Του ΚΛΕΑΡΧΟΥ ΤΣΑΟΥΣΙΔΗ
Κλείνοντας μήνα από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, πολιτική εξέλιξη με σχεδόν πρωτοφανή παγκόσμια εμβέλεια, έχω αρχίσει να νιώθω περίεργα.
Να εξηγήσω πρώτα γιατί θεωρώ παγκόσμιας εμβέλειας και πρωτοφανή την εκλογική νίκη: ναι, υπήρξαν, προπολεμικά, θετικά για την Αριστερά εκλογικά αποτελέσματα στη Γαλλία, την Ισπανία αλλά και μεταπολεμικά στη Χιλή, αλλά δεν άντεξαν ούτε τον ελάχιστο πολιτικό χρόνο. Άλλο θέμα τα όσα εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια σε κάμποσες λατινοαμερικάνικες χώρες που απελευθερώνουν «κρυφές» ώς τα τώρα πολιτικές δυνάμεις (κορυφαία ίσως ο στρατός των Ζαπατίστα για την Εθνική Απελευθέρωση της πολιτείας Τσιάπας του Μεξικού).
Η γενικότερη άνοδος στην εξουσία φιλολαϊκών πολιτικών στη Λατινική Αμερική δεν αφορά παραδοσιακά αριστερά ριζοσπαστικά κόμματα, αλλά περισσότερο εθνικοαπελευθερωτικού τύπου κινήματα, με ποικίλες φυσιογνωμίες και συμμαχίες (Βενεζουέλα, Βολιβία, Ισημερινός, Ουρουγουάη κ.ά.).
Η ανάδειξη -μέσα σε ένα πολιτικό περιβάλλον αστικής δημοκρατίας- ενός ευρωπαϊκού ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος σε πρώτη δύναμη, και μάλιστα κυβερνητική, είναι εν ολίγοις κάτι που αιφνιδίασε, πανικόβαλε, τρέλανε όχι μόνο τους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ (είδαν περίπου τον... δεκαπλασιασμό της εκλογικής του δύναμης σε 6 χρόνια), αλλά και στελέχη της πάσης φύσεως Αριστεράς, παλαιά ή και νεότερα.
Και η πίτα σωστή...
Διότι, πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την ξεκάθαρη ενθουσιώδη υποδοχή από στελέχη, μέλη, οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ του φαινόμενου της αποδοχής των κυβερνητικών κινήσεων από το 75-80% της κοινωνίας και της ταυτόχρονης απόρριψης από κάποιους, με απαξιωτικά σχόλια μάλιστα, της ανάδειξης, π.χ., του κ. Παυλόπουλου στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα;
Αυτή η κοινωνική αποδοχή είναι νομοτέλεια, υποχρεωτική προσαρμογή, κομματικό καθήκον; Δηλαδή, αυτός που δηλώνει εθνικά υπερήφανος και προστίθεται στους 8 από τους 10 συμπαρατασσόμενους Έλληνες πρέπει να βγάλει κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ; Έτσι βλέπουν κάποιοι το εθνικό κοινωνικό μέτωπο; Όταν προεκλογικά ο πρόεδρος Τσίπρας τόνιζε συνεχώς την ανάγκη να έχουμε την κοινωνία δίπλα, στους δρόμους και στις πλατείες, όταν επισήμανε την ανάγκη τής στήριξης από μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και όχι απλώς από μια εκλογική σχετική πλειοψηφία (ένας στους τρεις), τι εννοούσε;
Αντιλαμβάνομαι ότι η προσέγγισή μου είναι χοντρική, αλλά πώς αλλιώς να γίνει; Είναι δυνατό να ανάγεται σε μείζον θέμα η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας -με τις ανύπαρκτες αρμοδιότητες- και όχι η ανθρωπιστική κρίση; Πού κολλάει -για παράδειγμα και με όλη μου τη συμπάθεια- η επίκληση των «λόγων συνείδησης και πολιτικής παράδοσης»; Αυτόματα δεν προκύπτει ότι όσοι ψήφισαν τον κ. Παυλόπουλο «κούρεψαν» τη συνείδηση ή την πολιτική τους παράδοση;
Υποκύπτω στον πειρασμό για τσιτάτο: «Να γιατί είναι αυταπάτη, αντίθετη στα διδάγματα της Ιστορίας, να θέλουμε να ορίσουμε μια για πάντα την επαναστατική γραμμή της σοσιαλιστικής πάλης και να προφυλάξουμε -για πάντα- το εργατικό κίνημα από κάθε οπορτουνίστικη παρέκκλιση»*.
Αυτά τα «θέλω» μας
Φοβούμαι ότι τα κατάλοιπα διάφορων -ισμών (τα υπηρέτησα κι εγώ) έχουν αφήσει φύτρες μέσα μας, ειδικά σ' όσους στην Αριστερά ομνύουμε και όχι στα πρασινογάλαζα νεφελώματα. Κι αυτό το θεωρώ μεν πλούτο, πολιτικό πλεονέκτημα, πολιτική κατάκτηση και παράδοση, αρκεί να μπορούμε να ιεραρχήσουμε επιτέλους τα «θέλω» μας.
Για να μην παρεξηγηθώ: τιμώ και θα αγωνίζομαι πάντα για να λέει χωρίς «παράσιτα» την άποψή του ο Μανώλης Γλέζος. Αυτό το κέρδισε με τη λεβεντιά, τους αγώνες, τα ατέλειωτα βράδια στο κελί των μελλοθάνατων. Λυπούμαι που δεν μπορώ να πω το ίδιο για τον έτερο γίγαντα που κάποτε μας ξεσήκωνε στα 17 μας, αλλά κάποιες κινήσεις του ούτε σε nein παρέπεμπαν το '74 ούτε σε εξάρσεις άλλου τύπου το '90.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έλλειμμα αντιπροσώπευσης μέσα στην κοινωνία. Τα στελέχη μας υποεκπροσωπούν το ένα τρίτο των Ελλήνων πολιτών που ψήφισαν το κόμμα στις 25 του Ιανουαρίου του '15. Είναι ερμηνεύσιμο το γεγονός, αλλά πρέπει ταχύτατα αυτό το κενό να καλυφθεί με κομματικές διαδικασίες χωρίς να ακουμπούν την κυβερνητική λειτουργία.
Να ξαναδούμε πράγματα και διαδικασίες. Με ανοιχτή καρδιά και μέσα στο κόμμα των μελών. Τα άλλα τα ξεπέρασε η ίδια η κοινωνία που μας σπρώχνει κι εμείς ακόμη βολοδέρνουμε.
Αλλιώς, ιδού τ' αλώνια των νέων αγώνων! Τα ανακάλυψε μετά πέντε χρόνια ακροδεξιάς εξουσίας το ΚΚΕ...
* Ρόζα Λούξεμπουργκ, Όλα τα Έργα, τόμος Α', μετ. Α. Στίνα, εκδ. Υδροχόος, Αθήνα 1972, σελ. 63.
