Του Λευτέρη Καπώνη
Αντώνης Σαμαράς. Δυο λέξεις, χίλια ψέματα. Κάθομαι στην τηλεόραση και τον κοζάρω. Μαυρογιαλούρος παλαιάς κοπής. Είσαι οργισμένος; Είναι οργισμένος κι αυτός. Είναι μαζί σου. Πρέπει όμως να τον ψηφίσεις για να καταργήσει αυτά που ψήφισε. Πρώτη κατοικία; Ακατάσχετη. Το υπόσχεται ο Αντώνης Σαμαράς και ο ψηφοφόρος ξέρει ότι θα τη χάσει. Έχει γίνει όμως εύκολογς, γιατί και μια αλήθεια να πει κανείς δεν τον πιστεύει. Αν δηλώσει ο Σαμαράς ότι η Ακρόπολη είναι ένας βράχος στο κέντρο της Αθήνας, όλοι θα υποθέσουν ότι λέει ψέματα και ότι πρόκειται για γερμανικό μνημείο δίπλα στην Πύλη του Βραδεμβούργου.
Βαγγέλης Βενιζέλος. Είναι ο εφευρέτης καινούργιων εννοιών. Τώρα λανσάρει την τρίτη εντολή. Τι σημαίνει αυτό; Αδέλφια Πασόκοι, βοηθήστε να είμαστε στην εξουσία, γιατί μετά σαράντα χρόνια ο απότομος απογαλακτισμός προκαλεί άσχημα στερητικά. Ο Βαγγέλης, μετά τον "εκτσογλανισμό", είναι βέβαιο ότι μπορεί να δει στον ΣΥΡΙΖΑ μια υπεύθυνη πολιτική δύναμη, αρκεί να είναι μέσα στο παιχνίδι.
Σταύρος ο ποταμός. Το δημοτικό τραγούδι λέει: και το ποτάμι ήταν θολό, θολό κατεβασμένο... Όμως νομίζω ότι έχει κάνει μια καλή ομάδα. Αριστερό μπακ Σπύρος Λυκούδης, με έφεση στο επιθετικό παιχνίδι και ωραίες σέντρες στην περιοχή για να βρει τον Σαμαρά. Δεξιό εξτρέμ η κυρία Λυμπεράκη, με ωραίες ντρίμπλες και φαντεζί ενέργειες. Μπορεί να καλύψει και την αριστερή πλευρά, γιατί στο παρελθόν έπαιξε αριστερά. Μια ομάδα με ενισχυμένο κέντρο και έμπειρο προπονητή, που έχει κοουτσάρει ομάδες που έκαναν πρωταθλητισμό.
Γεώργιος Παπανδρέου. Εδώ ο ποιητής σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ή πάσχω από αστιγματισμό ή μ' έχουν απαγάγει εξωγήινοι και μ' έχουν πάει στο '81. Γιώργο, γερά, να φύγει η Δεξιά. Δεν μπορώ να το σχολιάσω και ειλικρινά χάνω το χιούμορ, αν διαθέτω. Τι μπορώ να πω γι' αυτό; Ένας επαγγελματίας κλακαδόρος που πληρώνεται για να φωνάζει συνθήματα θα έπληττε θανάσιμα μ' αυτό. Το να το φωνάζεις όμως με πάθος, "Γιώργο, γερά, να φύγει η Δεξιά", κάνεις χαρούμενους τους ψυχαναλυτές.
Όμως θέλω να μιλήσω για μας, που μέσα στο καταχείμωνο και τον ιστορικό Ιανουάριο του 2015 ετοιμαζόμαστε για τα πρώτα ανοιξιάτικα χαμόγελα. Για πολλούς ο στίχος του Σολωμού "λαλεί πουλί, βρίσκει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει" είναι μια πραγματικότητα. Οι άνθρωποι έχουν γίνει ελεύθεροι πολιορκημένοι της καθημερινής ανάγκης. Και ο στίχος του Βάρναλη "ω, πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής" είναι ο στίχος ενάμισι εκατομμυρίου ανέργων. Όμως μέσα σ' αυτό το ψοφόκρυο που μας έλαχε η μεγάλη χαρά και η μεγάλη ευθύνη ας περπατήσουμε τις τελευταίες μέρες σαν να βρισκόμαστε σε πανηγύρι. Αυτό το πανηγύρι που δεν μπόρεσαν να ζήσουν οι γονείς μας. Τους το χρωστάμε. Ας πάμε στο ραντεβού με την Ιστορία σαν έτοιμοι από καιρό. Και είμαι σίγουρος για τη μεγάλη νίκη. Πρώτα γιατί το κόμμα και ο πρόεδρος έχει βρει τον σωστό βηματισμό με την κοινωνία. Μιλάει και οι απλοί άνθρωποι ακούνε τη φωνή τους, που μέχρι χθες μυστικά την ψιθύριζαν στον διπλανό τους. Έπειτα γιατί οι "αφανείς" μεγάλοι ήρωες της Αριστεράς έχουν καλύψει το πόστο τους. Όπως η Τίνα που ήθελε να λιώσει τα κοσμήματά της για να πάρει σόμπα για τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ της Νέας Μάκρης γιατί ξεπαγιάζουμε. Όμως είναι όλοι εκεί με το ψοφόκρυο και ο ένας χαμογελάει στον άλλον γιατί το όνειρό του αγγίζει το όνειρο του άλλου.
Άντε, ένα ποτήρι κρασί να ζεσταθούμε και τρέξιμο μέχρι τις 25.
