ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Στην Ελλάδα μας ποτέ δεν πλήττεις. Ο καθένας πουλάει μία τρέλα και δεν τον ενδιαφέρει τι θα προκαλέσει αυτό στον ήρεμο και ταπεινό περίγυρό του. Όταν αυτό συμβαίνει σε στενό κοινωνικό και αισθηματικό κύκλο, οι επιπτώσεις θα είναι βλαβερές μόνο για λίγα άτομα. Όταν είναι πολιτικός, οι επιπτώσεις είναι βλαβερές για τον λαό μας. Δεν τον νοιάζει ότι με αυτή την απόφασή του "παίρνει" στον λαιμό του τόσο λαό. Αυτός να δοξαστεί κι ο κόσμος ας χαλάσει.
Αυτές τις ημέρες ο κάθε πικραμένος φιλόδοξος και φαντασμένος πολιτικός σηκώνει πολιτικό μπαϊράκι. Και αν αυτή είναι η πρώτη του φορά, έχει κάποια δικαιολογία. Έχει το δικαίωμα να τολμήσει και να φάει τα μούτρα του. Όταν όμως έχει περάσει δύο φορές απ' αυτή τη δοκιμασία και έχει φάει μούντζες και οργισμένη απόρριψη, τι φαντάζεται ότι θα εισπράξει;
Τόσο άμυαλο λαό έχει γύρω του ή μήπως είναι καλύτερα να αναρωτηθούμε ποιος στερείται μνήμης. Ένα λυγισμένο, από τα χρέη πράσινο κόμμα πώς θα αναβαθμιστεί με την αλλαγή χρώματος (χαριτωμένο το κόκκινο, αλλά δανεισμένο από άλλα κόμματα);
Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι μπορεί να έχουν μαζευτεί αρκετά γεροντάκια στην εκδήλωση του κινήματος εκεί στο Μουσείο Μπενάκη, αλλά εμείς δεν ξεχνάμε τις τόσες άυλες υποσχέσεις που δόθηκαν. Εκείνα τα λεφτά που υπήρχαν πριν να πάρει την κυβέρνηση στα στιβαρά και καλά γυμνασμένα του χέρια και που εξαφανίστηκαν μόλις ανέλαβε υπηρεσία. Δεν ξεχνάμε ότι ναι μεν έπαιρνε πολλές άδειες επειδή ταξίδευε, αλλά στα ουσιαστικά ζητήματα του τόπου ψήφιζε πάντα ναι.
Τζάμπα ο κύριος Πεταλωτής λέει ότι δεν πρόλαβε επειδή δεν του το επέτρεψαν οι συνθήκες. Άδικα επιμένει ότι ήταν πάντα παρών στις διεκδικήσεις πάσης φύσεως και ότι μια φορά ψήφισε όχι στο ζήτημα των τραπεζών. Έλαμψε διά της απουσίας του σχεδόν δύο χρόνια και αυτό το επαναστατικό και το αντίθετο στο κακό Μνημόνιο δεν το βιώσαμε πολύ έντονα. Πράγματι, πιστεύει ο κύριος Παπανδρέου ότι μόνο με βάση την ιστορία του πατέρα του και τον ενθουσιασμό των ιστορικών υποστηρικτών του και την παλιοπαρέα του θα "διώξει" το κακό ΠΑΣΟΚ και θα ξαναγίνει πρωθυπουργός; Θα κερδίσει πουλώντας πάλι παραμύθια για τη σωτηρία του τόπου; Κανέναν δεν πείθει όσα και να επιμένει ότι ξέρει πολλά και είναι έμπειρος. Μας βούτηξε σε βαθιά νερά και είδαμε και πάθαμε για να γλιτώσουμε. Το έργο του το συνέχισε ένας άλλος κύριος, εξίσου φιλόδοξος και πολλά υποσχόμενος πολιτικός. Ούτε αυτός δεν έφτασε στο θεμιτό αποτέλεσμα επειδή δεν πρόλαβε και τον εμπόδισαν οι κακοί συριζέοι.
Δίπλα στον φιλόδοξο πλην ενθουσιασμένο πολιτικό που πάσχει από εκλεκτική αμνησία συγκεντρώνονται και άλλοι φιλόδοξοι νέοι. Στην Ελλάδα μας πολλοί ονειρεύονται τη βουλευτική καρέκλα και κάνουν το παν για να το καταφέρουν. Λένε και ξελένε, αναιρούν, ισχυρίζονται με πάθος την αλήθεια τους την οποία αλλάζουν μόλις στο βάθος διακρίνεται μια βουλευτική καρέκλα. Είναι αυτοί που δεν έχουν αφήσει τηλεοπτικό παράθυρο. Οι παραθυραίοι γέλωτες.
Μέχρι τις εκλογές θα δούνε πολλά γλέντια τα ματάκια μας. Ψεύτικες ειδήσεις, γαργαλιστικές λεπτομέρειες για το πώς ξοδεύουν μερικοί τα λεφτά τους. Κυριαρχεί η αρνητική διαφήμιση και οι σπόντες για συμμαχείες και μαγειρέματα. Πόσα φίλτρα να βάλουμε στα αυτιά μας για να φτάσουμε στην αλήθεια;
