντας τον ώστε να μην μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και να αποδειχθεί αφερέγγυος στα μάτια των ψηφοφόρων, επενδύοντας έτσι στην «αριστερή παρένθεση» που θα ανοίξει το δρόμο για ένα «τρίτο σκληρό Μνημόνιο».
Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για αυτό, από τον απόλυτο εκφραστή της ακραίας δεξιάς ρητορικής της Ν.Δ. Άδωνη Γεωργιάδη όπου σε κάθε ευκαιρία αναπτύσσει πλήρως τη λογική της αριστερής παρένθεσης βάλλοντας παράλληλα κατά του ελληνικού λαού (video) που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ!
Ο κ. Σαμαράς μπροστά στην σκληρή εσωκομματική κριτική που καλείται να αντιμετωπίσει ιδιαίτερα από τα κεντροδεξιά στελέχη, στη ερχόμενη συνεδρίαση της Κ.Ο. αποκτά ένα επιχείρημα επιβεβαίωσης της πολιτικής του δηλαδή, ότι η ακραία δεξιά πολιτική γραμμή ήταν ορθή, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν προσκόμισε κάτι καλύτερο, αλλά πολύ χειρότερο από το mail Χαρδούβελη. Πόσο μάλλον τώρα που από τα αντιπολιτευτικά έδρανα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα, να παραδεχθούν την ύπαρξη του που προεκλογικά προσποιούνταν ότι δεν υπάρχει.
Χρεώνοντας με «κωλοτούμπα» τον ΣΥΡΙΖΑ, προσβλέπουν στην άμεση διάσπαση της συνοχής της κυβέρνησης και την καλλιέργεια κλίματος ασυνέπειας, ώστε να δημιουργηθεί σχάση μεταξύ της κυβέρνησης και της κοινωνίας που κατά ένα συντριπτικό ποσοστό (81%) μετεκλογικά, την επικροτεί.
Έτσι η παγίδα της «κωλοτούμπας» και του «μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ» ανοίγει το δρόμο για να έρθει η Ν.Δ. και πάλι στο προσκήνιο κρατώντας ζωντανό το σενάριο της αριστερής παρένθεσης.
Το ΚΚΕ από την άλλη, σήκωσε περήφανα αντιμνημονιακή παντιέρα, σε μια άνευ προηγουμένων επίθεση που αμφιβάλλω αν θυμάται κανείς αντίστοιχη πριν ακόμα αναλάβει καλά καλά η νέα κυβέρνηση. Έτσι συμπαρατασσόμενο με την ακραία ηγεσία της Ν.Δ., εγκαλεί τον ΣΥΡΙΖΑ για κωλοτούμπες, τον ταυτίζει απόλυτα με τον κ. Σαμαρά και τον Γ. Παπανδρέου ενώ προσπαθεί να τον «στριμώξει» στο κοινοβούλιο με δύο τρόπους: α) απαιτώντας να έρθει προς ψήφιση η παράταση της δανειακής σύμβασης, β) η ακύρωση του Μνημονίου με ένα νόμο. Ευελπιστεί έτσι στο «ψάρεμα» αριστερών απογοητευμένων (πότε πρόλαβαν;) συμπολιτών.
Η Χ.Α. επίσης μπορεί να τρίβει τα χέρια της γιατί θα παίξει καθαρά το παιχνίδι του συνεπούς αντιμνημονιακού κόμματος και μάλιστα αποκαθαρμένο πολιτικά από ποινικές και καθαγιασμένη από πολιτικές ευθύνες. Μετά την κρίση του δικαστηρίου θα προτιμήσει να ποντάρει ενδεχομένως σε μια ψευδεπίγραφη θεσμικότητα.
Τα κανάλια εξυφαίνουν τη δική τους επικοινωνιακή παγίδα σε μια συνέργεια πανηγυρική στο παιχνίδι της αντιπολίτευσης, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι θα κληθούν να πληρώσουν για πρώτη φορά για τις άδειες που παράνομα διαθέτουν, διαφεύγοντας δισεκατομμυρίων εις βάρος του ελληνικού Δημοσίου.
Η λέξη που αναγεννήθηκε στο πολιτικό τηλεπαιχνίδι των ενημερωτικών και κεντρικών δελτίων των καναλιών είναι η ασάφεια. Εύλογο το ερώτημα που τίθεται ειδικά στους μεγαλοδημοσιογράφους των καναλιών, που ασκούνται καθημερινά, στην υπερχρησία της: Προτιμότερη η σαφήνεια των mail Χαρδούβελη, όπου ξεκάθαρα δεχόμασταν να κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, ή τώρα που πάει πέρασε, «αυτά ανήκουν στο παρελθόν» όπως ειπώθηκε σήμερα ενός εξ αυτών, οπότε δεν χρειάζεται να τα θυμόμαστε;
Ενδεικτικά, ο ΣΚΑΙ προμοτάριζε την συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Σύνταγμα και ο ΑΝΤ1 είχε τον Δημ. Κουτσούμπα all exclusive το πρωί της Πέμπτης, ωσάν να πρόκειται για υπουργό της κυβέρνησης. Θυμάται κανείς διαδήλωση που υποστηρίχθηκε ανοικτά ποτέ ξανά από τα ΜΜΕ και μάλιστα σε πρωινή και βραδυνή μεγάλης ακροαματικότητας ζώνη;
Τέλος ένα ερώτημα αθέλητα πλανάται…
Βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που χωράνε σε όλα αυτά;
Γιατί πριν ακόμα κληθούν να κυβερνήσουν προεξόφλησαν την ήττα της κυβέρνησης και τρέχουν να σωθούν κάνοντας αγώνες ατομικής πολιτικής καθαρότητας και αριστεροσύνης λες και όλοι οι υπόλοιποι είναι δεξιοί, πουλημένοι και προδότες, ξαφνικά. Δεν το λες και πολιτική εντιμότητα αυτό αντίθετα αγωνία για προσωπική προβολή φανερώνει. Επιπλέον, η Αριστερά βασίζεται στη συλλογικότητα, χωρίς αυτή δεν υπάρχει. Αυτή είναι η δύναμή της, η σύνθεση των απόψεων και η συλλογική δράση. Φωνές βοώντων στα κανάλια δεν απηχούν ωριμότητα και πολιτική συνείδηση, ανάλογη των περιστάσεων.
Ας συλλογιστούν λίγο παραπάνω την επόμενη φορά που θα περνοδιαβαίνουν στα ΜΜΕ, οι κυβερνητικοί βουλευτές, στελέχη και υπουργοί, ποιον εκπροσωπούν και για ποιο λόγο.
Άλλωστε την τελευταία λέξη πάντα, την έχει ο λαός και το απέδειξε περίτρανα στις 25 Γενάρη.
Η πραγμάτωση της ελπίδας που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπόθεση όλων και αυτοί, οι όλοι, αν χρειαστεί και φωνή έχουν και μιλούν όταν η ώρα έρθει…
