Ιστορική η σημερινή ημέρα. Την ημερομηνία αυτή, τη σημερινή, δεν πρόκειται να την ξεχάσουμε εύκολα. Καθώς, απ' ό,τι όλα δείχνουν, θα είναι η πρώτη φορά από συστάσεως του ελληνικού κράτους που, με τη λαϊκή ψήφο, ένα κόμμα της Αριστεράς θα αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Η πρώτη φορά στην Ιστορία που η Αριστερά θα δοκιμαστεί σε κυβερνητικές ευθύνες. Κι ας θέλει ακόμη πάρα πολύ δρόμο, και πολύ αγώνα, για να κατακτήσει και την εξουσία...
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Τα πάντα δοκίμασε το «σύστημα» προκειμένου να ανακόψει τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ και ν' αποτρέψει τη νίκη του. Όλα του τα όπλα τα έθεσε σε ενέργεια. Κι αν διαθέτει όπλα, συνήθως αποτελεσματικά, ενίοτε και δολοφονικά. Οι ξένοι «προστάτες» με τους Γερμανούς επικεφαλής μπήκαν, πρώτοι-πρώτοι, για τα καλά στη μάχη. Υποχώρησαν μονάχα όταν, εγκαίρως θα πρέπει να πούμε, κατάλαβαν το μάταιο της προσπάθειάς τους. Από κοντά και οι δικοί μας. Το άπαν σύμπαν του εγχώριου «κατεστημένου» με μπροστάρηδες τους καναλάρχες τα έδωσε όλα, ως το τέλος. Στον χορό και οι τραπεζίτες, με τα περίεργα κόλπα τους. Τα κόλπα που, παρ' όλ' αυτά, βγάζανε μάτι ως προς τη στόχευσή τους. Με άξονα τον κεντρικό τραπεζίτη όλ' αυτά, εννοείται. Σε αγαστή συνεργασία με τις τράπεζες κάποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες. Προπάντων εκείνοι που οφείλουν την ευρωστία τους στη σκανδαλώδη κρατική εύνοια.
Καλά, για τις μεθόδους του πολιτικού «κατεστημένου» δεν τίθεται ζήτημα. Ας ρωτήσουν, αν θέλουν, τον οποιονδήποτε πολίτη τι πιστεύει για τον Ξηρό και για την ξανθιά του «περούκα». Τι πιστεύει για την εξάρθρωση του εγκληματικού κυκλώματος των εκβιαστών. Και για μια σειρά ακόμη τέτοιου είδους «τυχαίες» συμπτώσεις. Εντάξει, η Αμφίπολη δεν τους βγήκε κατά πώς την περίμεναν, αλλά τι να κάνουμε. Πες το και παράπλευρη επικοινωνιακή απώλεια. Κι όλα τούτα, πέρα από το κεντρικό τους προπαγανδιστικό οπλοστάσιο. Με την καταστροφολογική εσχατολογία, με την εικονολατρία και τις σταυροπροσκυνήσεις, με το ξενοφοβικό κρεσέντο, με τις ωμές χουντο-ακροδεξιές απειλές, με, με, με. Και με τη θαυματουργή μονταζιέρα, φυσικά, σε μεγάλες στιγμές...
Σαν άλλοτε...
Τίποτα καινούργιο ασφαλώς. Η νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας έχει να μας πει τόσα πολλά για τις μεθόδους που κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν, με σκοπό την περιθωριοποίηση της Αριστεράς. Τότε βεβαίως, παλιά, υπήρχε το μακρύ χέρι των Αμερικανών, υπήρχε το Παλάτι, υπήρχε ο θεσμοθετημένος κρατικός αντικομμουνισμός, υπήρχε ο στρατός, υπήρχε η αστυνομία, υπήρχε το παρακράτος, και τι δεν υπήρχε. Ε, σήμερα έχουμε τους Γερμανούς στη θέση των Αμερικανών, κι έχουμε τους καναλάρχες, τους τραπεζίτες, και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες στη θέση των άλλων, των «παραδοσιακότερων» ερεισμάτων εξουσίας. Το μόνο που δεν υπάρχει σήμερα, που δεν μπορεί να υπάρξει, είναι οι πιο «δυναμικού χαρακτήρα» παρεμβάσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει η «βία και νοθεία» του '61. Δεν μπορεί να υπάρξει η «αποστασία» του '65. Δεν μπορεί να υπάρξει το πραξικόπημα του '67. Οι παρεμβάσεις για την αλλοίωση του λαϊκού φρονήματος έχουν σήμερα προληπτικό και όχι -τόσο όπως παλιά- κατασταλτικό χαρακτήρα. Είναι αυτά ακριβώς που νοστάλγησε, ως γνωστόν, ο Μάκης Βορίδης, αλλά τι να κάνουμε, λυπούμαστε πολύ, δεν θα μπορέσουμε.
Έγιναν λοιπόν τα πάντα, επιχειρήθηκαν τα πάντα, δοκιμάστηκαν τα πάντα. Όμως, βλέπετε, απευθύνονταν αυτή τη φορά σ' ένα λαό που είδε κι έπαθε τόσα πολλά. Σ' ένα λαό που δεν είχε πλέον να ρισκάρει παρά μονάχα την απελπισία του. Είναι αυτό που δεν λογάριασαν, που δεν μέτρησαν καλά οι ενδιαφερόμενοι για την ποδηγέτηση, για την στρέβλωση του φρονήματός του. Και γι' αυτό την πατήσανε. Έτσι η συσσωρευμένη λαϊκή οργή μετατράπηκε σε ορμή. Σε ορμή που δεν γινόταν με τίποτα, αλλά με τίποτα, να ανακοπεί. Φτάσαμε έτσι στη σημερινή κάλπη. Περάσαμε από σαράντα κύματα, περάσαμε διά πυρός και σιδήρου, αλλά φτάσαμε. Στην κάλπη που θα σημάνει απόψε την ώρα της μεγάλης αλλαγής, την ώρα της Αριστεράς.
Αν δεν είχε φθαρεί τόσο πολύ από την αλόγιστη χρήση ο όρος, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σήμερα που η ελληνική Αριστερά δίνει «ραντεβού με την Ιστορία». Και θα βρεθεί εκεί, στην ώρα της...
