Από το 2009, και για έξι ολόκληρα χρόνια, κατατρομοκρατείται ετούτος ο λαός. Ότι, αν δεν κάτσει στ' αυγά του, αν σηκώσει κεφάλι, φίδι που τον έφαγε. Ιδιαίτερα από τον Μάιο του 2010, στις ατέλειωτες μνημονιακές μας ημέρες, η τρομοκρατία εξελίχθηκε σε επιστήμη. Παραέπεσε όμως βαριά η δοσολογία. Κι έτσι ο λαός ανέπτυξε αντισώματα απέναντι στον φόβο. Και την έκανε...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Ίσως είναι αυτή ακριβώς η μεγάλη εγγύηση για το μέλλον. Ότι ο ελληνικός λαός έπαψε να φοβάται. Και ότι, ως εκ τούτου, θα πρέπει να το σκεφτεί δυο και τρεις φορές, όποιος τολμήσει να επιχειρήσει και πάλι τον εκφοβισμό του. Με μπαμπούλες, με τέρατα, με μάγισσες και με φαντάσματα. Θα σπάσει τα μούτρα του, όπως καλή ώρα. Και όχι βεβαίως ότι ο λαός δεν διατηρεί και σήμερα ερωτηματικά και ενστάσεις και ανησυχίες για το μέλλον του, αλίμονο. Πρόκειται όμως για εύλογες, για υγιείς ανησυχίες. Όχι για αρρωστημένες φοβίες μεταφυσικών διαστάσεων.
Αν γινόταν σήμερα μια μεγάλη πανελλαδική δημοσκόπηση, δεν αποκλείεται η υπεροχή του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα να ήταν σαρωτική. Και όχι, ασφαλώς, επειδή μετεστράφησαν, επειδή «είδαν το φως το αληθινό» και οι υπόλοιποι, οι έως χθες δύσπιστοι απέναντι στην Αριστερά συμπολίτες μας. Αλλά επειδή, προφανώς, διευρύνθηκε η ευμενής αναμονή από τη νέα κυβέρνηση. Δεν θα κινδύνευε να πέσει πολύ έξω όποιος ισχυριζόταν πως ο Αλέξης Τσίπρας εξασφαλίζει σήμερα «ψήφο ανοχής» από τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Ψήφο ανοχής, με όση κριτική, με όσες επιφυλάξεις. Για πόσο θα την διατηρήσει, ή αν κιόλας θα κατορθώσει να τη μετατρέψει σε «ψήφο εμπιστοσύνης», είναι ένα ερώτημα. Η απάντηση στο οποίο εξαρτάται προπάντων από τον ίδιον. Καθώς, μάλιστα, μετά τους πρώτους, τους ευοίωνους συμβολισμούς, μετά και τα αναγκαία πρώτα θεσμικά βήματα, τώρα ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα...
Ο λαός συμμέτοχος
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το κύριο μέτωπο της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι, σήμερα, εκείνο απέναντι στους δανειστές. Εκεί θα κριθούν όλα. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο μέτωπο, εσωτερικό, μεγάλης επίσης σημασίας. Ιδιαίτερης μάλιστα ευαισθησίας και σοβαρής διακινδύνευσης. Μέτωπο το οποίο έχει να κάνει με τις προσδοκίες του λαού. Τις πολλές, τις μεγάλες, τις υπερβολικές ίσως προσδοκίες. Ενός λαού σκληρά δοκιμαζόμενου, κυριολεκτικά καθημαγμένου. Ο οποίος περιμένει από τον Τσίπρα πολλά, αν όχι τα πάντα. Ενός λαού που, στην κυριολεξία, περιμένει από την Αριστερά τη σωτηρία του. Καθώς έχουν στην εντέλεια εξαντληθεί οι αντοχές του. Ε, λοιπόν, αυτός ο λαός μπορεί πολύ εύκολα (και πολύ γρήγορα) να απογοητευτεί. Κι αυτό δεν θα πρέπει να συμβεί επ' ουδενί. Όχι τόσο για τον Τσίπρα ή για την Αριστερά, αλλά για τον ίδιο τον λαό. Ο οποίος δεν έχει περιθώρια για άλλες απογοητεύσεις. Και, επιτέλους, δεν του αξίζουν.
Είναι γι' αυτό που η κυβέρνηση της Αριστεράς χρωστάει να δώσει τώρα τα πρώτα σοβαρά δείγματα γραφής. Τώρα, αμέσως. Δείγματα γραφής «υψηλής πολιτικής», από κείνα που εξαρτώνται αποκλειστικά από την ίδια. Που δεν έχουν να κάνουν με τους εταίρους και με τις απαιτήσεις τους. Δείγματα γραφής που αφορούν τους θεσμούς, τα δικαιώματα, τη διαφάνεια, τους μετανάστες, τις εργασιακές σχέσεις, τα ζητήματα κράτους - Εκκλησίας, τις τομές στα Σώματα Ασφαλείας, τις σχέσεις με τα εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας. Όλα αυτά που αποτέλεσαν, για χρόνια, τον βασικό κορμό της σχολής σκέψης της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Κι ακόμη την κυβερνητική αποφασιστικότητα για άμεση εφαρμογή των πρώτων μέτρων ανακούφισης του πολίτη. Αυτών που συγκροτούν το λεγόμενο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Και στ' όνομα του οποίου εξάλλου κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές.
Ας το επαναλάβουμε. Τώρα είναι η ώρα για τις μεγάλες, τις «δύσκολες» θεσμικές τομές. Τώρα, οπότε μπορούν όλ' αυτά να «απορροφηθούν» πολύ ευκολότερα από την κοινωνία. Τώρα, οπότε ο Τσίπρας έχει «την προίκα αφάγωτη».
Το μεγάλο, ωστόσο, στοίχημα για τη νέα κυβέρνηση, και εν όψει των δύσκολων διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, είναι κατά πόσο θα κατορθώσει να καταστήσει τον λαό συμμέτοχο στην προσπάθεια. Κάτι που, εξάλλου, αποτελεί διακηρυγμένη, από παλιά, πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Φιλοδοξία η οποία, σε πρώτο επίπεδο, μπορεί να εξασφαλιστεί διά της διαρκούς ενημέρωσης των πολιτών επί των εξελίξεων σε όλα τα επίπεδα. Έτσι ώστε ο λαός να γνωρίζει, την κάθε στιγμή, προθέσεις, σχεδιασμούς, στόχους, βήματα, εμπόδια, παγίδες, δυσκολίες. Δεν θα ήταν, ας πούμε, διόλου άσχημα, αντιθέτως, αν ο πρωθυπουργός καθιέρωνε την ανά μήνα επικοινωνία του με τον λαό σε εθνικό δίκτυο. Όπου θα εξηγεί τα πάντα. Ειλικρινά, καθαρά και ξάστερα.
Μονάχα να κερδίσει έχει η κυβέρνηση της Αριστεράς, κρατώντας τον λαό διαρκώς ενήμερο, κοινωνό και συμμέτοχο. Και, στο κάτω-κάτω, είναι κάτι που η Αριστερά το χρωστάει στον λαό...
