Δηλαδή τι ακριβώς περίμενε ο ΣΥΡΙΖΑ; Να τον υποδεχτούν με ανοιχτές αγκάλες; Να του στρώσουν το κόκκινο χαλί και να του πουν ορίστε, περάστε; Ή μήπως περίμενε να τον μεταχειριστούν κατά τους κανόνες του savoir vivre της βαρόνης Staff; Με καθωσπρέπει πολιτική συμπεριφορά. Σιγά μην πάρουν το υποδεκάμετρο να μετρούν αν τα μέσα τους είναι θεμιτά ή αθέμιτα και τα χτυπήματά τους εντός ή εκτός πλαισίου, πάνω ή κάτω από τη ζώνη. Εδώ παίζονται όλα για όλα. Άσε που κινδυνεύει η Πατρίς...
Εδώ που τα λέμε, όταν, απ' ό,τι φαίνεται, έρχεται η Αριστερά στην εξουσία, και τούτο συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας. Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με τη θεμελιακή αλλαγή των πολιτικών δεδομένων, με τη μεγάλη ανατροπή. Ε, τι θα περίμενε κανείς; Να αντιμετωπίσει το «σύστημα» με ολύμπια ψυχραιμία το ενδεχόμενο; Ή μήπως να μη ρίξει στη μάχη όλα του (και τα πιο βρόμικα) μέσα, μπας και καταφέρει να αποτρέψει το ενδεχόμενο; Το «σύστημα» στην ολότητά του, σε όλες του τις μορφές και τις εκφάνσεις. Εγχώριο και διεθνές δε. Και όχι ότι ενορχηστρώθηκαν από κάποιο μυστήριο κέντρο οι αντιδράσεις, όπως προσποιούνται ότι αναρωτιούνται δήθεν αφελώς κάποιοι εκφραστές των συμφερόντων του. Πρόκειται για τη φυσική, για την ενστικτώδη αντίδρασή του. Της μεν εσωτερικής του εκδοχής (πολιτικής, επιχειρηματικής, μιντιακής), προκειμένου να περισώσει ό,τι μπορεί από το «έχει της». Όσο για την ευρωπαϊκή, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ τους χαλάει τη μανέστρα, τους ξεβολεύει. Τους υποχρεώνει να ξαναδούν τους ασφυκτικούς (για χώρες και για λαούς) κανόνες πάνω στους οποίους έχτισαν το οικοδόμημά τους με άλλο μάτι. Αν δεν θέλουν να το δουν να καταρρέει. Έτσι η επιστροφή στη δραχμολογία και στο Grexit από τον Σαμαρά και τους συμμάχους του. Και οι πολιτικές χυδαιότητες τύπου Γιούνκερ, Μοσκοβισί, Σόιμπλε, με την προκλητικά ανοίκεια παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας. Δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα πρόκειται να δούμε και ν' ακούσουμε ως την ώρα της κάλπης. Θα ζήσουμε την εποχή των τεράτων, σε όλο της το ανατριχιαστικό μεγαλείο. Θ' ακούσουμε τερατολογίες, θα δούμε τερατογενέσεις. Κι όποιος αντέξει...
Μάγισσες και δράκοι
Αλλά το 2015 δεν είναι 2012, σίγουρα πράματα. Τότε που και πάλι οι έξωθεν παρεμβάσεις υπήρξαν όλως ανοίκειες και ιδιαζόντως απεχθείς. Τότε που εδώ το «σύστημα» έπαιξε τα ρέστα του σε τρομοκρατία και καταστροφολογία. Τότε πράγματι, έπιασαν τόπο τα σχετικά. Έχουν όμως περάσει δυόμισι χρόνια από τότε. Και σ' αυτά τα χρόνια ήρθαν τα πάνω-κάτω. Έτσι που οι πολίτες αυτής της χώρας έγιναν πολύ σοφότεροι, ως εκ των παθημάτων τους. Στα δυόμισι αυτά χρόνια ο λαός είδε, και τι δεν είδε. Έπαθε, και τι δεν έπαθε. Και έμαθε. Είδε τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να πειραματίζονται και να αυτοσχεδιάζουν στις πλάτες του, κι από την άλλη να κομπορρημονούν ότι... πετάει η ομάδα. Τους είδε να διαψεύδονται σε όλες τους τις προβλέψεις. Για... όχι νέα μέτρα, για όχι νέους φόρους, για τερματισμό των Μνημονίων, για απομάκρυνση του ΔΝΤ, για έξοδο στις αγορές. Τους είδε να δίνουν τα πάντα στους τροϊκανούς. Τους είδε να γονατίζουν, όλο και περισσότερο, χωρίς δισταγμό την κοινωνία, προκειμένου να γίνουν αρεστοί στα μεγάλα αφεντικά. Είδε τα πάντα ο λαός σ' αυτά τα δυόμισι χρόνια. Και τα ένιωσε στο πετσί του.
Και, επιτέλους, τι να πουν οι εκβιασμοί και οι απειλές σ' ένα λαό που ήδη βρίσκεται στα πατώματα; Με τι να κινδυνολογήσεις και πώς να τρομοκρατήσεις μια κοινωνία ήδη καθημαγμένη; Τι περισσότερο να φοβηθεί ένας λαός που ξέρει πως δεν έχει να ρισκάρει παρά μονάχα την εξαθλίωσή του; Τουλάχιστον, με την «άλλη πολιτική», μπορείς κάπως να επενδύσεις στην ελπίδα. Ίσως κάπου εκεί, στην «άλλη πολιτική», να κρύβεται η ελπίδα.
Σήμερα ζούμε στην εποχή των τεράτων. Εκεί ακριβώς που οι κακές μάγισσες και οι θηριώδεις δράκοι δραπέτευσαν από τα παραμύθια για να γίνουν παιχνιδάκι στα χέρια των σαμαροβενιζέλων και των συμμάχων τους, εγχώριων και υπερεθνικών. Σήμερα ζούμε στην πραγματικότητα που λέει πως κάποιοι, πολλοί και ισχυροί, θέλουν να σύρουν στις κάλπες έναν λαό φοβισμένο, τρομοκρατημένο. Αυτό θέλουν, αυτό επιδιώκουν. Μένει στον ίδιο τον λαό να δείξει αν είναι έτσι κατά πώς τον θέλουν ή αν, παρ' όλα του τα στραπάτσα, είναι ακόμη ένας υπερήφανος λαός...
