Μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, εκείνο που φαίνεται να παραμένει ανοικτό δεν είναι η πρώτη θέση, αλλά η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη Ν.Δ. και η κατάκτηση ή όχι της αυτοδυναμίας. Η κοινωνική δυναμική που έχει αναπτυχθεί είναι ισχυρή και δεν μπορεί να ανακοπεί, παρά τις αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ και τα λάθη ορισμένων στελεχών του, που γίνονται "λάστιχο" από την προπαγάνδα της Ν.Δ. για να αξιοποιηθούν πολιτικά. Μια από τις παρενέργειες της "ενθουσιώδους απειρίας" είναι η εμφανής αδυναμία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να ορίσουν τα όρια της μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Την αδυναμία αυτή, που προκαλεί σύγχυση στο μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλεύτηκε επικοινωνιακά η Ν.Δ., όπως και τις δηλώσεις για τη θέσπιση υψηλότερου συντελεστή φορολόγησης εισοδημάτων στο 50%, προκειμένου να φοβίσει τα μεσαία στρώματα, ότι θα επιβαρυνθούν αν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η κυβερνητική προπαγάνδα προσπάθησε να αποτρέψει την πολιτική μετακίνηση ενός μέρους των μεσαίων στρωμάτων, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της πολιτικής νομιμοποίησης και εμφανίζονται δύσπιστα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, προσάπτοντάς του "ασάφεια"και αμετροέπεια. Στην πραγματικότητα, όμως, το ενδεχόμενο καθιέρωσης συντελεστή 50% για εισοδήματα πάνω από 80.000 ευρώ δεν είναι του παρόντος, ενώ δεν αφορά και την κοινωνία, με την έννοια ότι λίγοι φορολογούμενοι έχουν εισοδήματα πάνω από το όριο αυτό.
Έχει όμως σημασία να καταλάβουμε το βάθος του προβλήματος, με την έννοια ότι η μετακίνηση μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων προς τον ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται κομβική για την αλλαγή των συσχετισμών και ακόμη περισσότερο για την επίτευξη της αυτοδυναμίας. Το στοιχείο αυτό εξελίσσεται σε κρίσιμο παράγοντα, τον οποίο αξιοποιεί το παλιό καθεστώς, από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο μέχρι τους καναλάρχες και την οικονομική διαπλοκή, με κύριο στόχο την αποτροπή της αυτοδυναμίας και, ως δεύτερη γραμμή άμυνας, την αποτροπή μετεκλογικής πλειοψηφίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο στόχος είναι να ελεγχθούν οι μετεκλογικές εξελίξεις και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν τα συμφέροντα αυτά καταφέρουν να αποτρέψουν τον ηγεμονικό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ ή/και ο ίδιος το επιτρέψει εξαιτίας της ασάφειας στο πολιτικό του μήνυμα. Ο πρώτος στόχος των συμφερόντων αυτών είναι να αποτρέψουν την αυτοδυναμία και στη συνέχεια θα επιδιώξουν να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση κυβέρνησης ειδικού σκοπού ή εθνικού σκοπού ή ακόμη και μεγάλου συνασπισμού. Βαριάντα δύσκολη, αλλά όχι ακατόρθωτη για ένα σύστημα που έχει μάθει να επινοεί και να αξιοποιεί εφεδρείες. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα παραμένει εύπλαστο...
Έχει επομένως σημασία να αναλυθεί στον λαό αυτό το ενδεχόμενο για να μη βρεθεί προ εκπλήξεων στηρίζοντας πολιτικές δυνάμεις που προεκλογικά έχουν ταχθεί υπέρ αυτής της προοπτικής. Τέτοιες δυνάμεις είναι το Ποτάμι, οι ΑΝ.ΕΛΛ. και το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, που πιέζεται τόσο από δυνάμεις στο εσωτερικό του όσο και από την ύπαρξη του κόμματος Παπανδρέου να εγκαταλείψει τον συμπληρωματικό ρόλο προς τη Ν.Δ. Στον αντίποδα μόνο η συνεργασία Πράσινοι - ΔΗΜ.ΑΡ. έχει επιλογή προοδευτικής αλλαγής, αν και ο ρόλος τους έχει περιοριστεί, ενώ η ηγεσία του ΚΚΕ επιμένει στη στάση αντιπαλότητας προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφήνει όμως τελευταία ανοιχτό το ενδεχόμενο μετεκλογικής υποστήριξης ορισμένων επιλογών, αν τις κρίνει ως θετικές. Η μικρή αυτή μετατόπιση αποτελεί, ίσως, δεύτερη γραμμή άμυνας της ηγετικής του ομάδας ή αρχή νέων εσωτερικών διαφωνιών.
ΥΓ.: Προσεκτική μελέτη των δημοσκοπήσεων κατά την έναρξη του προεκλογικού αγώνα έδειχνε ότι ένα ποσοστό των αναποφάσιστων, περίπου 5%, ήταν διεκδικήσιμο από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ., ένα άλλο 5% ταλαντευόταν μεταξύ των κομμάτων της Κεντροαριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ και ένα λίγο μικρότερο, κοντά στο 3%-4%, μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Η έκβαση της αντιπαράθεσης για τις "δεξαμενές" αυτές, μικρομεσαίων κυρίως στρωμάτων, θα κρίνει το εύρος της διαφοράς και την αυτοδυναμία.
Σταύρος Καπάκος
