Της Ρίας Καλφακάκου
Πριν από μερικά χρόνια, η Νέα Δημοκρατία επέλεξε νέο αρχηγό στη θέση του Κώστα Καραμανλή. Υποψήφιοι ήταν η κόρη Μητσοτάκη (που είχε ιδρύσει το Κόμμα των Φιλελεύθερων) και ο Αντώνης Σαμαράς της Πολιτικής Άνοιξης. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
Ο κ. Σαμαράς, αφού έφερε τη Ν.Δ. στο χαμηλότερο ποσοστό της τον Μάιο του 2012, με μόλις 19%, ενεργοποιώντας την εκστρατεία του φόβου, διεσώθη στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 με 2% διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακολούθως, αφού ενσωμάτωσε βουλευτές του ΛΑΟΣ, έκανε μια κυβέρνηση με φαινομενικά ευρύ πολιτικό φάσμα, με το σοσιαλνεοφιλελεύθερο, μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜ.ΑΡ., που, παρά τις διδαχές του πρόσφατου παρελθόντος, έκανε το μοιραίο βήμα. Όταν πλέον η ΔΗΜ.ΑΡ. έπαψε να είναι χρήσιμη για να δίνει ένα δημοκρατικό λούστρο στη συγκυβέρνηση, την άφησαν με ανακούφιση να φύγει, μετά το πραξικόπημα στην ΕΡΤ.
Μετά από μια σύντομη περίοδο φλερτ με τη Χρυσή Αυγή, ο κ. Σαμαράς είδε πως του παίρνει το ακροδεξιό ακροατήριο και ξαφνικά ανακάλυψε πως είναι εγκληματική οργάνωση. Ευτυχώς για τη δημοκρατία. Μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά στο Μνημόνιο, και με ρητορική εμφυλιοπολεμική, ο κ. Σαμαράς έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο. Τα σενάρια των δύο άκρων δεν του βγήκαν, το success story προκάλεσε θυμηδία, οι σύμμαχοί του στην Ευρώπη δεν τον άφηναν να ανασάνει ζητώντας όλο και πιο σκληρά νέα μέτρα. Βλέποντας πως δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα σε μια κοινωνία που βυθίζεται στην εξαθλίωση, χρησιμοποίησε πάλι το χαρτί του φόβου και της αποσταθεροποίησης, παίζοντας στα ζάρια τη ζωή ενός παιδιού.
Αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στη δημοκρατία, που δεν μπορεί να αντέξει ένα θάνατο που την ευθύνη του έχει η πολιτεία, διχάζοντας ένα παραπληροφορημένο εθνικό ακροατήριο, λαχταρούσε χάος και καταστροφές για να τα φορτώσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ευτυχώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άκουσε την αγωνιώδη έκκληση Τσίπρα και ο κ. Βενιζέλος, ανεπαρκής στη μεγάλη πολιτική, αλλά ευφυής στη μικροκλίμακα της πολιτικής, τον ανάγκασαν σε αναδίπλωση.
Μη έχοντας πια άλλα όπλα που να ταιριάζουν στο ακροδεξιό προφίλ του, άφησε στη μέση τη διαπραγμάτευση με την τρόικα και προκήρυξε εκλογές για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι σύμμαχοί του αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν. Όμως το πολιτικό τέλος του κ. Σαμαρά δεν θα ζημιώσει στο ελάχιστο ούτε τον λαό ούτε τον τόπο.
