ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Η χώρα γύρισε σελίδα και, όπως πάντα συμβαίνει με τα ξεκινήματα, αυτή η σελίδα μάλλον θα αποδειχθεί η δυσκολότερη όλων. Χωρίς υφεσιακά μέτρα και e-mails, χωρίς τρόικα και Μνημόνια, οι Έλληνες πολίτες μπορούν από την Παρασκευή το βράδυ να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, που δεν θα έρθει άκοπα πάντως.
Ενώ αποδείχτηκε αυτό που εδώ και μήνες διατύπωνε μονότονα ο ΣΥΡΙΖΑ: ότι διαπραγμάτευση δεν είχε γίνει ώς τώρα και δεν θα μπορούσε τελικά να είχε γίνει από εκείνους που πολιτικά είναι προσκολλημένοι με το Βερολίνο, από τα κόμματα εκείνα (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ) που είναι συνδεδεμένα με τα μαύρα ταμεία της Siemens... Διαπραγμάτευση μπορούσε / μπορεί να γίνει μόνο από μία κυβέρνηση για την οποία η λαϊκή εντολή που της έχει δοθεί είναι κόκκινη γραμμή.
Ή, όπως με έμφαση έλεγαν στελέχη της νέας κυβέρνησης, «διαπραγμάτευση είναι να δίνεις μάχες χωρίς να κάνεις πίσω από τη λαϊκή εντολή. Αποδεικνύεται ότι διαπραγμάτευση μπορούσε να γίνει όλα αυτά τα χρόνια και η Ελλάδα ούτε απομονωμένη είναι, ούτε στα βράχια οδηγείται, ούτε συνεχίζει με Μνημόνια».
Οι προσπάθειες της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας για μια Ευρώπη περισσότερο συνεκτική και αλληλέγγυα αγκαλιάστηκαν από πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες, την ώρα που ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επέλεγε την όξυνση και, ως εκ τούτου, την απομόνωση. Η διαβεβαίωση του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ -στην τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα- ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για την Ελλάδα ήταν η πλέον χαρακτηριστική. Ο Γάλλος Πρόεδρος πίεσε και αυτός, όπως και άλλοι ηγέτες, για λύση στο προχθεσινό Eurogroup, με τη διαφορά ότι ο Φρ. Ολάντ είχε την ευκαιρία να συζητήσει το θέμα με την Άνγκελα Μέρκελ λίγες ώρες πριν την έναρξη της συνόδου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.
Από κοντά και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που χαρακτήριζε την επιστολή Βαρουφάκη ως ένα πρώτο θετικό σημάδι. Σημαντικός ο ρόλος και της Ιταλίας, με τον υπουργό Οικονομικών Πιέρ Κάρλο Παντοάν να δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι η χώρα του στηρίζει το ελληνικό αίτημα. Σταθεροί σύμμαχοι της Αθήνας αποδείχθηκαν επίσης η Λευκωσία και η Βιέννη.
Αποδείχθηκε, έτσι, ότι οι Αλ. Τσίπρας, Γ. Δραγασάκης, Γ. Βαρουφάκης στις επαφές (εκ του σύνεγγυς ή εκ του μακρόθεν) που είχαν με ομολόγους τους πέτυχαν να σπάσουν το τείχος δυσπιστίας που περιέβαλλε την ελληνική υπόθεση. Και να πείσουν ότι η μοίρα είναι κοινή...
Και στους «σκληρούς» του Βερολίνου ποιοι απέμειναν; Κάποιες χώρες που είναι ιστορικά συνδεδεμένες με τον Γερμανικό Άξονα (π.χ. Βαλτική) αλλά και κάποιες χώρες του Νότου (Ισπανία, Πορτογαλία) που είχαν κάθε λόγο να κοπεί από την πρώτη στιγμή το επικίνδυνο παράδειγμα μιας άλλης χώρας, μιας άλλης κυβέρνησης. Πόσο μάλλον που, στην περίπτωση του Μαριάνο Ραχόι, το Podemos είναι προ των πυλών...
Εντός της Γερμανίας...
Αλλά όμως, ο Β. Σόιμπλε είδε τα 24ωρα πριν το Eurogroup να απομονώνεται και στην ίδια του τη χώρα: οι δεξιοί της Βαυαρίας μόνοι σύμμαχοί του και απέναντί του, ο σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ («δεν μπορούμε να κλείνουμε την πόρτα των συνομιλιών με τους Έλληνες»), οι Γερμανοί «Πράσινοι» και, ασφαλώς, το Linke, το οποίο δια του συμπροέδρου του Μπερντ Ρίξινγκερ απευθύνθηκε στην κοινή γνώμη της πατρίδας του, προειδοποιώντας ότι η γερμανική κυβέρνηση θέλει να ταπεινώσει την αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας. Με ολέθρια αποτελέσματα για την ήπειρο στην περίπτωση που υπερίσχυαν την Παρασκευή οι εμμονές Σόιμπλε...
Οι πρώτες ρωγμές στη Γερμανία είχαν γίνει ευδιάκριτες, με την καγκελάριο να υποχρεώνεται κατ' ουσίαν -και αυτό πρώτη φορά συνέβαινε- να καλύψει πολιτικά τον υπουργό της...
